Φτιάχνοντας σενάρια, για τις πιθανότητες του Παναθηναϊκού στην Ανδαλουσία

Πολυτιμότερο από το 1-0 είναι ο «αέρας» που πήρε ο Παναθηναϊκός λόγω της κυριαρχίας του τελευταίου ημιώρου, παίζοντας με παίκτη λιγότερο.

Προσπαθώντας να φτιάξω στο μυαλό μου πιθανά σενάρια εξέλιξης για τον αγώνα του Παναθηναϊκού στην Ισπανία, δηλώνω αδυναμία κατασκευής κάποιου που να οδηγεί σε αποκλεισμό του.

Ο μόνος αστερίσκος είναι πως σε σχέση με τα υπόλοιπα ομαδικά αθλήματα επαφής, το ποδόσφαιρο εξουσιάζεται ευκολότερα από λεπτομέρειες και στιγμές.

Ίσως γι΄ αυτό παραμένει ως το δημοφιλέστερο και πιο γοητευτικό όλων.

Ένα λάθος ή μια απροσεξία αρκεί για να αλλάξει τη ροή ενός αγώνα, όχι όμως και στο μπάσκετ που κάθε ομάδα κάνει καμιά εκατοσταριά επιθέσεις και μπορεί εύκολα να ρεφάρει όχι ένα αλλά περισσότερα λάθη.

Η αποβολή αθλητή στο πόλο κρατάει 20sec στο χάντμπολ ένα δίλεπτο, μικρό το κακό. Στο ποδόσφαιρο ο δρόμος για τα αποδυτήρια, δεν έχει επιστροφή. Δεν είναι λίγες οι φορές που μια λάθος εκτίμηση, μια παρακινδυνευμένη πάσα ή αβλεψία της στιγμής, διέλυσαν προγνωστικά και εκτιμήσεις.

Έστω κι έτσι πάντως, είναι δύσκολο να προκύψει story αποκλεισμού. Όχι τόσο γιατί το 1-0 συνιστά καλό αβαντάζ, όσο γιατί η εικόνα του πρώτου αγώνα μετά την κόκκινη έμοιαζε μαγική.

Ποιος να το πίστευε ότι αναμέτρηση που έδειχνε περίπου ισορροπημένη, θα είχε τέτοια εξέλιξη μετά από αποβολή, με την ομάδα που είχε αριθμητικό μειονέκτημα να κυριαρχεί!

Το φυσιολογικό θα ήταν να οπισθοχωρήσει κάπως, ώστε να κρατήσει το Χ που δε θα ήταν κακό αποτέλεσμα.

Κόντρα στη λογική ο Παναθηναϊκός ανέβασε απόδοση, δημιουργώντας την αίσθηση ότι μόλις βγήκε Ζαρουρί, μπήκαν… δύο φρέσκοι.

Το πέναλτι που κέρδισε μάλιστα δεν ήταν αποτέλεσμα συγκυρίας, ούτε προήλθε από φάση που βγήκε από το πουθενά. Δεν ήταν αντεπίθεση ενόσω πιεζόταν, πιάνοντας τους Ισπανούς στον ύπνο.

Δε θυμάμαι να έχει συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική ιστορία.

Ομάδα από ανώτερο πρωτάθλημα, φιναλίστ Ευρωπαϊκού τελικού την προηγούμενη χρονιά, να χάνει τ΄αυγά και τα καλάθια μόλις αποκτά αριθμητικό πλεονέκτημα.

Η αντεπίθεση και το φορτσάρισμα του Παναθηναϊκού μάλιστα δεν έμοιαζε με γιουρούσι, είχε εμφανή τακτικά χαρακτηριστικά σα να ήταν προετοιμασμένος για το ενδεχόμενο.

Και δε θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, η Μπέτις δεν είναι μικρομεσαία ομάδα της Super League για να «μασήσει» τόσο εύκολα.

Εκείνο το...μεταφυσικό ημίωρο που θα αποτελεί πάντα σημείο αναφοράς και για τους μη Παναθηναϊκούς, είναι τελικά που μπλοκάρει τη δημιουργία σεναρίου αποκλεισμού του.

Σε περίπτωση που το ίδιο σκορ είχε γραφτεί στον πίνακα χωρίς την αποβολή και με τον αγώνα να κυλά στους ρυθμούς που είχε μέχρι το 60, οι πιθανότητες θα ήταν μάλλον μοιρασμένες.

Με τις ίδιες ακριβώς συνθήκες αλλά χωρίς το πέναλτι του Ταμπόρδα και κουλουράκια στον πίνακα, επίσης δε θα έβρισκα προοπτική αποκλεισμού.

Πολυτιμότερο και από το γκολ λοιπόν, είναι ο «αέρας» που πήρε ο Παναθηναϊκός λόγω της κυριαρχίας του τελευταίου ημιώρου παίζοντας με παίκτη λιγότερο.

Τον «αέρα» αυτόν μάλιστα δεν τον εισέπνευσε από την ατμόσφαιρα, αλλά τον αφαίρεσε από τα πνευμόνια της Μπέτις.

Γιατί ειδικά σε νοκ άουτ τέτοια σημεία έχουν αμφίδρομη ροή, η αδυναμία του ενός αυξάνει τη δυναμική του αντιπάλου και τούμπαλιν.

Όποια πορεία κι αν πάρει ο σημερινός αγώνας, ακόμη κι αν η γηπεδούχος δείχνει κυρίαρχη, αναπόφευκτα θα κουβαλάει μέσα της κάτι φοβικό.

Όχι επειδή πρέπει να ανατρέψει σκορ, αλλά γιατί θα έχει απέναντι της ομάδα που αν και με αριθμητικό μειονέκτημα, την στρίμωξε άσχημα.

Η αναμέτρηση του ΟΑΚΑ έμοιαζε με αγώνα πυγμαχίας που φαινόταν πως θα κριθεί στα σημεία, μέχρι που ο ένας πυγμάχος έσπασε το δάχτυλο. Κι εκεί που τον είχες καταδικασμένο, άρχιζε το σφυροκόπημα ρίχνοντας τον αντίπαλο στο καναβάτσο.

Μπορείς εύκολα να προδικάσεις πως θα βλέπει ο ένας τον άλλον, την επόμενη φορά που θα ξανανέβουν στο ρινγκ.