Η ΑΕΚ ήταν τόσο άξια γιατί ενώ είχε ανταγωνισμό, έκανε ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό αόρατους

Αναπόφευκτη και κατανοητή μεν, βασανιστική δε, η διεξαγωγή των χθεσινών αγώνων της πρώτης τετράδας των play offs την ίδια ώρα.

Αναγκαστικά έπαιζες πιάνο με το πληκτρολόγιο, ρίχνοντας κλεφτές ματιές και στα δυο παιχνίδια.

Για ευνόητους λόγους ξεκίνησα με Καραϊσκάκης, στο επτάλεπτο το γύρισα. Υπάρχουν αγώνες που δείχνουν από το ξεκίνημα πως θα καταλήξουν, στο ΑΕΚ – ΠΑΟΚ πχ υπήρχε κάποιος που έδινε ελπίδα στον φιλοξενούμενο όταν μετά από δέκα λεπτά δεν είχε κερδίσει ούτε μισή μονομαχία; Χθες στον Πειραιά ο γηπεδούχος κέρδισε τρία κόρνερ με το καλημέρα και στις πέντε λέξεις που άκουγες, οι δυο ήταν Παβλένκα.

Κάπως έτσι ήταν και εκείνο της προηγούμενης εβδομάδας βέβαια, οπότε τα φετινά αποτελέσματα του ΠΑΟΚ κόντρα στον Ολυμπιακό πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Έμεινε αήττητος και στους πέντε αγώνες με τους τρεις εκτός έδρας.

Με εξαίρεση το διπλό στο κύπελλο που υπερείχε συντριπτικά, συν το Χ της κανονικής περιόδου, στα υπόλοιπα τρία ήταν μέτριος έως κάκιστος. Παρόλα αυτά έγραψε δυο νίκες, συν τη χθεσινή ισοπαλία.

Οι φετινές επιδόσεις θυμίζουν κατά μια έννοια την μεγαλύτερη παράδοση της Ελληνικής ποδοσφαιρικής ιστορίας, όταν κέρδιζε τον Ολυμπιακό στην Τούμπα για 1/4 του αιώνα περίπου. Άλλοτε με καλό ρόστερ, άλλοτε με μέτριο, ορισμένες φορές με υποτυπώδες, ενίοτε και με κουτσούς και στραβούς που είχε μαζέψει από τον Άγιο Παντελεήμονα.

Μοιράζοντας τις ματιές μου στο μέτρο του δυνατού και στους δυο αγώνες, έμεινα με την εντύπωση ότι στον Πειραιά και οι δυο έπαιζαν εξ΄αρχής για τη δεύτερη θέση. Έστω κι αν στη Φιλαδέλφεια η ΑΕΚ εξασφάλισε μαθηματικά το πρωτάθλημα στις καθυστερήσεις, με το γκολ του Τεττέη να τους δίνει ελπίδες για κάτι περισσότερο, κανένας τους δεν το πίστευε πραγματικά. Ήθελαν να κερδίσουν για να βγούνε δεύτεροι, η πρωτιά μάλλον είχε διαγραφεί από τη σκέψη τους ακόμη και ως μακρινό ενδεχόμενο.

Την ίδια στιγμή στη Φιλαδέλφεια όπου ο ένας εκ των δυο ήταν αδιάφορος, γινόταν ματσάρα σαν αυτές που βλέπεις σε προημιτελικά και ημιτελικά του C.L

Πάνω κάτω η μπάλα, εξαιρετικός ρυθμός χωρίς να βάζεις το χέρι στη φωτιά για τον τελικό νικητή.

Πλάθοντας νοερά το blog που διαβάζετε, θυμήθηκα το Respect που είχα αποδώσει την προηγούμενη εβδομάδα στους πράσινους για την εμφάνισή τους, ενώ μόλις είχαν μάθει πως δεν είχαν πιθανότητα για βήμα παραπάνω κι έπαιζαν με παίκτη λιγότερο.

Σκεφτόμουν λοιπόν να διπλασιάσω τα Respect καθώς αν και τελευταίος και καταϊδρωμένος, ήταν η ομάδα που ταλαιπώρησε την ΑΕΚ πολύ περισσότερο από τους συνδιεκδικητές.

Η εικόνα του στο τελευταίο δεκάλεπτο με φρέναρε, αυτονόητη η οπισθοχώρηση όχι όμως και το «σύστημα λεωφορείο», όπου οι αμυντικοί έδιωχναν όπου να ΄ναι και μπροστά υπήρχε «ο κανένας», έστω για να μην επιτρέψει στη γηπεδούχο να προωθήσει τους πάντες πλην του τερματοφύλακα. Με τέτοια νοοτροπία παίζουν οι νεοφώτιστοι στην έδρα των πρωτοπόρων.

Όσο για την πρωταθλήτρια, η παραδοχή πως το πήρε πανάξια μοιάζει με συμπέρασμα του τύπου «η φωνή της Ράνιας Κωστάκη είναι πολύ αισθησιακή, αναστατώνει τον αντρικό πληθυσμό…»
«Τι λες ρε μεγάλε, σοβαρά ε; Καλά που μας το είπες…»

Μπορεί να μην σκορπούσε τον τρόμο της πρώτης χρονιάς του Αλμέιδα, έδειχνε ωστόσο πιο ουσιαστική και κυρίως οργανωμένη από άποψη τακτικής.

Χωρίς να χρειαστεί να σε πνίξει, κυριαρχούσε στο γήπεδο ενώ το μυαλό της δε σκοτείνιαζε ποτέ.
Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι και ο φετινός ανταγωνισμός ήταν υψηλότερου επιπέδου σε σχέση με το 2022-23, ο ΠΑΟΚ φέτος ήταν πολύ καλύτερος, όπως κι ο Ολυμπιακός παρά τις διακυμάνσεις και το παρατεταμένο ντεφορμάρισμα.

Θα αναρωτηθεί κάποιος «ποιος ανταγωνισμός, οι άλλοι δεν υπήρχαν», αλλά η πραγματικότητα είναι πως η ΑΕΚ τους έκανε να μη φαίνονται.

O Oλυμπιακός κέρδισε στη Λεωφόρο εκεί που δεν τα κατάφερε η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ κέρδισε τον Ολυμπιακό, αμφότεροι όμως έχασαν από την ΑΕΚ. Η νίκη επί του ανταγωνιστή μετράει διπλά, γιατί τους βαθμούς που κερδίζεις τους στερείς από τον άλλον.

Αυτό ακριβώς δίνει extra credits στη φετινή κατάκτηση, πέρσι πχ ο Ολυμπιακός είχε ξεκινήσει τα play offs στο +7 από τη δεύτερη που δεν έφερε ούτε ισοπαλία, στο +10 και +14 από τους υπόλοιπους.

Ίσως η διαδικασία να ήταν τυπική, αντίθετα με φέτος που οι τρεις εκ των τεσσάρων ξεκίνησαν σχεδόν από την ίδια αφετηρία με μικρές αποκλίσεις.

Kι ενώ σύμφωνα με τις καταγραφές της κανονικής διάρκειας κανένας δεν έχριζε φαβορί την ΑΕΚ που συν τοις άλλοις προχώρησε όσο κανένας άλλος στην Ευρώπη, κατάφερε όχι απλά να το πάρει, αλλά να το εξασφαλίσει μαθηματικά δυο αγωνιστικές πριν το φινάλε.