){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
ΠΑΟΚ Forever 11
EuroLeague
)
Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για τη διαφορετική εικόνα που παρουσίασαν ο Ολυμπιακός στη Σόφια και ο Παναθηναϊκός στη Βαλένθια.
Η προτελευταία αγωνιστική της κανονικής περιόδου δεν μας έκανε σοφότερους αφού σε δύο κρίσιμους και καθοριστικούς για την πορεία των ομάδων μας αγώνες είδαμε ουσιαστικά αυτό που βλέπαμε όλη τη σεζόν.
Έναν Ολυμπιακό ομάδα του προπονητή να προσπερνάει τις σημαντικές απουσίες των Φουρνιέ, Τζόουνς αλλά και των Μόρις και Νιλικίνα που είναι πολύτιμοι ρολίστες και να κερδίζει μια ομάδα που προερχόταν από νίκες επί Παναθηναϊκού και Φενέρμπαχτσε και είχε την ψυχολογία στα ύψη.
Οι ερυθρόλευκοι με αυτή τη νίκη ουσιαστικά καπάρωσαν την 1η θέση της κανονικής περιόδου και μάλιστα το έκαναν δοκιμάζοντας σχήματα, διαφορετικές πεντάδες και μεγαλώνοντας το ροτέισον τους, δείγμα της πληθώρας λύσεων, αλλά και της συνέπειάς τους ως ομάδα. Μια ομάδα με 15-16 εργαλεία που το καθένα ξέρει τι να κάνει ανά πάσα στιγμή, που ξέρει να καλύπτει τις απουσίες της και που υπηρετεί κατά γράμμα το πλάνο του προπονητή.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους έχει δημιουργήσει την τελευταία πενταετία μία ομάδα-πρότυπο. Προσοχή. Αναφέρομαι στις πορείες του Ολυμπιακού σε κανονική περίοδο και πλέι-οφ, το αποτελεσματικό μπάσκετ (αρχών) που παίζει και τη σταθερότητά της. Κάτι που αναγνωρίζεται από όλους τους αντιπάλους προπονητές. Το γιατί αποτυγχάνει να κατακτήσει το τρόπαιο είναι μία εντελώς άλλη ιστορία την οποία θα σχολιάσουμε (ότ)αν με το καλό φτάσει και στο φετινό Final-4.
Ο Ολυμπιακός λοιπόν αυτή την 5ετία έχει κατακτήσει τρεις φορές την 1η θέση (με την επικείμενη φετινή) και μία φορά τη 2η και αυτό σημαίνει ότι είναι μακράν η πιο σταθερή και αποτελεσματική ομάδα της διοργάνωσης. Το λένε άλλωστε και τα νούμερα ότι δηλαδή έχει ρεκόρ 114 νίκες και 53 ήττες, τρεις νίκες περισσότερες από τη 2η Ρεάλ, 8 από την Μπαρτσελόνα, 14 από την 4η αυτής της “ειδικής” κατάταξης Μονακό και 19 από την περσινή τροπαιούχο Φενέρ. Νούμερα που αφορούν στα ρεκόρ κανονικής περιόδου.
Από την άλλη, μετά τη ραψωδία του Ολυμπιακού στην ερυθρόλευκη Σόφια (απόλυτα αναμενόμενο και λόγω Βεζένκοφ) είδαμε για μία ακόμη φορά την πράσινη παραφωνία με πιο… φάλτσο απ’ όλους τον Εργκίν Αταμάν. Το έργο το είχαμε ξαναδεί ουκ ολίγες φορές μέσα στη σεζόν. Μετά τις νίκες επί Ρεάλ και Παρί εκτός, μετά τις νίκες επί Φενέρ και Χάποελ εντός, το είδαμε και μετά την εμφάνιση-ορόσημο στη Βαρκελώνη επί της Μπάρσα. Έναν Παναθηναϊκό να “κουτουλάει”, να παίζει σχεδόν στην τύχη και τον αντίπαλό του να βρίσκεται σε κάθε φάση μία κίνηση πιο μπροστά.
