Ο Κολοσσός της αυταπάρνησης Τραϊανός Δέλλας και η αιχμαλωσία της ζωής από το θάνατο

Τον Τραϊανό Δέλλα τον γνώρισα στις αρχές της χιλιετίας, όταν το τρίτο κρατικό κανάλι είχε καλύψει τον πρώτο του γάμο. Ακούγεται παράξενο, σε εποχές όμως που δεν είχε εφευρεθεί η έννοια του gossip μέχρι και η κρατική τηλεόραση έκανε παρόμοιες «υπερβάσεις». Αν κι εκείνη την εποχή αγωνιζόταν στην ΑΕΚ παντρεύτηκε στη γενέτειρά του και μάλιστα σε εκκλησία της Τούμπας. Χωρίς να παίρνω όρκο, πρέπει να είναι και Τουμπιώτης.

Η επόμενη επαφή μας ήταν κατά τη δεύτερη θητεία του στην ΑΕΚ, στο πλαίσιο ντοκιμαντέρ – αφιερώματος για τα κορυφαία ποδοσφαιρικά ντέρμπι του πλανήτη. Στο επίκεντρο βρισκόταν το old firm Σέλτικ – Ρέιντζερς που παραμένει ότι πιο παραδοσιακά ποδοσφαιρικό ανά την υφήλιο, ενώ για τα υπόλοιπα ντέρμπι θα γίνονταν συμπληρωματικές αναφορές από ανθρώπους που τα είχαν ζήσει.
Μετά από πετυχημένο πέρασμα από τη Ρόμα, ο Τράι θα μιλούσε για το Ρόμα – Λάτσιο.

Η ιδέα του άρεσε και το ραντεβού κλείστηκε άμεσα, σε αυτές τις περιπτώσεις βέβαια μετά τη συγκατάθεση του αθλητή επιβάλλεται και το ΟΚ της ΠΑΕ, εντούτοις η ΑΕΚ έδωσε άκυρο.
Όταν τον ενημέρωσα για το λόγο που η συνέντευξη πρέπει να ακυρωθεί, με αφοπλιστική άνεση είπε «το ραντεβού ισχύει, εγώ θα σε περιμένω…»

Ολίγον ακατανόητο για πολλούς, αλλά δε συνηθίζεται να γράφεις στα παλαιότερα των υποδημάτων την εργοδότρια εταιρία σου. Εκείνος αν και άψογος επαγγελματίας και συνεπής σε όλα του προτίμησε να κάνει «του κεφαλιού του», αφού όπως είπε «βαρέθηκα να δίνω χαζές συνεντεύξεις για ανούσια πράγματα, όταν υπάρχει point δε γίνεται να αρνηθώ.»

Ο Δέλλας ήταν τέτοιος τύπος, είχε άποψη και χαρακτήρα, ασυμβίβαστος και στα μικρά και στα μεγάλα, δε δεχόταν να του επιβάλλουν αυτό που θα κάνει επειδή «έτσι έπρεπε.» Το προσωνύμιό του δεν αφορούσε μόνο την εξωτερική εμφάνιση και την κορμοστασιά του, Κολοσσός ήταν και εσωτερικά. Τον Οκτώβριο του 2024 παραιτήθηκε από τον ΟΦΗ, για να μη λείψει λεπτό δίπλα στη γυναίκα του. Δεν το κάνουν πολλοί αυτό, ειδικά όταν σε τέτοιες περιπτώσεις η ενασχόληση με κάτι που αγαπάς σου δίνει την απαιτούμενη δύναμη για να κουβαλάς μαζί με τον άνθρωπό σου το Σταυρό, κατά την ανάβαση του Γολγοθά.

Εκείνος απαρνήθηκε ακόμη και την εργασιοθεραπεία, συμπεριφέρθηκε λες και η επάρατη είναι ιός που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο και τον είχε επίσης κολλήσει. Στην πραγματικότητα όμως είχε παραδοθεί προ πολλού στην αυταπάρνηση, στην αφοσίωση και κυρίως στην ανθρωπιά, που στις σύγχρονες κοινωνίες αποτελούν πλέον είδη εν ανεπαρκεία.

Για τους εξ αποστάσεως παρατηρητές, ο Τραϊανός Δέλλας ήταν ένας ευτυχισμένος τύπος που στη ζωή του είχε κερδίσει τα περισσότερα από όσα ποθεί ένας άνθρωπος.
Εδώ και μερικές ώρες που έμαθαν κάποιες «λεπτομέρειες» ίσως και να τον λυπήθηκαν, αναλογιζόμενοι αυτά που τράβηξε.

Ο Γάλλος φιλόσοφος Emile M. Cioran πάντως έλεγε πως «μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες είναι να ξεχνάς πως η ζωή είναι αιχμάλωτη του θανάτου», οπότε δεν παίρνουμε όρκο για την κατηγορία που ανήκει ο Τράι.

Τα βιώματα του διέγραψαν κάθε υποψία ψευδαίσθησης για το πραγματικό νόημα της ζωής…