Η απώλεια του Ευρωπαϊκού για τον ΠΑΟΚ και η «αφανής» επίδραση στο ιδιοκτησιακό της ΠΑΕ

Το μάτι της κουζίνας άναψε όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Τέλης Μυστακίδης, οπότε τα πάντα εξαρτώνται από την αυξομείωση της θερμοκρασίας βρασμού.

Μαζί με τα επιφωνήματα απογοήτευσης για την ήττα του ΠΑΟΚ στο δεύτερο τελικό με τη Μπιλμπάο, κάπου στο βάθος ακούστηκε έστω και αχνά ένα «ουφ» ανακούφισης. Όχι πως υπήρχε κάτι που θα μετρίαζε τη στεναχώρια της απώλειας ή τη χαρά σε ενδεχόμενη κατάκτηση τροπαίου και δη Ευρωπαϊκού, ειδικά σε επετειακή χρονιά.

Για τους γνωρίζοντες την ανθρωπογεωγραφία και τα χαρακτηριστικά του συλλόγου πάντως, στη δεύτερη περίπτωση θα υπήρχαν και παρενέργειες, έστω και όχι άμεσα ορατές και αισθητές.
Για τον ίδιο λόγο τώρα που το κύπελλο χάθηκε, η αποτυχία δε θεράπευσε το πρόβλημα αλλά σε κάποιο βαθμό ανέστειλε τις συνέπειες.

Το μάτι της κουζίνας έχει ανάψει από το περασμένο καλοκαίρι όταν πρωτοεμφανίστηκε ο Τέλης Μυστακίδης, οπότε τα πάντα εξαρτώνται από την αυξομείωση της θερμοκρασίας βρασμού.

Η επιχειρηματική εμβέλεια του τελευταίου δεν κάλυπτε τις ανάγκες μιας μόνο Ελληνικής αθλητικής ΑΕ, αρκούσε για να αγοράσει πακέτο τους big 4 και ως κερασάκι να επένδυε σε δυο κορυφαίες ομάδες του NBA. Έξι στο σύνολο, για να ασχολείται με μια σε ημερήσια βάση και να του περισσεύει μια ημέρα για ρεπό.

Ο τρόπος ωστόσο που διάλεξε να δηλώσει παρών σε πρώτη φάση, δε σκόρπισε τον προβλεπόμενο ενθουσιασμό, τουναντίον θα έλεγα. Θα γινόταν σε κάθε ομάδα αυτό, φανταστείτε πχ να εμφανιζόταν επιχειρηματίας στον Ολυμπιακό χωρίς προηγούμενο θεσμικό ρόλο σε κάποιο τμήμα, όπου θα αυτοπροτεινόταν ως υποψήφιος χρηματοδότης για την αύξηση χωρητικότητας στο Καραϊσκάκης, που εντάσσεται στα σχέδια του νυν ιδιοκτήτη.

Το πρέπον θα ήταν να απευθυνθεί στον ίδιο τον Μαρινάκη, ρωτώντας τον αρχικά αν χρειάζεται τη συνδρομή του. Στην πορεία του χρόνου ο Μυστακίδης το ισορρόπησε αμβλύνοντας τις αρχικά όχι τόσο θετικές εντυπώσεις, όταν αγόρασε την ΚΑΕ ΠΑΟΚ και επικεντρώθηκε αποκλειστικά στη δική της πρόοδο.

Το μήνυμα πάντως είχε περάσει, το «αντίπαλο δέος» του Ιβάν Σαββίδη είχε εντοπισθεί και τα μελλούμενα έγιναν απολύτως προβλέψιμα. Οι λόγοι προφανείς, μια και η εκτίμηση κάθε πράγματος ή κατάστασης, εξαρτάται από τις υφιστάμενες εναλλακτικές.