Να σας πω την αμαρτία μου η εμφάνιση του Παναθηναϊκού που δεν μπόρεσε ούτε μια στιγμή να κοντράρει και έστω να περιορίσει το μπάσκετ χάρμα οφθαλμών της Βαλένθια δεν μου προκάλεσε εντύπωση. Και αυτό γιατί ο Παναθηναϊκός από την αρχή της σεζόν έχει την ίδια νοοτροπία.
Είναι ερωτευμένος με το είδωλο (που πιστεύει ότι έχει), με την ιστορία και τα επιτεύγματά του και αρνείται να δει την πραγματικότητα όπου η πραγματικότητα λέει ότι στηρίζεται στο ατομικό ταλέντο και την εμπειρία συγκεκριμένων παικτών (που η αλήθεια είναι ότι έχει το καλύτερο υλικό από κάθε άλλη ομάδα της διοργάνωσης) και πέραν τούτου ουδέν.
Τα ματς που υπήρξε προπονητική επιρροή στο παιχνίδι του ήταν ελάχιστα και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι; Πως όταν χάνει ποτέ μα ποτέ δεν φταίει η ίδια η ομάδα ή ο προπονητής της. Φταίνε, σύμφωνα με όσα λένε και γράφουν οι ίδιοι οι άνθρωποι της ομάδας, διοίκηση και προπονητής, οι άλλοι. Οι αντίπαλοι που «παίζουν σαν τους Λέικερς», οι διαιτητές που «μας πολεμάνε», ο Μποντίρογκα, ο Ιερεθουέλο, ο Γιουρτσεβέν, ο Σορτς και εγώ δεν ξέρω ποιος άλλος.
Αν κάτι έχει σε αφθονία τη φετινή σεζόν ο Παναθηναϊκός αυτό σίγουρα δεν είναι το μπάσκετ που παίζει, αλλά οι δικαιολογίες. Ακόμη και την Πέμπτη, που χάθηκε οριστικά η 4αδα και η ομάδα εξαρτάται από τα αποτελέσματα άλλων ομάδων για να μη βρεθεί στο play-in, δεν ακούσαμε από το στόμα του καθ’ ύλην αρμόδιου Εργκίν Αταμάν το «τι έφταιξε».
Η ατάκα του πως «η Βαλένθια έτσι όπως έπαιξε θα κέρδιζε και τους Λέικερς» ήταν τουλάχιστον αστεία. Ποτέ δεν φταίει η ομάδα του δηλαδή, έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να μη χάσει, αυτό μας είπε ο φίλος Εργκίν, αλλά φταίνε οι… πυραυλοκίνητοι αντίπαλοι. Και πολύ σωστά ο προπονητής της Βαλένθια τον άδειασε για τα καλά τον Τούρκο τεχνικό απαντώντας όταν ρωτήθηκε σχετικά πως «αυτή η δήλωση δεν είναι κομπλιμέντο, είναι ένα ανάρμοστο σχόλιο που δεν έχει την παραμικρή σημασία».
Ακούσαμε κι άλλα από τον παράφωνο Αταμάν μετά την 4η φετινή κατοστάρα εις βάρος της ομάδας του. Όχι γιατί δεν μπόρεσε να σταματήσει το παιχνίδι του αντιπάλου, όχι γιατί έχασε στο ρελαντί με 18 (αντί για 28) πόντους διαφορά, αλλά για τα… αποδυτήρια των προπονητών στη Ροτς Αρένα που «είναι μικρά και είναι ασέβεια προς τους προπονητές να χρησιμοποιούν τέτοια αποδυτήρια».
Σοβαρά τώρα; Αυτό είναι που απασχολεί την πιο ακριβή ομάδα στην ιστορία της Ευρωλίγκας, που ελπίζει σε άλλους να μη βγει 7η ή 8η στην κανονική περίοδο;
){kind=small}
Ολυμπιακός ){kind=small}
Παναθηναϊκός ){kind=small}
Ευρωλίγκα )
)
)
)
)
)
)
)
