Η ΑΕΚ εκτός από περηφάνια για τα προημιτελικά της Ευρώπης, γέμισε και ερωτηματικά

Ο Κώστας Τσίλης δεν ρίχνει καμία σκιά στην λάμψη της πρόκρισης της ΑΕΚ στα προημιτελικά της Ευρώπης, αλλά βάζει στο τραπέζι τα ερωτηματικά που προέκυψαν από την εικόνα στην ρεβάνς με την Τσέλιε (αλλά και το ματς με τον Ατρόμητο)

Να τα βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Ο κόσμος που γέμισε τη Νέα Φιλαδέλφεια σ’ ένα βράδυ που έπεφταν μύτες από το κρύο, έχει κάθε δίκιο να γκρινιάζει. Όχι μόνο διότι με την εικόνα της η ΑΕΚ, δεν του έδειξε σεβασμό. Κάτι που αν θυμάστε το είχε θέσει έτσι ακριβώς ο Νίκολιτς παραμονή του ματς. Αλλά και διότι ήταν ο μόνος που την δουλειά του, την έκανε σωστά και με συνέπεια, παρά το 4-0 του πρώτου ματς στην Σλοβενία.

Πήγε στο γήπεδο ο κόσμος, το γέμισε και φώναξε για την ομάδα, παρότι σ’ ένα τόσο κρύο βράδυ και μ’ ένα τέτοιο σκορ στο πρώτο παιχνίδι, ίσως ήταν και ο μόνος που θα δικαιούταν να καθίσει στον καναπέ του ή να επιλέξει κάτι άλλο για το βράδυ του. Αντίθετα οι παίκτες είχαν την υποχρέωση να μπουν μέσα στο γήπεδο και να ξεχάσουν εντελώς πως επί της ουσίας είχαν καθαρίσει την πρόκριση. Για περισσότερους από έναν σοβαρούς λόγους, όφειλαν να παίξουν και σωστά και σοβαρά για να προκριθούν στην οκτάδα με δεύτερη νίκη επί της Τσέλιε.

Για να ξέρουμε και τι λέμε, το όφειλαν πρώτα απ’ όλα στους ίδιους τους εαυτούς τους. Είναι τεράστια υπόθεση γι αυτή την ΑΕΚ, που το καλοκαίρι φτιάχτηκε από το μηδέν, που δεν μπορούσε Ιούλιο μήνα να στοχεύσει πιο μακριά από μια πρόκριση στον όμιλο, να βρίσκεται στα προημιτελικά της Ευρώπης. Και σ’ αυτή την μεγάλη προσπάθεια, σ’ αυτό το εντυπωσιακό ταξίδι (με πρόκριση επί της Άντερλεχτ, με νίκες σε Φλωρεντία και Σαμψούντα), το οποίο μάλιστα συνεχίζεται, άξιζε μόνο περηφάνια.

Προφανώς και η εμφάνιση στην ρεβάνς με τους Σλοβένους, όσο κακή κι αν ήταν, φυσικά και δεν σβήνει ούτε την πορεία μέχρι τώρα, ούτε πολύ περισσότερο το μέγεθος και την σημασία της παρουσίας της ΑΕΚ στα προημιτελικά της Ευρώπης. Πολύ περισσότερο, δεν θα την θυμάται και κανείς, αν η Ένωση προχωρήσει ακόμα πιο μακριά. Όμως ενώ θα μπορούσε να έχει γεμίσει μόνο περηφάνια τον οργανισμό της ΑΕΚ αυτή η πρόκριση, η εικόνα στην ρεβάνς με την Τσέλιε, την γέμισε και ερωτηματικά. Όχι το αποτέλεσμα. Η εικόνα.

Ένα ερωτηματικό, πολύ κομβικό στο σημείο της σεζόν που βρισκόμαστε, είναι εάν και πόσο μπορεί να ανοίξει ο Νίκολιτς το ρόστερ, χωρίς να έρχονται βράδια όπως αυτό της ρεβάνς με τους Σλοβένους ή ακόμα και της περασμένης Κυριακής στο Περιστέρι. Τρεις αλλαγές έκανε στην ενδεκάδα με τον Ατρόμητο και δεν πήρε τίποτα. Μόλις δυο με την Τσέλιε και πάλι δεν πήρε τίποτα. Και δεν τόλμησε καν να κάνει τρεις αλλαγές ακόμα μέσα στο ματς, διότι προφανώς είχε στο μυαλό του πως ίσως και πάλι δεν πάρει τίποτα.

