Του έλειψε η φαντασία, η σπίθα και ο... δεύτερος Ναν!

Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν δημιουργικός με τον Ολυμπιακό και το πλήρωσε, μαζί με την έλλειψη... πωρωμένων παικτών, πλην του συγκινητικού Ναν.

Ένα ντέρμπι είναι πάντα ένα ντέρμπι και ασχέτως αν έχεις την καλύτερη ή την πιο φορμαρισμένη ομάδα, μπορεί να την πατήσεις ή αντίστοιχα, να πατήσεις εσύ τον αντίπαλό σου. Εν προκειμένω, ο Παναθηναϊκός είναι ξεκάθαρο πως διαθέτει ποιοτικότερο ρόστερ από τον Ολυμπιακός και γενικώς, φέτος παρουσίαζει μία πολύ πιο σταθερή, ώριμη και σίγουρη εικόνα από τον «αιώνιο» αντίπαλό του.

Παρόλα αυτά, όπως είπα, το ντέρμπι είναι ντέρμπι. Και δεν τα υπολογίζει αυτά. Οι πράσινοι την πάτησα, μπαίνοντας νωθρά. Κι αν με ρωτάτε, τότε έχω να σας πω πως το 5-22 του Ολυμπιακού στα πρώτα λεπτά, θεωρώ πως -θα- έκανε καλό στον Παναθηναϊκό, από την άποψη του πως χρειάζεται μερικές φορές κι ένα γερό... χαστούκι. Κι αυτό γιατί οι πράσινοι είχαν μπει νωθρά.

Κοντά ήμουν στο να δικαιωθώ με αυτήν την κρίση, όμως ο Ολυμπιακός έδειξε πως δεν... αστειύεται, αντιθέτως με τον Παναθηναϊκό, που στο τέλος έδειξε πως κάτι απλά έλειπε. Ήταν λίγο αυτή η σπίθα, η πώρωση, η... κ**** που λέμε στην αργό (με συγχωρείτε), αλλά φαινόταν πως κάτι ήταν off. Γιατί είχε ευκαιρίες να το φέρει στα μέτρα του το ματς.

Παρόλα αυτά, οι 15 επίσης μόλις ασίστ (οι 6 ήταν του Ναν) δεν βοήθησαν. Έμοιαζε λες και έλειπε η φαντασία και η δημιουργικότητα που συνήθως έχει ο Παναθηναϊκός, ιδίως στα τελευταία ματς, που έχει και καλή αναλογία με τα λάθη. Το βράδυ της Παρασκευής ωστόσο, υπήρχαν αρκετά διαστήματα που οι πράσινοι θα μπορούσαν να πάρουν καλό προβάδισμα, δίχως να το εκμεταλλεύονται.

Κάπως περίεργο ήταν και το coaching του Έργκιν Αταμάν. Πέντε λεπτά μόλις ο Σορτς, DNP ο Χολμς, πολλές φορές στο 4 οι Ρογκαβόπουλος - Όσμαν (αν κι εδώ έφταιγε και η αδυναμία των ψηλών), γενικά μία περίεργη προσέγγιση. Ιδίως το σχήμα των τριών κοντών, απέναντι σε μια ομάδα με size, ήταν λίγο περίεργη. Όχι ότι αυτό ευθύνεται για την ήττα, αλλά ήταν κάπως παράξενες επιλογές.

Και άπαξ και δεν του πήγε το ματς, αυτό χάθηκε και σε κάποιες λεπτομέρειες. Λίγο τα κρεμασμένα του Ντόρσεϊ, λίγο ευκαιρίες πεταμένες, όπως η μπάλα που έκλεψε ο Ναν στο 82-85, με το χαμένο σουτ του Όσμαν, έφεραν το ατυχές αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά, ίσως είναι και καλύτερα που αυτό συνέβη τώρα. Για το γόητρο από την άλλη, σίγουρα δεν είναι κι ό,τι καλύτερο η 10η σερί ευρωλιγκάτη ήττα από τον «αιώνιο».

Μόνο ο Ναν πάλευε. Και αφήνοντας στην άκρη την αδιανόητη στατιστική του (32 πόντοι, 5 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 40 PIR), έμοιαζε λες και ήταν ο μόνος που το πίστευε. Όπως και με την Μπασκόνια, που τότε είχε βάλει ένα απίθανο μπάζερ-μπίτερ, για να σώσει την παρτίδα. Ε, αυτό δεν έγινε με τον Ολυμπιακό και ένας δεύτερος Ναν, ίσως ήταν μούρλια σε κάποια σημεία του ματς, που ήταν... απελπιστικά μόνος!

Απογοητευτικό το γεγονός πως οι πράσινοι πήραν ελάχιστα, έως μηδαμινά πράγματα από τους ψηλούς του. Μόνο ο Φαρίντ στάθηκε στο ύψος του, με 9 πόντους, 5 ριμπάουντ κι αρκετό πάθος, ωστόσο ο Μιλουτίνοφ όργωσε για άλλη μια φορά τη ρακέτα. Γιουρτσέβεν, Μήτογλου και Χουάντσο ήταν κατώτεροι των προσδοκιών, κάτι που αποτυπώνεται από τους 4, 0 και 0 πόντους αντιστοίχως.

Όπως και να 'χει, ο Παναθηναϊκός έχει ένα ψιλο-εύκολο πρόγραμμα στη συνέχεια, από το οποίο μπορεί να μαζέψει νίκες ψυχολογίας και βαθμολογικής ανέλιξης. Είναι μακρά η EuroLeague και μην ξεχνάμε πως πλέον... όλοι παίζουν! Μπορείς να την πάθεις από τον καθένα. Και καλύτερα να έχει ήττες από Ολυμπιακό, παρά από Βίρτους και Αρμάνι, που ακολουθούν!