Επιτέλους η μπάλα τού χαμογέλασε με «κέρβερο» Τζολάκη και πρόκριση στην Ολλανδία!

Η Λεβερκούζεν βρήκε τον μπελά της με τον Τζολάκη, ο Ολυμπιακός είχε δύο γκολ σε δύο τελικές στην εστία και κάπως έτσι γράφτηκε ένα ακόμη έπος των Πειραιωτών απέναντι στις «ασπιρίνες» μετά το θρυλικό 6-2 της Ριζούπολης.

Ήταν ένα ματς ειδικών συνθηκών. Η Λεβερκούζεν σε κακό φεγγάρι, αλλά και ο Ολυμπιακός δεν βρισκόταν στα καλύτερά του. Οι Πειραιώτες προέρχονταν από έναν αποκλεισμό - σοκ στο Κύπελλο, όχι τόσο για το 0- 2 από τον ΠΑΟΚ, όσο για την εμφάνιση. Την ίδια στιγμή οι «ερυθρόλευκοι» γνώριζαν ότι για να βρεθούν σίγουρα στην 24άδα, θα έπρεπε να κάνουν δύο νίκες απέναντι σε Λεβερκούζεν και Άγιαξ.

Το πρώτο βήμα έγινε. Το δεύτερο απομένει να γίνει στην Ολλανδία σε οκτώ βράδια. Κι όπως τραγουδούσε ο κόσμος στο φινάλε «βουντού, βουντού και κόκκινη μαγεία, την πρόκριση θα πάρουμε, μέσα στην Ολλανδία».

Ερυθρόλευκη εκστρατεία προβλέπουμε στο Άμστερνταμ και είναι απολύτως φυσιολογικό.

Τί είδαμε στο Καραϊσκάκη; Έναν Ολυμπιακό να μπαίνει με το πόδι στο... γκάζι, να βρίσκει ένα γρήγορο γκολ με τον Κοστίνια, αλλά στη συνέχεια και ειδικά μετά το 15ο λεπτό η Λεβερκούζεν είχε την μπάλα στα πόδια της, την κυκλοφορούσε εξαιρετικά και έχανε τη μία ευκαιρία πίσω από την άλλη.

Γράψτε λάθος! Δεν έχανε τη μία ευκαιρία πίσω από την άλλη, αλλά ο Κωνσταντίνος Τζολάκης ήταν ο άνθρωπος που της στέρησε να σκοράρει και υπενθύμισε σε όλους ότι πρόκειται για έναν γκολκίπερ υψηλού επιπέδου.

Κι αν θέλουμε να το προχωρήσουμε λίγο παραπέρα, ακόμη και στην Λεβερκούζεν έτριβαν τα μάτια τους με όλα όσα είδαν από τον Τζολάκη, τον οποίο ήθελαν να πάρουν το καλοκαίρι, αλλά έπεσαν στα απανωτά «όχι» του Βαγγέλη Μαρινάκη.

Ο Ολυμπιακός έτρεξε πολύ... Υπήρχαν στιγμές που έχανε τις πρώτες και τις δεύτερες μπάλες, γιατί οι παίκτες της Λεβερκούζεν έβγαζαν υψηλότερη ένταση στο παιχνίδι τους. Το γεγονός ότι η κατοχή ήταν συντριπτικά υπέρ των Γερμανών αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Όπως και το γεγονός ότι ο ο Ολυμπιακός σκόραρε στο πρώτο ημίχρονο σε δύο τελικές στην εστία και η Λεβερκούζεν είχε 0/5 τελικές στην εστία και άλλες 3 χαμένες εκτός εστίας.

Πάνω - κάτω το ίδιο μοτίβο είδαμε και στο δεύτερο ημίχρονο... Με τον Ολυμπιακό να μπαίνει καλά, αλλά την Λεβερκούζεν να παίρνει πολύ γρήγορα την μπάλα ξανά και να προσπαθεί με το ακατάπαυστο τρέξιμο και την φοβερή κυκλοφορία να πιέζει τους Πειραιώτες.

Πάλι όμως είδε τον Τζολάκη να κρατάει το μηδέν. Και προσέξτε: Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε με 2-0 και όχι με 2-1, γιατί πλέον κάθε γκολ μετράει στις ισοβαθμίες.

Αν θέλουμε να δούμε τη μεγάλη εικόνα, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η Λεβερκούζεν δικαιούταν ένα γκολ. Δεν πειράζει! Κι ο Ολυμπιακός δικαιούταν να κερδίσει την Αϊντχόφεν, αλλά έχασε το τρίποντο στο φινάλε. Και με τη Ρεάλ μπορούσε το 4-4, αλλά ηττήθηκε. Και με την Πάφο θα μπορούσε στο τέλος με τον Ταρέμι να κερδίσει, αλλά έφερε 0- 0.

Μια φορά ας του χαμογελάσει η μπάλα... Πόσες φορές θα τον πηγαίνει κόντρα;

Αν πάμε σε ατομική κριτική, εννοείται ότι ο Τζολάκης ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής και από κοντά οι χαφ (ειδικά ο Έσε), ο Πιρόλα και ο Ροντινέι που έφυγε με δύο ασίστ.

Επίσης, ο Ταρέμι στη μία φορά που βρέθηκε απέναντι από τον γκολκίπερ της Λεβερκούζεν κατάφερε να σημαδέψει σωστά, ενώ κατέθεσαν την ψυχή τους οι Κοστίνια, Ορτέγκα, Μουζακίτης, Τσικίνιο, αλλά και όλοι όσοι μπήκαν στο δεύτερο ημίχρονο απέναντι σε μία Λεβερκούζεν που έδειχνε να έχει υψηλότερη ένταση και καλύτερα τρεξίματα. Όμως η πίεση που ασκούσε αποδείχθηκε άκαρπη και οι παίκτες του Ολυμπιακού έπαιζαν συγκλονιστικά για να κρατήσουν το μηδέν.

Στο τέλος αυτό που μένει είναι η νίκη και το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός κρατάει τις τύχες στα χέρια του. Ο Άγιαξ είναι χειρότερη ομάδα από τη Λεβερκούζεν και οι νταμπλούχοι Ελλάδας έχουν τις προϋποθέσεις για να φύγουν με το διπλό από τη «Γιόχαν Κρόιφ Αρίνα».

Οπότε, «βουντού βουντού και κόκκινη μαγεία, την πρόκριση θα πάρουμε, μέσα στην Ολλανδία».