Οι ασπρόμαυρες στιγμές του Μιρτσέα Λουτσέσκου και η «ευλογημένη» αναχώρησή του

Ο Μιρτσέα συνέχισε να κάνει αυτό που αγάπησε μέχρι την τελευταία πνοή του, προφανώς γιατί το ποδόσφαιρο υπερκάλυπτε όλες τις επιθυμίες του.

Μπορεί ο Ραζβάν Λουτσέσκου εκτός από φανατικούς θαυμαστές να έχει και ορκισμένους εχθρούς, ωστόσο όλους τους άγγιξε η δοκιμασία που υπέστη λόγω του προβλήματος υγείας του πατέρα του. Και η οποία κορυφώθηκε λίγες ώρες πριν, με την είδηση του θανάτου του.

Ως κατευόδιο, ας αραδιάσουμε κάποια ελάχιστα μεν ενδεικτικά δε στιγμιότυπα της ζωής του Μιρτσέα Λουτσέσκου, ασπρόμαυρης κυρίως απόχρωσης.

Το όνομα του το πρωτοάκουσα πολλές δεκαετίες πριν, παρακολουθώντας τηλεοπτικά αγώνα της Σαχτάρ στην Ευρώπη. Ομολογώ ότι δε θα συγκρατούσα ούτε τη φυσιογνωμία ούτε το όνομά του, αν δε διάβαζα επικό σχολιασμό του ανεπανάληπτου Κώστα Καίσαρη την επόμενη μέρα.

Μικρή σημασία έχει το περιεχόμενο, ήταν από τα «extreme πικάντικα» που μόνο ο θρυλικός «αποδυτηριάκιας» μπορούσε να συλλάβει και να αποδώσει στο χαρτί. Μέσω της πλαγίας λοιπόν, ο Μιρτσέα χαράχτηκε στη μνήμη μου για πάντα.

Στην πορεία της ζωής καλωσορίσαμε στην Ελλάδα το γιό του, πρώτα σε Ξάνθη και μετά στον ΠΑΟΚ, οπότε εμμέσως αποτέλεσε μέλος του club των «δικών μας ανθρώπων».

Κατά την πρώτη θητεία του Ραζβάν Λουτσέσκου, ο πατήρ είχε δώσει συνέντευξη όπου μεταξύ άλλων ανέφερε πως ο γιός του έδειχνε κλίση στην προπονητική, από τότε που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας.

Διάβαζε άριστα τα παιγνίδια και έδινε εντολές στους συμπαίκτες του εν ώρα αγώνων.

Σε ελεύθερη μετάφραση ο Ραζβάν ήταν ο κλασικός «σπασίκλας» συμπαίκτης, που δε σε άφηνε να απολαύσεις τη χαρά του παιχνιδιού. «Τρέχα, γύρνα, κάλυψε το διάδρομο, σπάσε μπάλα, κόψε δεξιά, προσοχή βγαίνει στην πλάτη κλπ».

Οι τερματοφύλακες το συνηθίζουν αυτό και το ζητάνε οι προπονητές άλλωστε, καθώς το οπτικό πεδίο τους καλύπτει όλα τα μήκη και πλάτη του γηπέδου. Γνωρίζοντας πλέον το mentality του Ραζβάν σίγουρα θα το παράκανε και φανταστείτε εντεκάδα όπου κάθε παίκτης θα έδινε εντολές στους υπόλοιπους δέκα.

Θα γινόταν μύλος, παραπέμποντας σε τηλεοπτικό παράθυρο με καλεσμένους πολιτικούς που μιλάνε όλοι μαζί και δεν καταλαβαίνεις κανέναν.

Τέτοιους ρόλους βέβαια αναλαμβάνουν αυθόρμητα μόνο όσοι έχουν ροπή προς την προπονητική και όπως αποδείχτηκε από την πορεία του Ραζβάν, την είχε και με το παραπάνω.

Η επόμενη ασπρόμαυρη ανάμνηση για το Μιρτσέα ήταν μετά την επανάκαμψη του Ραζβάν στον ΠΑΟΚ, με τον τελευταίο να εκμυστηρεύεται σε ανύποπτο χρόνο πως η προτροπή του πατέρα ήταν «να μην επιστρέψει».

Απολύτως λογική η πατρική συμβουλή, σε προηγούμενο blog για τη φημολογούμενη επιστροφή του Φορτούνη στον Ολυμπιακό επισημάνθηκε ότι οι επιστροφές συχνά αποδεικνύονται καταστροφές.

Στην περίπτωση Ραζβάν βέβαια υπάρχει η ιδιαιτερότητα ότι ο τελευταίος είχε αποχωρήσει αφήνοντας πίσω του έναν «ανεκπλήρωτο έρωτα».

Το αισθάνονταν άπαντες όταν συνήλθαν από το σοκ της αιφνίδιας αποχώρησής του το 2019, το παραδέχτηκε και ο ίδιος, ότι η επιστροφή ήταν θέμα πεπρωμένου.