Ο Νίκολιτς το λέει και δημοσίως και το λέει και μέσα στα αποδυτήρια, πως τους υπολογίζει όλους όσους βρίσκονται στο ρόστερ. Και ειδικά σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο της σεζόν, θα χρειαστούν όλοι. Όμως είτε στην πράξη βλέπει ο Νίκολιτς πως δεν μπορεί να πάρει πράγματα απ’ όλους. Είτε θεωρεί πως δεν θα τα πάρει και εξ ου και δεν μπαίνει καν στην διαδικασία να περιμένει να το δει στην πράξη. Όπως για παράδειγμα έγινε με τον Ζίνι, που παρότι ο Βάργκα δεν ήταν διαθέσιμος για το ματς με την Τσέλιε, ο Νίκολιτς δεν τον έβαλε ως ούτε ως αλλαγή.

Επίσης η εικόνα που δείχνουν κάποιοι παίκτες, κάθε φορά που παίρνουν ευκαιρίες, δικαιολογεί απόλυτα την επιλογή του Νίκολιτς, να μην τους τις ξαναδώσει. Επομένως είναι μεγάλο ερωτηματικό πλέον, αν επί της ουσίας η ΑΕΚ είναι υποχρεωμένη να πάει μ’ ένα πολύ στενό ροτέισον, όχι παραπάνω από 14 – 15 παίκτες, σ’ όλα τα κρίσιμα ματς που απομένουν σε Ελλάδα και σ’ Ευρώπη. Και αν όντως η απάντηση είναι καταφατική, τότε το αμέσως επόμενο μεγάλο ερωτηματικό, είναι αν μπορεί να ανταποκριθεί στις κρίσιμες υποχρεώσεις της, μ’ ένα τόσο στενό ροτέισον.

Όμως δεν σταματούν εδώ τα ερωτηματικά. Ένα ακόμα που έχει τεράστια σημασία, αφορά τη νοοτροπία και την πνευματική ετοιμότητα. Μετά το εντυπωσιακό και με πραγματικά τρομερή πνευματική προσήλωση και νοοτροπία νικητή, 4-0 μέσα στο Τσέλιε, η ΑΕΚ εμφανίστηκε εντελώς ανέτοιμη σε δυο συνεχόμενα ματς σε πρωτάθλημα και Ευρώπη. Όχι αγωνιστικά, αλλά κυρίως πνευματικά ανέτοιμη.

Στο Περιστέρι έδειχνε σαν να είχε σίγουρο πως ότι και να γίνει θα κερδίσει και έφαγε δυο γκολ μνημεία έλλειψης συγκέντρωσης και σοβαρότητας. Και φυσικά δεν κέρδισε. Ενώ στην ρεβάνς με την Τσέλιε εμφανίστηκε πότε χαλαρή, πότε φοβική. Και τα δυο χωρίς λόγο. Σίγουρα καθόλου συγκεντρωμένη, καθώς πάλι δέχθηκε δυο γκολ αστεία. Ειδικά το δεύτερο. Ενώ και πάλι φυσικά και δεν πήρε αποτέλεσμα. Είναι λοιπόν φυσικό, μετά από δυο τέτοια ματς, να υπάρχει ερωτηματικό για την πνευματική ετοιμότητα της ομάδας, ενόψει πολύ κρίσιμων παιχνιδιών, που κάθε λεπτομέρεια, ακόμα και το παραμικρό λάθος, κοστίζει πανάκριβα.

Ο Νίκολιτς έχει αποδείξει μέσα στη σεζόν, πως όταν η εικόνα της ΑΕΚ γίνεται τέτοια που γεννάει ερωτηματικά, όχι απλώς βρίσκει τις σωστές απαντήσεις, αλλά τις δίνει και με ηχηρό τρόπο. Από τον προβληματικό Οκτώβρη, πήγε στο εντυπωσιακό δίμηνο Νοέμβρη και Δεκέμβρη. Από την αστάθεια του Γενάρη με την ισοπαλία σε Χαριλάου και τον αποκλεισμό στο κύπελλο, πήγε στην σταθερότητα του Φλεβάρη. Επομένως τώρα που πάλι το καράβι της ΑΕΚ δείχνει να έχει ξεφύγει λίγο από την ρότα του, ο καπετάν Νίκολιτς μπορεί να το επαναφέρει. Όμως αυτή την φορά θα πρέπει να το κάνει και γρήγορα και πιο πειστικά από κάθε άλλη φορά. Διότι πλέον η ΑΕΚ σε κάθε ματς θα παίζει την ζωή της και χωρίς να είναι φαβορί και χωρίς καν να υπάρχει έστω και ένα λάθος που να μην κοστίζει και να μην τιμωρείται.