Ολυμπιακός: Τα κέρδη ενός αποκλεισμού

H παρουσία του Ολυμπιακού στο φετινό Champions League, αλλά και τα κέρδη του αποκλεισμού - Γράφει στο Sportal.gr ο Ελεύθερος Σκοπευτής.

Ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε με τακτική «πάμε κι όπου βγει» αλλά με στόχο την πρόκριση, διεκδικώντας τις ελάχιστες μεν πιθανότητές με τρόπο που τις έκανε να δείχνουν περισσότερες.

Αν και η πλειοψηφία όσων πουλάμε τις σκέψεις μας μέσω των Media λατρεύει το ρόλο του «ξερόλα» και του μετά Χριστόν προφήτη, ομολογώ ότι αν έγραφα blog πριν το Λεβερκούζεν - Ολυμπιακός, από χθες το βράδυ θα ένοιωθα Ζέλσον Μαρτίνς μετά την απίστευτη ευκαιρία στο πρόσφατο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό.

Σε ελεύθερη μετάφραση, θα ήθελα να με καταπιεί η γη.

Εκείνο που φαινόταν ακατανόητο αρχικά, ήταν οι δηλώσεις του Μεντιλίμπαρ που έβγαζαν όχι και τόσο συγκρατημένη αισιοδοξία.

Από τότε που βγήκε το ζευγάρι, οι αντικειμενικές πιθανότητες του Ολυμπιακού ήταν ελάχιστες.

Γερμανικές και Ολλανδικές ομάδες είναι πολύ δυνατές για το μ.ο των δικών μας κυβικών, ειδικά σε νοκ άουτ προχωρημένης φάσης.

Προτιμότερες πάντα οι αντίστοιχες Μεσογειακές και Βαλκανικές, Μεσόγειοι - Βαλκάνιοι κι εμείς γαρ.

Όχι πως είναι εύκολες, αλλά το 10% πιθανοτήτων που μπαίνει κυρίως για τα μάτια του κόσμου κόντρα σε Γερμανικές - Ολλανδικές, ίσως να έφτανε στο 20-30%.

Το πιο βολικό σενάριο σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι να κάτσει στο πρώτο παιγνίδι καμιά ισοπαλία, αποτέλεσμα που ίσως «υπνωτίσει» τον αντίπαλο, κάνοντας τον να νομίζει ότι αρκεί μια μικρή προσπάθεια για να περάσει. Να βρεθείς στη μέρα σου, να σε πάνε και δυο φάσεις και να κάνεις τη ζημιά.

Ακόμη κι αυτή η πιθανότητα πάντως, σχεδόν καταργείται απέναντι σε Γερμανικές ομάδες που είναι «ρομποτικών προδιαγραφών». Αγωνίζονται λες και δεν έχουν συναισθήματα, οπότε δε μπορείς να παίξεις με το μυαλό τους.

Μετά το 0-2 του πρώτου αγώνα ο Ολυμπιακός στερήθηκε το έστω και απειροελάχιστο αυτό ενδεχόμενο, οπότε ήταν αδύνατο να συμμεριστείς τον τόνο αισιοδοξίας που μαρτυρούσαν οι δηλώσεις του προπονητή και τον παικτών του.

Προσπαθούσες να κατασκευάσεις σενάρια πρόκρισης ή έστω να τα προσεγγίσεις και ήταν αδύνατον.

Παντελώς ανέφικτη κάθε απόπειρα δημιουργίας qualification story, όποιο πλάνο κι αν έφτιαχνες με το μυαλό σου από κάπου έμπαζε.

Ο Ολυμπιακός τελικά αποκλείστηκε, αλλά το σπουδαίο είναι ότι έπαιξε για να πάρει την πρόκριση.

Στ΄αλήθεια έπαιξε, όχι επειδή το έλεγαν πριν το ματς και το πιστέψαμε (που δεν το πιστέψαμε).

Κι ακριβώς επειδή δεν το πιστέψαμε, μας έκανε εντύπωση.

Πρόκριση και αποκλεισμός είναι λέξεις που δεν επιδέχονται παρερμηνείες, όπως και αυτές που τις διαδέχονται.

Οι προκρίσεις φέρνουν χαρά, αισιοδοξία, πανηγύρια, οι αποκλεισμοί στεναχώρια, απογοήτευση, ίσως και θυμό. Αναλόγως με τον αντίπαλο και τις συνθήκες αλλάζει το βάρος τους, αλλά όχι το νόημα.

Ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού αποτελεί εξαίρεση, γιατί δεν αποκλείστηκε με κάτω τα χέρια, ούτε αγωνίστηκε με στόχο έναν τιμητικό αποκλεισμό, προσπαθώντας να υποδυθεί τον τσάμπα ήρωα.

Κυρίως όμως δε μπήκε στο γήπεδο με τακτική «πάμε κι όπου βγει».

Έπαιξε με στόχο την πρόκριση, διεκδικώντας τις ελάχιστες μεν πιθανότητές με τρόπο που τις έκανε να δείχνουν περισσότερες.

Είχε εικόνα ομάδας που και ο πιο ορκισμένος εχθρός της δε θα ισχυριζόταν ότι δεν άξιζε να φτάσει μέχρι εδώ κι αν έκανε κι ένα βήμα παραπέρα επίσης κανένας δε θα έλεγε πως ήταν άδικο.

Το κέρδος του Ολυμπιακού ήταν πως σφυρηλάτησε το μέταλλο του και γέμισε αυτοπεποίθηση, το πιο αναγκαίο συστατικό για κάθε επόμενο βήμα.