Η τελευταία ανάμνηση για τον Μιρτσέα είναι και η γλυκύτερη όλων, καθώς αφορά την 19η Μαΐου του 2024 στο Χαριλάου, όταν ο ΠΑΟΚ στέφθηκε πρωταθλητής στο πιο Χιτσκοκικό φινάλε της εγχώριας ποδοσφαιρικής ιστορίας.

Στη...στενάχωρη σουίτα που είχαν παραχωρήσει οι γηπεδούχοι, παστώθηκαν τα μέλη της ΠΑΕ ΠΑΟΚ συν τον Κουλιεράκη που δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής, μαζί με το Μιρτσέα.

Ο μόνος που δεν ήταν ΠΑΟΚ με την κυριολεκτική έννοια του όρου, αν και η αγάπη του πατέρα για τον γιό υπερβαίνει πάντα την αντίστοιχη που νοιώθει κάθε οπαδός για την ομάδα του.

Ίσως θα χρειαζόταν βιβλίο για να αποτυπωθούν οι αντιδράσεις και οι μορφασμοί όλων των παραβρισκόμενων στη σουίτα εκείνη τη βραδιά, η Ολύμπια ψυχραιμία του Μιρτσέα ωστόσο ήταν παροιμιώδης και ξεχώριζε.

Απολύτως ήρεμος στη σκανδαλώδη κίτρινη κάρτα στον Μιχαηλίδη στο 20ό δευτερόλεπτο (!!!), γαλήνιος στο γκολ του Μορόν, όπως και στην αποβολή στο 78. Όταν οι λοιποί παροικούντες ήταν σε κατάσταση αμόκ από το άγχος και την αγωνία, ο Μιρτσέα κρατούσε την αυτοκυριαρχία του σα να ήταν σίγουρος για τον τελικό νικητή.

Στην παραλίγο...εφιαλτική κεφαλιά του Ανσαριφάρντ δε, έβγαλε επιφώνημα ανακούφισης πριν η μπάλα συναντήσει το κεφάλι του Ιρανού. Άγνωστο αν το αντιλήφθηκε από τη στάση του σώματος ή ήταν θέμα διαίσθησης. Όταν όλοι έψαχναν απινιδωτή πάντως, ο Μιρτσέα παρέμενε άνετος και ατάραχος.

Επιστρέφοντας στην Τούμπα, μου ζήτησε να τον οδηγήσω στην προεδρική σουίτα για να παρακολουθήσει από εκεί τη φιέστα της κατάκτησης του πρωταθλήματος.

Εκείνες τις ώρες όμως αιθεροβατούσα, χωρίς να συνειδητοποιώ την κατεύθυνσ, ούτε να αναγνωρίζω τα σημεία που αντίκριζα, περιφερόμουν απλά. Ανεβοκατέβαινα σκάλες, πατούσα πλήκτρα στο ασανσέρ με ταχύτητα πιανίστα αναζητώντας την προεδρική σουίτα..

Αντιλαμβανόμενος ο Μιρτσέα ότι είμαι σε φάση απόλυτης έκστασης και τα έχω εντελώς χαμένα, ζήτησε να τον ακολουθήσω οδηγώντας με εκείνος στην προεδρική σουίτα!

Εκείνος είχε πάει δυο τρεις φορές, εγώ γνώριζα το γήπεδο καλύτερα από την παλάμη μου...

Μερικές ώρες πριν ο Μιρτσέα αναχώρησε από το μάταιο κόσμο που ζούμε και αυτά που λέγονται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι κλασικά και τυποποιημένα.

Αναλογιζόμενοι ωστόσο ότι η τελευταία στάση του πριν την εντατική και τον θάνατο ήταν το περιβάλλον που αφιέρωσε όλη τη ζωή του, έστω και χάριν υπερβολής μπορείς να πεις ότι η αναχώρησή του ήταν «ευλογημένη».

Αν είχε γράψει ο ίδιος το σενάριο των τελευταίων ημερών του πάνω στη γη, κάπως έτσι θα ήταν.

Οι συνάδελφοί του αποσύρονται όταν αισθανθούν ότι δεν τους κρατάνε τα πόδια, αλλάζοντας τρόπο ζωής, συνήθειες, επιθυμώντας ίσως και να χαρούν στιγμές που δεν τους επέτρεψε το απαιτητικό επάγγελμά τους.

Ο Μιρτσέα συνέχισε να κάνει αυτό που αγάπησε μέχρι την τελευταία πνοή του, προφανώς γιατί το ποδόσφαιρο υπερκάλυπτε όλες τις επιθυμίες του.

Όσο βαστούσαν τα πόδια του και δεν τον πρόδιδε η καρδιά του, συνέχιζε να παίρνει ζωή από τη μυρωδιά του χορτοτάπητα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν κατάφερνε να ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας του, το πρώτο πράγμα που θα έκανε θα ήταν είναι να ψάξει τη φόρμα του για να σπεύσει στην προπόνηση...