Ένας ΟΦΗ με κουλτούρα made in UK

Ο Ελεύθερος Σκοπευτής του Sportal.gr, γράφει για την μεγάλη πρόκριση του ΟΦΗ στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας Betsson.

Υποστηρίζεις ομάδα των big 4 προσδοκώντας εφικτούς στόχους, όπως τίτλους, Ευρωπαϊκές πορείες, ως «ανταμοιβή». Γιατί άραγε να γίνεις ΟΦΗ;

Είναι βέβαιο πως η κοινή γνώμη χάρηκε με την πρόκριση του ΟΦΗ στον τελικό, όχι πως θα τα έβαφε μαύρα αν περνούσε ο Λεβαδειακός. Κάπου έχει μπουχτίσει από τους big 4, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, 12 μήνες το χρόνο αυτοί βρίσκονται στο επίκεντρο. Ευκαιρία ν΄ αλλάξει παραστάσεις λοιπόν έστω κι εν μέρει, ακόμη κι αν το ενδιαφέρον και η ίντριγκα του τελικού, κάπως περιορίζονται.

Για καθαρά ποδοσφαιρικούς λόγους πάντως οι οποίοι αφορούν τη συνολικότερη εικόνα της φετινής χρονιάς και όχι τους δυο ημιτελικούς, ίσως η πρόκριση να άξιζε περισσότερο στους Βοιωτούς. Πράγματα και θάματα έκαναν φέτος και η διεκδίκηση ενός τροπαίου δε μπορεί να συγκριθεί με πιθανή 4η θέση. Είναι η προσμονή και η όλη ιεροτελεστία, που μένουν χαραγμένα μέσα σου για πάντα.

Από την άλλη πλευρά, ο ΟΦΗ κουβαλάει ένα χαρακτηριστικό που το βρίσκεις σε ομάδες πρωτευουσών, συμπρωτευουσών και λοιπών μεγαλουπόλεων. Διαθέτει φανατικό κοινό το οποίο τον ακολουθεί με τέτοια αφοσίωση και αυταπάρνηση, που δεν ξεπερνάει απλά αλλά συντρίβει τα όρια του θεωρητικού βεληνεκούς του. Δεν είναι εύκολο κι απλό να το κατανοήσεις, πολλώ δε μάλλον να το εξηγήσεις.

Ο υποστηρικτής του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ, ενισχύει με κάθε τρόπο την ομάδα του έχοντας υπαρκτούς και εφικτούς στόχους. Να πάρει πρωτάθλημα, κύπελλο ή και τα δυο, να κάνει καλή πορεία στην Ευρώπη, να πετύχει εμφατικές νίκες για να τις διηγείται στα εγγόνια του.

Με άλλα λόγια τα κάνει όλα για να έχει μια «ανταμοιβή», την οποία κι αν δεν λάβει θα μπορέσει έστω και στιγμιαία να τη «μυρίσει». Για ποιο λόγο άραγε να γίνεις ΟΦΗ, για να περιμένεις τη συμμετοχή σε τελικό και την ευκαιρία να κατακτήσεις κάτι, μια φορά κάθε μισό αιώνα; Μην παρασύρεστε από τη δεύτερη συνεχή παρουσία των Κρητικών, για τον κανόνα μιλάμε όχι για τις εξαιρέσεις.

Ο φίλαθλος του ΟΦΗ όμως διακατέχεται από κουλτούρα οπαδού μεγάλης ομάδας, επιμένει να στέκεται στο πλάι της με απαράμιλλη πίστη, αν και γνωρίζει ότι ίσως να μην «εισπράξει» ούτε σεντ. Ενδεχομένως να μην το δει ούτε από απόσταση. Δίπλα στον ΟΦΗ βάλτε την ΑΕΛ, ακολουθούν τα Γιάννενα, ίσως η Δόξα Δράμας και μετά το χάος. Σχεδόν παντού στην επαρχία, το ποδοσφαιρικό κοινό στη συντριπτική του πλειοψηφία υποστηρίζει τους big 4.

Πιθανότατα θρέφει και μια συμπάθεια στην ομάδα της πόλης του για λόγους εντοπιότητας, αλλά μέχρι εκεί. Στην Τρίπολη και στη Λαμία, πλέον του 80% είναι Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί και ΑΕΚ. Σε Ξάνθη και Καβάλα κατά βάσει ΠΑΟΚ. Κατανοητό και εξηγήσιμο, η ιδιότητα του φιλάθλου είναι συνυφασμένη με συναίσθημα, χαρά, πανηγύρι, όραμα. Αυτό είναι το αντίτιμο ώστε να τρέχεις πίσω από μια φανέλα.

Για ποιο λόγο να γίνεις Αστέρας Τρίπολης ή Ξάνθη, για να περιμένεις μήπως και πάρεις μισή χαρά στο διηνεκές; Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι παρόμοια κουλτούρα με αυτή των φίλων του ΟΦΗ, ακμάζει μόνο στη χώρα που γέννησε το ποδόσφαιρο στη σύγχρονη μορφή του. Στην Βρετανία κάθε πόλη, κωμόπολη και κάθε χωριό, ζει και αναπνέει για την τοπική ομάδα.

Αν ρωτήσεις τους κατοίκους γιατί δεν προτίμησαν μια μεγαλύτερη για να κερδίζουν τίτλους και να βολτάρουν σε χλιδάτα σαλόνια, θα σε κοιτάξουν στραβά. Στα μάτια τους, η τοπική ομάδα είναι το ίδιο μεγάλη και τους προσφέρει τα πάντα. Αν πότε λάτρεψαν Λίνεκερ, Νταλγκλίς και Μπέστ ήταν επειδή διέπρεψαν στις εθνικές τους, όχι γιατί αγωνίστηκαν σε Τότεναμ, Μπαρτσελόνα, Λίβερπουλ και Μάντσεστερ.

Ποτέ δε θεοποίησαν το Γκούλιτ, τον Καντονά ή το Σαλάχ, ίνδαλμά τους παραμένει το βαρύ όνομα της δικής τους ομάδας. Σε αυτόν θέλουν να μοιάσουν οι πιτσιρικάδες της περιοχής. Κάπως έτσι τα Βρετανικά γήπεδα γεμίζουν ανεξαρτήτως κατηγορίας και για τον ίδιο λόγο παραμένει το μοναδικό μέρος του πλανήτη όπου συμβαίνει συχνά το εξής παρανοϊκό για εμάς. Να πηγαίνει η ομάδα της τελευταίας κατηγορίας να παίξει για το κύπελλο στην έδρα της πρωταθλήτριας της Premier και όχι απλά να την αποκλείει αλλά να της ρίχνει 4 γκολ.

Γιατί απλά ως δική τους ομάδα αντιλαμβάνονται αυτή τόπου τους, οπότε σε αυτή διοχετεύουν όλο τους το «είναι». Κάτι που διοχετεύεται σε παίκτες, προπονητές και παράγοντες. Σε παρόμοιες περιπτώσεις, η ρήση «δεν είναι ομάδα, αλλά ιδέα» αποκτά την πραγματική της διάσταση. Για τον λόγο λοιπόν δε γίνεται να μην υποκλιθείς σε αυτήν την οπαδική νοοτροπία, δε μπορείς να μη βγάλεις το καπέλο στους φιλάθλους του ΟΦΗ που δεν το κουνάνε ρούπι από τα δικά τους τσιμέντα, επιμένοντας να κυνηγάνε το θεωρητικά άπιαστο και ανέφικτο. Και όποτε απομακρύνεται, τόσο πιο λυσσαλέα συνεχίζουν να το καταδιώκουν