Καλός ο Μάτος, αλλά που πάμε χωρίς διοίκηση σε Λέο;

Το ποδόσφαιρο συναρπάζει τα πλήθη παραμένοντας ως το ισχυρότερο εμπορικό προϊόν του πλανήτη, γιατί η λογική πηγαίνει περίπατο και κυριαρχεί απόλυτα το συναίσθημα. Είναι η ιδανική διέξοδος, όταν η καθημερινότητα σε εγκλωβίζει σε πάσης φύσεως λογισμούς και «πρέπει.»

Το γήπεδο σε απελευθερώνει σε βαθμό να ασπάζεσαι εικόνες που ανάλογα με την ψυχική σου κατάσταση, κατασκευάζεις σωρηδόν εσωτερικά και με βάσει αυτές πλάθεις όνειρα. Οι εικόνες είναι προσωποκεντρικές και η ποιότητα των ονείρων εξαρτάται από τις στιγμές με τις οποίες είχαν προηγουμένως συνδεθεί.

Ο Στέφανος Κοτσόλης δεν έκανε ιδιαίτερη καριέρα ως τερματοφύλακας στον Παναθηναϊκό υπό την έννοια πως δεν υπήρξε ούτε Οικονομόπουλος ούτε Βάντσικ. Αν αντ΄ αυτού στη θέση του αθλητικού διευθυντή η πράσινη ΠΑΕ ανακοίνωνε Καραγκούνη ή Βαζέχα ο ενθουσιασμός θα ήταν διάχυτος, αφού οι προσδοκίες θα ταυτίζονταν με παλιές θύμησες.

Ακριβώς επειδή ο κόσμος λειτουργεί απολύτως συναισθηματικά, αδυνατεί να καταλάβει πως όταν ο αθλητής κρεμά τη φανέλα του, όσα τον μετέτρεψαν σε ίνδαλμα ενταφιάζονται. Υπό την έννοια ότι δεν κληροδοτούνται σε επόμενο πόστο. Αν συνεχίσει ως προπονητής ή στέλεχος του αγωνιστικού τμήματος, γεννιέται κάτι εντελώς διαφορετικό που δεν έχει σχέση με την προηγούμενη ζωή. Ο πρώην αθλητής σούπερ σταρ ενδέχεται να μην έχει τις προδιαγραφές για να ανταποκριθεί στο επόμενο αξίωμα, οι οποίες μπορεί να περισσεύουν σε κάποιον «μέτριο» πρώην συμπαίκτη του. Στον ΠΑΟΚ είχε συμβεί με τον Πάμπλο Γκαρσία που ως προπονητής αντιμετωπίστηκε ως τοτέμ, γιατί αυτό ήταν ως ποδοσφαιριστής.

Για τους ίδιους λόγους η είδηση ότι ο Λέο Μάτος αναλαμβάνει αθλητικός διευθυντής, προκάλεσε ενθουσιασμό. Μαζί με την αναβάθμιση του Βιεϊρίνια εννοείται, αν και ο Αντρέ δεν έφυγε ποτέ. Τα χαρακτηριστικά του Βραζιλιάνου που σε κάποιο βαθμό προϊδεάζουν για την ανταπόκριση στο νέο ρόλο του, είναι πως αν και στο χόρτο έδειχνε ανεξέλεγκτος ίσως και υπέρμετρα τρελός, ήταν εξαιρετικά πειθαρχημένος. Το πάθος του δεν είχε χαλινάρι, το μυαλό εντούτοις δε θόλωνε ποτέ.
Επαγγελματίας σε απόλυτο βαθμό, έδινε το παρών ακόμη και σε εκδηλώσεις που η παρουσία ήταν προαιρετική. Χωρίς να το έχει ανάγκη, όντας βασικός, καταξιωμένος και τη φανέλα του βασικού στο σπίτι.
Για τους παραπάνω λόγους όλοι οι προπονητές που είχε στην καριέρα του -πλην ενός- τον λάτρευαν.
Στα συν του προσθέστε ότι γνωρίζει άριστα την ανθρωπογεωγραφία της ομάδας. Η απορία έχει να κάνει με την σκοπιμότητα ενίσχυσης σε τομέα που ο ΠΑΟΚ δεν υστερεί, το αγωνιστικό τμήμα είναι αυτό με τη σταθερότερη συνέπεια και αποτελεσματικότητα. Εννοείται πως η προσθήκη στελέχους με αξιόπιστες προδιαγραφές μόνο κέρδη μπορεί να φέρει, αλλά αν τα «ανώτερα επίπεδα» υπολειτουργούν παραμένοντας στάσιμα και προβληματικά, κανένα πρόσωπο σε υποδεέστερη βαθμίδα δε θα καταφέρει να αλλάξει θεαματικά την υφιστάμενη κατάσταση.

Εκεί εντοπίζεται άλλωστε η κεντρική βλάβη του ΠΑΟΚ που βραχυκύκλωσε την περσινή χρονιά. Στο αγωνιστικό σκέλος όλα θύμιζαν αυτορυθμιζόμενο αλφάδι, τα μικρά και μεγάλα ζητήματα όμως που απαιτούσαν λύση συσσωρεύονταν, μέχρι που κάποια στιγμή καταπλάκωσαν την ομάδα. Σε όλες τις ομάδες που επιτυγχάνουν στόχους υπάρχει αρμονία στις σχέσεις του αγωνιστικού με το διοικητικό τμήμα, που αποτελεί και τη λειτουργική κορωνίδα.

Μια ικανή διοίκηση είναι σε θέση να προβλέψει τι δεν πηγαίνει καλά στο αγωνιστικό και να το διορθώσει, το ανάποδο είναι ανέφικτο. Στον ΠΑΟΚ αδυνατούν να κατανοήσουν ακόμη κι αυτά που τους εξηγούν ότι πρέπει να διορθωθούν, όποτε όσο η ομάδα στερείται διοικητικών στελεχών με στοιχειώδη ποδοσφαιρική αντίληψη και ικανότητα διευθέτησης έστω και των βασικών, κανένας Μάτος δεν είναι σε θέση να φέρει την άνοιξη.

Είναι σα να έχεις στο ρόστερ Μάτος – Βιεϊρίνια και να ψάχνεις επιτελικό μέσο. Να προσθέτεις Κένι και Μπάμπα, στο καπάκι Σάντσες – Γιαννούλη, αλλά να πορεύεσαι χωρίς να καλύπτεις τη θέση που υστερείς. Και να συνεχίζεις ακάθεκτος, ανακοινώνοντας Χακίμι και Μέντες…