Ένα airbnb στον Μαρτίνεθ, για να πάρει εργολαβία τα play offs

Ρεσιτάλ του Ισπανού στο Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ, που εφαρμόζοντας το «πνεύμα του κανονισμού» δεν ασχολήθηκε με τον Γερεμέγεφ αλλά κιτρίνισε το Ρέτσο.

Το εξαιρετικό θέαμα που απολαύσαμε στο Κυριακάτικο ντέρμπι του Καραϊσκάκης, οφείλεται και στον Ισπανό elite Μαρτίνεθ.

Σκόπευα να τον περιλάβω στο χθεσινό blog, μάλλον θα τον αδικούσα όμως αν του αφιέρωνα μια - δυο παραγράφους.

Αν και fan των Γερμανών διαιτητών και λοιπών Βορειοευρωπαίων που σφυρίζουν τα απολύτως απαραίτητα, ο Ισπανός ήταν ότι καλύτερο είδαμε την τρέχουσα σεζόν.

Οι Γερμανοί είχαν και κακές στιγμές φέτος, όχι τόσο επειδή υπέπεσαν σε σοβαρά λάθη (Γιαμπλόνσκι - Τσβάιερ στα παιχνίδια του Άρη με Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό) όσο λόγω ανοχής στο υπέρμετρα σκληρό παιχνίδι.

Είπαμε να επιτρέπουν το δυνατό ίσως και στα όρια του σκληρού, όταν όμως κινδυνεύει να γίνει αντιαθλητικό, είναι υποχρεωμένοι να παρέμβουν δια της σφυρίχτρας.

Από τους... λοιπούς, ο Ολλανδός Μάκελι στο ΑΕΚ - Ολυμπιακός ενώ ήταν ακριβοδίκαιος και δεν επηρέασε το αποτέλεσμα, παραήταν ανεκτικός σε επικίνδυνα μαρκαρίσματα ένθεν κι ένθεν.

Ο Μαρτίνεθ στον Πειραιά έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ, αποφεύγοντας τα σφυρίγματα για ψύλλου πήδημα αλλά και κρατώντας τα γκέμια ενδεχόμενων παρεκτροπών.

Το κατάφερε εφαρμόζοντας το «πνεύμα του κανονισμού» που κατευθύνει άλλωστε κάθε απόφαση διαιτητών τέτοιου επιπέδου. Το λεγόμενο «γράμμα» έχει σχεδόν καταργηθεί από το εγχειρίδιο τους.

Ενδεικτική η «αδιαφορία» του για την...παρενόχληση του Γερεμέγεφ στον Τζολάκη, που μόνο στη χώρα μας θα μπορούσε να προκαλέσει κουβέντα για το αν έπρεπε να τιμωρηθεί με κίτρινη κάρτα.

Παρόμοια φάση σε προηγμένο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα δε θα περνούσε απλά απαρατήρητη, θα την απαξίωνε ακόμη και ο τηλεσκηνοθέτης.

Εδώ που κυριαρχεί ο οπαδισμός όχι μόνο στις κερκίδες ή στα social αλλά και στα ΜΜΕ, η λογική είναι «εντοπίζουμε μια κάρτα που με το γράμμα του νόμου έπρεπε να δοθεί, στην πορεία ανακαλύπτουμε μια ακόμη, οπότε εύκολα κι απλά έχουμε κατασκευάσει το αφήγημα ότι αδικηθήκαμε και θα ήμασταν νικητές, αν ο αντίπαλος έμενε με παίκτη λιγότερο».

Η κυριαρχούσα άποψη για το ρόλο του διαιτητή στην Ελλάδα, είναι η «απόδοση δικαιοσύνης».

Ο διαιτητής όμως δεν είναι ούτε τιμωρός, ούτε δικαστής, ούτε εισαγγελέας, σκοπός του είναι να συμβάλει στην ομαλή διεξαγωγή του αγώνα και μόνο αυτός.

Η αποβολή ενός ποδοσφαιριστή ή και η παρατήρηση του με κίτρινη, δεν έχει στόχο την εκδίκηση ή την ανταπόδοση για το...κακό που έκανε αλλά την «προστασία του παιχνιδιού». Όταν ο διαιτητής κρίνει ότι η συμπεριφορά κάποιου απειλεί να τινάξει το ματς στον αέρα, είτε επιχειρεί να τον σωφρονίσει είτε τον στέλνει στα αποδυτήρια.

Το μαρκάρισμα του Ρέτσου από την άλλη δεν επιδεχόταν ούτε επιείκεια, ούτε παρατήρηση, ούτε προειδοποίηση. Στόχος του ήταν ο Σουηδός που βρισκόταν μάλιστα εκτός τροχιάς της μπάλας και πήγε κατά πάνω του με κίνδυνο να τον σακατέψει.

Αν κάποιος στο δρόμο μας κάνει ότι ο Γερεμέγεφ στον Τζολάκη μπορεί και να τον περάσουμε για χαζό, αν έρθει αλά Ρέτσος θα χρειαστεί σίγουρα η παρέμβαση των ψυχραιμότερων...

Το ενδεχόμενο να έμενε ατιμώρητο το μαρκάρισμα του Ρέτσου, θα είχε ως αποτέλεσμα το παιχνίδι να γινεί ροντέο. Ο διαιτητής θα αναγκαζόταν να βγάλει μερικές κόκκινες για να επαναφέρει την τάξη.

Θα είχε αποδώσει δικαιοσύνη μεν, έχοντας αποτύχει όμως στην αποστολή του που ήταν η ομαλή διεξαγωγή του αγώνα.

Κλείνοντας με το Μαρτίνεθ κι επειδή αξία δεν έχει μόνο το αποτέλεσμα αλλά και η μέθοδος που το φέρνεις σε πέρας, άξιο αναφοράς ήταν το αυθεντικό και γεμάτο αυτοπεποίθηση χαμόγελό του, με το οποίο ξέκοβε κάθε προδιάθεση διαμαρτυρίας.

Σα να έλεγε στον παίκτη που διαμαρτυρόταν πχ για φάουλ «άστο μεγάλε, μην το ταλαιπωρείς, δεν έχεις δίκαιο», αλλά με τρόπο που και φάουλ να υπήρχε, τον έκανε να πιστεύει ότι δεν του έγινε ποτέ.

Μερικά χρόνια πριν η ΕΠΟ έφερνε συχνά το Μπριχ και ησύχαζε το κεφάλι μας, καλό θα ήταν λοιπόν να νοίκιαζαν ένα παραθαλάσσιο airbnb στον Ισπανό από τις αρχές του επόμενου μήνα μέχρι τα μέσα Μάϊου, για να πάρει εργολαβία τα play offs.

Ο Φραντς Κάφκα είχε πει κάποτε «αν βρεις κάποιον που σε κάνει να χαμογελάς, μην τον αφήσεις να φύγει».

Ένας λόγος παραπάνω όταν αυτός ο κάποιος είναι και ο ίδιος χαμογελαστός, ολοκληρώνοντας κατ΄ αυτόν τον τρόπο δύσκολες αποστολές.