Όριό τους (μόνο) ο τελικός

Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για την παράσταση που έδωσαν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός AKTOR και το μήνυμα για κοινή παρουσία τους στο Final Four

Ξεχάστε τις βαθμολογίες, τα προηγούμενα αποτελέσματα και (όπως λέει η γενιά της κόρης μου) picture this. “Τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος της κανονικής περιόδου ο Ολυμπιακός ρίχνει κατοστάρα στο ρελαντί στη Ρεάλ Μαδρίτης και ο Παναθηναϊκός κονιορτοποιεί στο Παλαού Μπλαουγκράνα τη Μπαρτσελόνα”.

Την ίδια ώρα η μέχρι πρότινος “σίγουρα 1η”, “άχαστη” και άπιαστη Φενέρμπαχτσε μετράει 6 ήττες στους 7 τελευταίους αγώνες της, η Ρεάλ έχει 5-13 εκτός έδρας ρεκόρ, η Βαλένθια είναι περίεργο τρένο, η Χάποελ παίζει ουσιαστικά εκτός έδρας όλα τα ματς.

Ε, τι να σκεφτεί κανείς βλέποντας τόσο τα αποτελέσματα αλλά κυρίως τις εμφανίσεις των δύο δικών μας ομάδων παρά μόνο ότι (είναι ικανές) να δώσουν ραντεβού στον τελικό του Final-4!

Ο Παναθηναϊκός με τα συνεχόμενα “freddo-caldo” από την αρχή της σεζόν δεν μας έχει δώσει ακόμη το δικαίωμα να τον χρίσουμε φαβορί, όμως η εμφάνισή του σε μία έδρα όπου είχε να νικήσει 13 χρόνια και μετρούσε 14 συνεχόμενες ήττες ήταν (το λιγότερο) επιβλητική. Ομάδα με ξεκάθαρη αμυντική στόχευση να χαλάσει το παιχνίδι του αντιπάλου (βλ. άμυνα στον Πάντερ), με ομαδική προσπάθεια και ατελείωτες λύσεις στην επίθεση δίχως μάλιστα να χρειαστεί ιδιαίτερα τον αρχισκόρερ του Ναν.

Η εμφάνιση-statement στο “Παλάου” έδειξε ποιο είναι το ταβάνι του φετινού Παναθηναϊκού. Ο τελικός και γιατί όχι η κούπα. Μόνο που οι ίδιοι, Αταμάν και παίκτες δεν μας έχουν επιτρέψει τόσο σε εμάς όσο και στους εαυτούς τους με την απίστευτη αστάθεια τους να τους πιστέψουμε πραγματικά. Κακά τα ψέμματα. Η προσωπικότητα, η εμπειρία, το ταλέντο του ρόστερ του Παναθηναϊκού είναι υλικό κούπας και δεν είναι που το… μάθατε από εμένα, το ξέρουν άπαντες. Απλά δεν ξέρει κανείς τι ξημερώνει η επόμενη μέρα και στην προκειμένη περίπτωση κυριολεκτικά η επόμενη μέρα (Μεγάλη Πέμπτη) του ματς με τη Βαλένθια.

Όπου οι πράσινοι με νίκη θα “βλέπουν” 4αδα αλλά με ήττα θα κινδυνεύουν να επιστρέψουν εκεί που βρίσκονταν μέχρι πρότινος, μεταξύ 7ης και 8ης θέσης, δηλαδή στα ψυχοφθόρα play-in. Στο χέρι του “επτάστερου” είναι να κάνει το απόλυτο 4/4 επί ισπανικού εδάφους φέτος, για πρώτη φορά μάλιστα στην ιστορία του στην EuroLeague έχοντας ήδη κάνει το double σε Μαδρίτη και Βαρκελώνη για πρώτη φορά σε κανονική περίοδο και για 2η φορά σε μία σεζόν μετά το 2012-13 όταν νίκησε και Ρεάλ και Μπαρτσελόνα (στα playoff).

Ο Ολυμπιακός από την άλλη δεν έχει καμία σχέση με τον Παναθηναϊκό όσον αφορά στην σταθερότητα, τη συνέπεια, την αποτελεσματικότητα. Σε όλη τη σεζόν. Είναι μακράν η πιο σταθερή ομάδα της διοργάνωσης την τελευταία 5ετία και αυτό είναι το πιο μεγάλο παράσημο για τον Γιώργο Μπαρτζώκα και την ομάδα του. Το ότι δεν έχει κατακτήσει (ακόμα) την κούπα είναι ένα (τεράστιο θέμα) αφού δεν έχει καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει όλη αυτή τη συνέπεια των τελευταίων χρόνων, αλλά αυτό θα το αναλύσουμε ότ(αν) με το καλό έρθει η ώρα του Final-4 στο ΟΑΚΑ.

Προς το παρόν οι ερυθρόλευκοι δικαιούνται να καμαρώνουν στην 1η θέση της βαθμολογίας γνωρίζοντας πάντως ότι ένα στραβοπάτημα την Πέμπτη στη Σόφια μπορεί να τους φέρει 3ους ή και (σε ακραίο σενάριο) 4ους δίχως πάντως να χάνουν το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι-οφ. Όπου πλεονέκτημα για τον Ολυμπιακό σημαίνει πρόκριση κατά 78% αφού στις 9 προηγούμενες φορές που το είχε πήρε 7 προκρίσεις.

Η σταθερότητα του Βεζένκοφ (35 στα 36 ματς της σεζόν έως τώρα διψήφιος) και ο (ναι, θα τολμήσω να τον βάλω στην κουβέντα) εν δυνάμει MVP Τάιλερ Ντόρσεϊ (34/36 ματς της σεζόν διψήφιος!) είναι η δύο σταθερές για την ομάδα του Coach B που και με τη Ρεάλ δούλεψε (με εξαίρεση εκείνο το 0-18) σαν καλοκουρδισμένη μηχανή… ισοπέδωσης του αντιπάλου. Και κάπως έτσι κατέγραψε την 8η κατοστάρα του στην EuroLeague και 19η στη σεζόν (έχει άλλες 11 στην Α1) θυμίζοντας με τον επιθετικό πλουραλισμό και συνέπεια στο σκοράρισμα τον ανίκητο Άρη των ‘80ς!