Ντελίριο για 4άδα vs ντελούλου με τσιτάτα

Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για το ντέρμπι Ολυμπιακός–Παναθηναϊκός, όπου οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν 86-80, εξασφαλίζοντας ψυχολογικό boost και εδραίωση στην 4αδα, ενώ οι «πράσινοι» παραμένουν σε ντελούλου κατάσταση.

Όταν πρόκειται για μπάσκετ ο Ολυμπιακός είναι εκεί. Με ή χωρίς τον κύριο εκφραστή του «Μπαρτζώκας-ball» Γουόκαπ, με ή χωρίς τον αρχισκόρερ και προ τριετίας MVP Σάσα Βεζένκοφ.

Και κάπως έτσι με τον… μονόχειρα Μιλουτίνοφ να κάνει πάρτυ στις δύο ρακέτες, τον Νιλικίνα να δίνει αμυντικό ρεσιτάλ, τον… άνιωθο Τζόσεφ να εξελίσσεται σε παίκτης-κλειδί στο 2ο ημίχρονο και τον Γουόρντ να αφήνει τη σφραγίδα του με 8 πόντους στο τελευταίο πεντάλεπτο, οι «ερυθρόλευκοι» πήραν μία νίκη που ισοδυναμεί με 4αδα.

Με τη νίκη αυτή, ο Ολυμπιακός όχι μόνο παίρνει τεράστιο ψυχολογικό boostάρισμα όπως είχε συμβεί με τη νίκη του στις 2 Ιανουαρίου στο ΟΑΚΑ, αλλά εδραιώνει τη θέση του στην 4αδα και πλέον μόνον αν «αυτοκτονήσει», θα χάσει το πλεονέκτημα της έδρας στα πλέι-οφ.

Πρόκειται για μία νίκη με τη σφραγίδα του coach B που ήρθε παρά την απουσία δύο κομβικών παικτών και τα 2/9 σουτ του ουσιαστικά «απόντα» από το ματς Φουρνιέ και τον αντι-Βεζένκοφ Πίτερς στα 2/6 να είναι non-factor.

Οι «ερυθρόλευκοι» ήταν κυριαρχικοί στο 1ο ημίχρονο σε σημείο το +17 που πήραν κάποια στιγμή (36-19) να τους αδικεί εξαιτίας των 5 χαμένων βολών τους και των 2-3 αβίαστων λαθών και μάλιστα σε σημείο που είχαν την απόλυτη κυριαρχία. Στο δεύτερο, δε, έδειξαν χαρακτήρα, είχαν ψυχραιμία στο μοναδικό προσπέρασμα του Παναθηναϊκού και παίζοντας το δικό τους (ομαδικό) μπάσκετ πήραν αυτό που άξιζαν.

Για τον Παναθηναϊκό τα λόγια πλέον έχουν στερέψει. Αυτό που δεν στερεύει είναι τα… τσιτάτα (Γιαννακόπουλου και Αταμάν), αλλά με αυτά και με υποσχέσεις, άλλοθι και άλλα έπεα πτερόεντα δεν κερδίζεις αγώνες.

Οι πράσινοι στο 1ο ημίχρονο ήταν λες και πήγαν στο ΣΕΦ για απογευματινή βόλτα κάτω από το φεγγαρόφως δίπλα στη θάλασσα. Μηδενική πνευματική προετοιμασία για εκατοστή φορά, μηδενικό πλάνο στο παρκέ για χιλιοστή φορά.

Το ότι κατάφεραν να επιστρέψουν από το -17 το οφείλουν όπως συνέβη στις περισσότερες φετινές τους νίκες στο φιλότιμο του Χουάντσο, το ατομικό ταλέντο κάποιων παικτών όπως του Οσμάν και του Ναν και στη φυσιολογική κούραση του Ολυμπιακού μετά το 25ο λεπτό. Πέραν τούτου, ουδέν.

Πλέον, ο Παναθηναϊκός κατά 90% ξεχνάει σχεδόν οριστικά την 4αδα και το πλεονέκτημα έδρας, είναι τυχερός που χάνουν και άλλοι διεκδικητές της 6αδας και παραμένει ζωντανός, αλλά για να είμαστε σοβαροί και ρεαλιστές με τέτοια εικόνα και νοοτροπία το να μπει στα play-in θα το χαρακτήριζε κάποιος και… επιτυχία.

Οι «πράσινοι» συνεχίζουν να βρίσκονται σε μια ντελούλου κατάσταση που άλλο πιστεύουν ότι είναι και κάτι εντελώς διαφορετικό είναι στην πραγματικότητα. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι αρνούνται να το (απο)δεχτούν βρίσκοντας συνεχώς δικαιολογίες και άλλοθι.

ΥΓ Το (κατά... παραγγελία) βίντεο της “αποκαθήλωσης” του λάβαρου της Ευρωλίγκα του 2000 με τον Ντέγιαν Μποντιρόγκα συνιστά ύψιστη ύβρη για την ιστορία του ενδοξότερου και πιο πετυχημένου ελληνικού συλλόγου στο μπάσκετ και με μία λέξη είναι “όνειδος”. Δυστυχώς το όνομα του “Ντέκι” προστέθηκε σε μία αλυσίδα αντίστοιχων ή παρόμοιων ενεργειών την τελευταία 15ετία, της προσπάθειας απαξίωσης και αμαύρωσης της τεράστιας ιστορίας του Παναθηναϊκού από το ίδιο το κλαμπ δίπλα σε αυτά των Ομπράντοβιτς, Αλβέρτη, Διαμαντίδη.