«Σήκω Ευγένιε για να δεις του ΟΦΗ τα κοπέλια…»

Ο Στέφανος Αβραμίδης συνοψίζει όσα έγιναν χθες στο Πανθεσσαλικό και ξεκινά με μία μαντινάδα, τον πιο ταιριαστό τρόπο όταν θες να μιλήσεις ή να γράψεις για οτιδήποτε αφορά την Κρήτη

Πώς αλλιώς παρά με μαντινάδα, τον πιο ταιριαστό και πιο… κρητικό τρόπο, θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει την ιστορική βραδιά του ΟΦΗ στο Πανθεσσαλικό!

Είναι η φιλοσοφία… είναι η στρατηγική… είναι η τακτική! Είναι η προπόνηση, η ψυχική, πνευματική και σωματική προετοιμασία! Είναι το ταλέντο, τα… skills, οι συνεργασίες, οι ομαδικές ποδοσφαιρικές συνήθειες, η φόρμα, το μομέντουμ, η αποφασιστικότητα, η αποτελεσματικότητα…

Είναι το ποδόσφαιρο όλα αυτά τα τόσο μα τόσο σημαντικά και, την ίδια στιγμή, τόσο μα τόσο ασήμαντα! Μιας και στο τέλος της ημέρας, στο τέλος της βραδιάς, «είναι οι άνθρωποι…”ηλίθιε”!». Τα όσα κουβαλούν, τα όσα φέρουν και τα όσα μπορούν να προσφέρουν! Αυτά που αισθάνονται και το πόσο μπορούν να επηρεάσουν ή και να διαμορφώσουν τις εξελίξεις!

Είναι ο Ηλίας που δε γεννήθηκε στην Κρήτη αλλά έχει δεθεί με το νησί και την ομάδα σε επίπεδο… μαυροπουκαμισά! Άρχισε να κλαίει από συγκίνηση μόλις ο Νους έβαλε το δεύτερο γκολ του ΟΦΗ και δε σταμάτησε παρά μόνο αρκετή ώρα μετά από την απονομή του τροπαίου στους «ομιλίτες»!

Είναι ο Τιάγκο που πιο εκρηκτικός, καταιγιστικός έως και ποδοσφαιρικά αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας… πεθαίνεις που ανέβηκε στα κάγκελα για να πανηγυρίσει! Είναι φυσικά και η «θεότρελη» μητέρα του που τον συνάντησε εκεί σκαρφαλωμένη στην πιο δυνατή αλλά και εύγλωττη εικόνα του τελικού.

Είναι ο Λεβάν που γιόρταζε τη μεγάλη επιτυχία της ομάδας του με το παιδάκι του, μηνών μόλις, αγκαλιά, τυλιγμένο με μια κουβέρτα! Ο Λεβάν που όταν τον ρωτούσες «δε φοβάσαι μήπως κρυώνει;» απαντούσε «είναι στιγμές που ακόμη και αν δεν της θυμάται μεγαλώνοντας αξίζει να τις ζήσει!».

Είναι ο Λεωνίδας, 42 χρόνια, από το 1985, στον ΟΦΗ, που έζησε το Κύπελλο του 1987, έζησε μια ζωή ολόκληρη με την ομάδα και πανηγύρισε πιο έντονα και πιο συναισθηματικά και από πιτσιρικά αυτό το δεύτερο κατόρθωμα των…κληρονόμων τώρα πια του Ευγένιου!

Είναι ο Έγκεν, κι ας μη βρίσκεται πια στη ζωή, που γεννήθηκε Ολλανδός και «έφυγε» Κρητικός αφήνοντας τις ιδέες και την αγάπη του για το νησί και την ομάδα παρακαταθήκη, έχει ακόμη, δε λείπει ποτέ, τη δική του θέση στο λατρεμένο του «Γεντί Κουλέ»!

Είναι, στην αντίπερα όχθη, η βαριά σκιά της απώλειας, ο τραγικός χαμός επτά νέων ανθρώπων, οπαδών φανατικών της ομάδας, και το βάρος, ο καημός, το πένθος που παίρνουν, θέλοντας και μη, τη θέση της αισιοδοξίας, της προσδοκίας, της ανυπομονησίας για την επόμενη μέρα στο «δικέφαλο του βορρά!»

Είναι ο Κλεομένης, ένα ακόμη νέο παιδί που δολοφονείται για το έμβλημα και τα χρώματα που αγαπάει, δίπλα στα πρόσωπα των επτά του δυστυχήματος στην εξέδρα βρίσκει θέση κι ένα πανό αφιερωμένο στη μνήμη του που δηλώνει την παρουσία του στην εξέδρα στο διηνεκές!

Είναι ο Ραζβάν που χάνει τον πατέρα του Μιρτσέα, ο τρόπος που η ομάδα στέκεται δίπλα του αλλά και το πώς ο ίδιος διαχειρίζεται τον πόνο και ψάχνει, ή πιο σωστά, βρίσκει διέξοδο στην επαγγελματική, μετά από τόσα χρόνια δε είναι πια μόνο τέτοια, καθημερινότητά του με προπονήσεις και παιχνίδια!

Όλα τα παραπάνω δεν είναι φυσικά οι μόνοι λόγοι που ο ΟΦΗ πήρε το Κύπελλο από τον ΠΑΟΚ! Είναι όμως ΚΑΙ αυτοί οι λόγοι! Διάβασα πρόσφατα ένα εξαιρετικό βιβλίο, «Τα μαθηματικά του ποδοσφαίρου» του Ken Bray! Σίγουρα το ποδόσφαιρο, πόσω μάλλον το σύγχρονο, είναι ΚΑΙ μαθηματικά. Αλλά όχι μόνο διάολε, όχι μόνο!