Νταγκ Μόου: Ο εμπνευστής του run and gun basket

Πολύ πριν ο Μάικ Ντ’ Αντόνι λανσάρει στους Σανς το ασταμάτητο τρέξιμο και στο small ball, πολύ πριν το μπαράζ των τρίποντων στα πρώτα δευτερόλεπτα της επίθεσης των Γουόριορς, υπήρχε το αγνό πρωτόγονο run and gun.

Εμπνευστής ενός στιλ παιχνιδιού πολύ πιο μπροστά από την εποχή του ήταν ο Νταγκ Μόου. Ο Μόου που έφυγε σήμερα από τη ζωή είναι o πρώτος προπονητής που τόλμησε να παίξει run and gun στο ΝΒΑ ανοίγοντας τον δρόμο για τον συνάδελφο του (Πολ Γουέστχεντ) που μερικά χρόνια αργότερα μετέτρεψε αυτό το στιλ παιχνιδιού σε σόου.

Και αν ο Γουέστχεντ στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 είχε διαστρεβλώσει οριακά την έννοια του run and gun ο Μόου 10 χρόνια νωρίτερα είχε κατορθώσει σε αντίθεση με τον 86χρονο σήμερα συνάδελφο του να κερδίζει και αγώνες! Κάτι που ο Γουέστχεντ πετύχαινε σπάνια…

Η εμφάνιση του run and gun

Και οι δύο προπονητές δοκίμασαν τη φιλοσοφία τους στην ίδια ομάδα: Τους Ντένβερ Νάγκετς! Νωρίτερα και πιο πετυχημένα ο Μόου! Eίχε ρίξει τους πρώτους σπόρους της ιδέας του στο Σαν Αντόνιο όταν διατέλεσε κόουτς των Σπερς από το 1976 μέχρι το 1980 οδηγώντας μια φορά την ομάδα του Τέξας στους τελικούς της περιφέρειας. ‘Ηδη είχε κάνει εντύπωση η up tempo επίθεση των Σπηρουνιών που σκόραραν κατά μέσο 115 πόντους. Η λογική του Μόου δεν εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τον Ελληνοαμερικάνο ιδιοκτήτη των Σπερς που του έδειξε την έξοδο στα μισά της σεζόν 1979-80.

Λίγους μήνες αργότερα ο Μόου επέστρεψε στην άκρη του πάγκου των Νάγκετς για τη δεύτερη προπονητική θητεία του στην ομάδα έχοντας ανοιχτό πεδίο να ξεδιπλώσει την αγαπημένη επίθεση. Οι Νάγκετς είχαν δύο σπουδαίους σουτέρ-σκόρερ τον Αλεξ Ινγκλς και τον Κίκι Βαντεγουέι που ταίριαζαν απόλυτα στα σχέδια του Νταγκ Μόου!

Το κατά Μόου run and gun

Ο πρώτος κανόνας (από τους λιγοστούς που είχε ο Μόου) στην επίθεση του ήταν πολύ απλός: Σουτάρουμε σε κάθε περίπτωση πριν οργανωθεί η αντίπαλη άμυνα. Σε πείσμα κάθε προπονητικής λογικής ο Μόου δεν είχε οργανωμένα συστήματα και βάσιζε όλη την επίθεση του σε τρία μόνο στοιχεία: Συνεχόμενη κυκλοφορία της μπάλας με πολλές πάσες, πολλά σκριν και κοψίματα προς το καλάθι από τους παίκτες που δεν είχαν τη μπάλα. Σε οποιονδήποτε παίκτη της ομάδας του απαγορευόταν να ντριμπλάρει για περισσότερο από δύο δευτερόλεπτα! Μετά έπρεπε να πασάρει ή να σουτάρει υποχρεωτικά.

Οσο για τις επιλογές; Οι παίκτες έπαιρναν ότι τους έδινε η αντίπαλη άμυνα. ‘’Την επίθεση μου δεν μπορώ να την σχεδιάσω με χαρτί και μολύβι. Αν το κάνει κάποιος αδικεί το σύστημα’’, έχει πει ο Μόου στο βιβλίο Loose balls του Τέρι Πλούτο. ‘’Η επίθεση μου βασίζεται στις πάσες’’.

Το περίεργο είναι ότι η επίθεση του Μόου ήταν γρήγορη αλλά πολύ σπάνια χρησιμοποιούσε τον αιφνιδιασμό! Κατηγορήθηκε μάλιστα ότι οι ομάδες του αδιαφορούσαν για την άμυνα και ότι πολλές φορές δέχονταν ένα καλάθι απλά και μόνο για να πάρουν τη μπάλα και να επιτεθούν. ‘’Είναι λάθος αυτό που υποστηρίζουν πολλοί ότι οι ομάδες μου δεν παίζουν άμυνα’’, λέει ο Μόου στο ίδιο βιβλίο. ‘’Παίζουμε επιθέσεις υψηλού και γρήγορου ρυθμού και μικρής διάρκειας. Συνεπώς, τα σκορ των αγώνων μας ανεβαίνουν πολύ εύκολα’’.

Τον κατήργησαν οι….Bad Boys

Παρότι στη δεκαετία του ’80, οι τακτικές του Μόου θεωρήθηκαν αμφιλεγόμενες πολλοί σπουδαίοι προπονητές υιοθέτησαν τις αρχές του ή τις προσάρμοσαν στα δικά τους συστήματα. Ακόμη και ο θρυλικός Ντιν Σμιθ, που ήταν εξ΄ορισμού συντηρητικός είχε βάλει τη λογική των πολλών πασών στο παιχνίδι του Νορθ Καρολάινα. Ο Μόου, έμεινε στον πάγκο των Νάγκετς όλη τη δεκαετία του ’80 και μετά την αποφασή του να αποχωρήσει τρία χρόνια πριν το τέλος του συμβολαίου του κοουτσαρε μόνο για μισή ακόμη σεζόν στους Σίξερς πριν εγκαταλείψει την προπονητική. Εκεί διαδέχτηκε τον έτερο μετρ του ραν εν γκαν τον Γούεστχεντ που είχε απολυθεί μετά από δύο σεζόν με ρεκόρ 44 νίκες-120 ήττες.

Στην ουσία τη στρατηγική και τη λογική του Νταγκ Μόου θα την έβαζαν στο χρονοντούλαπο του μπάσκετ για αρκετά χρόνια οι νέες λογικές και η έφεση στην άμυνα. Τα bad boys των Ντιτρόιτ Πίστονς άρχισαν να κερδίζουν τίτλους και υποχρέωσαν όλους τους ‘’δελφίνους’’ του τίτλου να ακολουθήσουν την λογική ‘’η άμυνα φέρνει πρωταθλήματα’’.