Ο (oh la la) Φουρνιέ έδειξε το ταβάνι του Ολυμπιακού

Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για την τρομερή εμφάνιση του Εβάν Φουρνιέ, αλλά και τη σπουδαία νίκη και εμφάνιση του Ολυμπιακού απέναντι στη Φενέρμπαχτσε.

Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα σπανίως (σχεδόν ποτέ δηλαδή) ήταν ομάδα των άκρων όσον αφορά τα αγωνιστικά της στάνταρ. Ομάδα του “7” που στις πολύ καλές της μέρες έφτανε το 9, στις κακές της στο 6. Δεν θα την έβλεπες τη μία μέρα για παράδειγμα να σέρνεται και την επόμενη να πετάει. Ομάδα με συγκεκριμένες αρχές στο παιχνίδι της που άλλοτε τις πρέσβευε και εκτελούσε το πλάνο στην εντέλεια και άλλοτε έκανε “νερά”.

Ο Ολυμπιακός που είδαμε το βράδυ της Τρίτης στο κατάμεστο ΣΕΦ εναντίον της πρωταθλήτριας της προηγούμενης σεζόν και πρωτοπόρου της τρέχουσας Φενέρμπαχτσε ήταν βγαλμένος από τα πιο υγρά όνειρα των φίλων του. Ο καλύτερος Ολυμπιακός που θα μπορούσε να πατήσει παρκέ για αυτό άλλωστε και το επιβλητικίο +17 επί της αρμάδας του Γιασικεβίτσιους.

Ομάδα που στηρίζεται στη μπαγκέτα του μαέστρου Γουόκαπ των 11 ασίστ, που στην επίθεση διαθέτει πολλές επιλογές και κυρίως δύο παίκτες με τεράστια προσωπικότητα και ατομικό ταλέντο όπως ο Φουρνιέ και ο Βεζένκοφ!

12 πόντους ο 2ος στην 1η περίοδο (από τους 23 της ομάδας του), 19 ο 1ος στην 4η περίοδο (από τους 30 της ομάδας του) σε ένα μοναδικό ρεσιτάλ το οποίο “χρειαζόταν” ο Γάλλος φόργουορντ για να έρθει στα ίσια του μετά από δύο κακές εμφανίσεις με Παναθηναϊκό και Μονακό.

Ο ξεχωριστός μεσιέ Φουρνιέ που (δικαίως) δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του αλλά που (αδίκως, κάνοντας κακό στον εαυτό του όπως ορθά παραδέχθηκε) αντιδρά in extremis στα όσα λέει ή κάνει ο κάθε “τελειωμένος” ψυχάκιας που πάει στο γήπεδο για να βγάλει τα κόμπλεξ του μοστράροντας τη μούρη του από τις court side θέσεις, είναι ο παίκτης που (μπορεί να) κάνει τη διαφορά στα μεγάλα ματς.

Βλέπετε οι ερυθρόλευκοι εκτός συγκλονιστικού απρόοπτου έχουν ήδη εξασφαλίσει το πλεονέκτημα της έδρας στα πλέι-οφ, έχουν δείξει ότι σε σειρά αγώνων και με αυτό το πλεονέκτημα του ΣΕΦ είναι πολύ δύσκολο να τους αποκλείσεις οπότε το ζητούμενο είναι αν/όταν με το καλό φτάσει στο Final-4 να κάνει όσα δεν έκανε στις τρεις προηγούμενες συνεχόμενες παρουσίες του.

Να ορθώσει δηλαδή το ανάστημα της ομάδας με τους παίκτες που διαθέτουν το κάτι παραπάνω όπως ο Φουρνιέ, τόσο αγωνιστικά όσο και πνευματικά, να σηκώσει δηλαδή στις πλάτες του το σύνολο και να πάρει την κούπα. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο για τον φετινό Ολυμπιακό.

Ο Φουρνιέ λοιπόν έδειξε ποιο είναι το ταβάνι της ομάδας του Μπαρτζώκα που μπορεί στην (πολύ) καλή της μέρα από το 7 να εκτοξευτεί στο 9 ακόμη και στο 10 και να κερδίσει με τέτοια διαφορά μια ομαδάρα σαν τη Φενέρμπαχτσε. Γιατί στο τέλος της ημέρας (της σεζόν δηλαδή) μένει η τελευταία εντύπωση και το τι θα γράψουν τα βιβλία της ιστορίας για τον νικητή και μόνον αυτόν.