Αυτή η ομάδα είναι καταραμένη, αλλά όχι άδικα

Ο Άρης έκανε το απόλυτο χαρακίρι κόντρα στον Λεβαδειακό, με το ποδόσφαιρο να του δείχνει ξανά το σκληρό του πρόσωπο. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Το σημερινό παιχνίδι που έδωσε ο Άρης δεν ήταν απλά ένα ακόμα παιχνίδι «must win», επειδή η ομάδα ερχόταν από αρνητικά αποτελέσματα και ήθελε βαθμούς, αλλά ένα τεράστιας σημασίας ματς, που ξέραμε ότι θα καθόριζε πολλά πράγματα. Ίσως και όλη τη χρονιά για τους «κιτρινόμαυρους». Ήταν η κατάλληλη στιγμή για το restart, αυτό που λέμε «αν όχι τώρα, πότε;». Όμως δεν ήρθε ούτε η νίκη που ήταν μονόδρομος, ούτε το restart που είχε ανάγκη. Το μόνο που ήρθε ήταν μία ακόμα «σφαλιάρα» και μάλιστα με τον γνώριμο τρόπο: Αυτοκτονία.

Και αυτό είναι που ίσως πονάει λίγο περισσότερο. Θα μου πεις, ότι τι; Προτιμούσες να δεις μία εμφάνιση όπως αυτή που πραγματοποίησε ο Άρης στη Λάρισα και εξαντλήσαμε τα κολλύρια απ' όλα τα φαρμακεία της γειτονιάς; Ναι, μπορεί. Όσο χαζό κι αν ακούγεται. Να παίρναμε απόφαση ότι δεν μπορούμε να δούμε κάτι από αυτή την ομάδα, πως η χρονιά είναι παντελώς χαμένη και να αρχίζαμε τα σχέδια για την επόμενη σεζόν. Ποια σχέδια θα μου πεις τώρα. Ε, κουβέντα να γίνεται...

Αλλά αυτό το έργο με το «σοκ» στις καθυστερήσεις σε παιχνίδι που ο Άρης είναι καλύτερος και χάνει κάτι πολύτιμο μέσα από τα χέρια του δεν παλεύεται άλλο. Το έχουμε δει άπειρες φορές τα τελευταία χρόνια σε Ευρώπη, Κύπελλο και πρωτάθλημα. Πόσο πια να μένεις με αυτό το «αν». Πόσα βράδια να πέφτεις για ύπνο και να παίζει στο κεφάλι σου αυτή η μία φάση, που θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί με δέκα διαφορετικούς τρόπους, αλλά πάντα εξελίσσεται με αυτόν τον έναν που θα πληγώσει την ομάδα της Θεσσαλονίκης και θα της στερήσει αυτό που αξίζει. Στο ίδιο έργο θεατές συνέχεια.

Για να πάμε και λίγο στα του συγκεκριμένου παιχνιδιού με τον Λεβαδειακό, ο Άρης ήταν σαφώς ανώτερος σε όλο το 90λεπτο, προηγήθηκε δίκαια, πλήρωσε το γεγονός πως... άργησε να βγει από τα αποδυτήρια για το δεύτερο μέρος, αλλά πήρε εκ νέου το προβάδισμα με την γκολάρα του Ράτσιτς. Στη συνέχεια παρέμεινε καλύτερος, είχε τρεις μεγάλες φάσεις μέσα σε τρία λεπτά για να «κλειδώσει» τη νίκη και στο τέλος, εκεί που όλα έδειχναν ότι το ματς έχει τελειώσει, αδράνησε η άμυνα σε μία στιγμή στο 90+3' και ο Κωστή έκανε τη ζημία, με το τελικό 2-2 για τον Λεβαδειακό.