Δικαίως ή αδίκως κάποιες επιλογές του Σαββίδη ίσως δεν έκαναν γκελ στο κοινό, όσο δεν υπήρχε αλτερνατίβα όμως όλοι κάθονταν «στ΄ αυγά τους».

Τώρα που υπάρχει εναλλακτική, ίσως ενοχλούν πράγματα που υπό άλλες συνθήκες θα περνούσαν απαρατήρητα. Είναι μια πραγματικότητα με την οποία πρέπει άπαντες να συμβιβαστούμε, με αυτήν θα ζήσουμε το επόμενο διάστημα θέλοντας και μη.

Ειδικά όταν ο Τέλης Μυστακίδης λειτουργεί με τον ενθουσιασμό του πρωτάρη κάνοντας τις κλασικές «τρέλες», σε αντίθεση με τον Ιβάν Σαββίδη που 14 χρόνια μετά το δικό του «σπάταλο» ξεπέταγμα, εναρμονίστηκε περισσότερα με τα λογιστικά δεδομένα.

Έτσι συμβαίνει με όλους τους «νεοεισερχόμενους» επενδυτές που σκορπίζουν ασύστολα με το καλημέρα, μέχρι που από ένα σημείο και μετά αντιλαμβάνονται ότι το αλόγιστο ξόδεμα χρήματος δεν φέρνει ούτε επιτυχία ούτε ευτυχία.

Ο κόσμος αντίθετα συνεχίζει να λατρεύει τον ιδιοκτήτη που θα προσφέρει όραμα, πετώντας εκατομμύρια από το παράθυρο.

Επί του πρακτέου τώρα, ενδεχόμενο να έμπαινε στο ζύγι ένας επενδυτής που κουβαλώντας και τη φθορά του χρόνου δεν κατάφερε να δώσει μισή χαρά σε χρονιά γενεθλίων, με κάποιον που με το καλημέρα θα έφερνε Ευρωπαϊκό τρόπαιο, θα αποτελούσε την επιτομή της άνισης μάχης, οπότε το ντόμινο εξελίξεων θα ήταν αναπόφευκτο.

Όχι ουσιαστικών και άμεσων εννοείται, περίπτωση να πουλήσει την ΠΑΕ ο Σαββίδης ούτε υπήρχε ούτε υπάρχει, πολύ περισσότερο όταν του το ζητούν επιτακτικά. Γνωστό σε όλους άλλωστε τι σημαίνει «Ποντιακό αγύριστο κεφάλι…»

Οι δράσεις όμως θα ήταν υποδόριες, θα ξεκινούσε αδυσώπητος ενδοοικογενειακός αγώνας φθοράς με στόχο την επιτάχυνση αλλαγής στο ιδιοκτησιακό της ΠΑΕ. Η αποτυχία κατάκτησης του FIBA Europe Cup δεν αλλάζει κάτι θεαματικά, απλώς καταλαγιάζει τον κουρνιαχτό που σε αντίθετη περίπτωση θα είχε αναζωπυρωθεί.

Με την ΠΑΕ να συνεχίζει να πορεύεται στον αυτόματο πιλότο και χωρίς διοικητικά στελέχη που θα επιλύουν ή και θα προλαμβάνουν τις δυσλειτουργίες, αποτελεί μονόδρομο στο εγγύς ή λιγότερο κοντινό μέλλον.

Έτσι θα πορευθούμε στον ΠΑΟΚ το επόμενο διάστημα αφού όπως εξηγήθηκε και στο blog των γενεθλίων, η Ελληνικότητα του συλλόγου επισφραγίζεται από την αδιάλειπτη ροπή στους εμφυλίους, ακόμη κι αν δεν υπάρχει αντίπαλο δέος.

Όταν όμως δεύτερος πόλος είναι παραπάνω από ευδιάκριτος το έδαφος είναι πιο πρόσφορο, αφού δεν χρειάζεται σπατάλη δυνάμεων για να εφευρεθεί έστω και ως θεώρημα.