Τι περιμέναμε σήμερα να δούμε από την ομάδα της Θεσσαλονίκης; Να βγάλει μία ξεκάθαρη αντίδραση. Να μετατρέψει τον θυμό που ένιωθε -όπως είχε δηλώσει ο ίδιος ο Χιμένεθ- σε ένταση, πάθος και αποφασιστικότητα και να παρουσιάσει ένα τελείως διαφορετικό πρόσωπο από αυτό κόντρα στη Λάρισα. Το έκανε; Ναι. Πήρε αυτό που ήθελε; Όχι! Και εδώ κολλάνε όλα τα παραπάνω που έλεγα. Ο Άρης είναι... καταραμένος. Ακόμα κι εκεί που δείχνει πως υπάρχει ακόμα σφυγμός και δικαιούται να πάρει ένα αποτέλεσμα, θα φάει τη «σφαλιάρα» του αιώνα και θα μείνει με την παγωμάρα.

Και τώρα ξέρω τι θα σκέφτεστε όλοι όσοι έχετε φτάσει μέχρι αυτό το σημείο του κειμένου (αν δεν έχετε φύγει ήδη από τον εκνευρισμό που σας έχω προκαλέσει). «Καλά ρε μεγάλε, για όλα τα κακά στον Άρη η Θεά τύχη φταίει; Ο Άρης τα κάνει όλα τέλεια και όλα σωστά, αλλά δεν παίρνει αυτό που αξίζει γιατί είναι άτυχος;». Μα φυσικά και όχι. Γι' αυτό και ο τίτλος του κειμένου είναι «αυτή η ομάδα είναι καταραμένη, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΔΙΚΑ». Ουσιαστικά, οι Θεσσαλονικείς πληρώνουν με αυτόν τον σκληρό τρόπο όλα τα λάθη τους.

Ο Άρης δεν μπορεί να έχει παράπονα από τη Θεά τύχη, δεν του φταίει αυτή. Οι Θεοί του ποδοσφαίρου τον τιμωρούν με την πρώτη ευκαιρία κάθε φορά και, αν με ρωτάτε, καλά του κάνουν. Όταν κάθε χρόνο τους πηγαίνει κόντρα, κάνοντας του κεφαλιού του, με τα ίδια και τα ίδια λάθη, θα βιώνει τον ίδιο ζωντανό εφιάλτη. Δεν νομίζω να θέλει κάποιος να κάτσω να αναλύσω ποια είναι τα λάθη που κάνει ο Άρης κάθε χρόνο, γιατί πλέον πρέπει να τα γνωρίζει ακόμα κι ένας άνθρωπος που βλέπει ελληνικό ποδόσφαιρο μία φορά τον μήνα.

Εν ολίγοις λοιπόν, όπως στρώνεις, κοιμάσαι. Το ποδόσφαιρο δείχνει το σκληρό του πρόσωπο στον Άρη σε κάτι τέτοια τεράστιας σημασίας παιχνίδια κάθε φορά, γιατί ο ίδιος ο Άρης δεν σέβεται το ποδόσφαιρο. Και ο βασιλιάς των σπορ (πρέπει να) έχει τη λογική «αν δεν με σέβεσαι, θα με φοβάσαι». Τόσα στραπάτσα, κάποια στιγμή πρέπει να... φοβηθούν οι Θεσσαλονικείς και να το πάρουν αλλιώς. Γιατί όσο δεν το κάνουν, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Και θα ζουν τα ίδια και χειρότερα...

Βέβαια, τα χειρότερα ουσιαστικά έχουν ήδη έρθει. Ο Άρης είναι στο -13 από τον Λεβαδειακό και το «τρένο» της πέμπτης θέσης και κατ' επέκταση του ευρωπαϊκού εισιτηρίου μοιάζει να έχει σχεδόν χαθεί. Κάτι που τις προηγούμενες σεζόν έμοιαζε δεδομένο, ακόμα κι αν ο Άρης δεν κάλυπτε τα «θέλω» μας, φέτος μοιάζει χαμένη υπόθεση. Ίσως αυτό το τόσο μεγάλο «σοκ» να είναι ικανό να ξυπνήσει αυτούς που πρέπει, ώστε να μην δούμε τα ίδια και του χρόνου και του παραχρόνου. Ίσως κα όχι, προχωράμε (;).