Σαββίδης και Λουτσέσκου είναι ισχυρές αλλά και απρόβλεπτες προσωπικότητες, εύκολα τρώνε τη «φλασιά» αντιστρέφοντας αυτό που είχαν αποφασίσει το προηγούμενο δευτερόλεπτo.
Το πιο σταθερό έργο που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια στον ΠΑΟΚ αλλά και ολόκληρη την ποδοσφαιρική Ελλάδα είναι η «Λουτσεσκιάδα», καθώς ανά τακτά χρονικά διαστήματα κυκλοφορούν σενάρια περί αποχώρησης του Ραζβάν.
Όπως συμβαίνει με κάθε είδους επαναλαμβανόμενη φημολογία, καμία περίπτωση δεν είναι ίδια με την προηγούμενη και την επόμενη. Άλλοτε υπάρχει βάση, άλλοτε όχι, σημασία έχει πάντα το εύρος της, που συνήθως παραμένει μυστήριο.
Τα εν λόγω σενάρια ενισχύονται ιδανικά από το κακό προηγούμενο του 2019, όταν ο Ρουμάνος αποχώρησε κυριολεκτικά εν μια νυκτί, σοκάροντας ακόμη και τους πιο κοντινούς του.
Ως άνθρωπος έξω καρδιά ο Ραζβάν αναφέρθηκε στις αιτίες άμα τη επιστροφή του το 2021, αν και οι περισσότεροι λίγο ή πολύ είχαν υποψιαστεί.
Ποια ήταν όμως η αφορμή; Η σπίθα δηλαδή που φούντωσε τη φλόγα του διαζυγίου, το κλικ που του «γύρισε το μυαλό» οδηγώντας τον στην έξοδο;
Μετά το νταμπλ του 2019 και λίγο πριν την έναρξη της προετοιμασίας, ο Λουτσέσκου αναχώρησε για ολιγοήμερες διακοπές.
Υπόψιν πως προπονητές σε τέτοιο επίπεδο αμείβονται αδρά μεν, οι στιγμές ξεκούρασης και ξεγνοιασιάς όμως αποτελούν πολυτέλεια. Το δίωρο της προπόνησης είναι το λιγότερο, το πλέγμα των αρμοδιοτήτων και των πραγμάτων που πρέπει να διευθετήσουν είναι εξωπραγματικό και τα ωράρια τους προσομοιάζουν με εκείνα του μεροκαματιάρη που κάνει δυο και τρεις δουλειές για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.
Φεύγοντας λοιπόν ζήτησε να τον ενοχλήσουν μόνο αν συμβεί κάτι εξαιρετικά σοβαρό «δώστε μου μερικές μέρες να ανασάνω, να καθαρίσει το μυαλό μου» είχε πει.
Με το που αναχώρησε, ξεκίνησε ο καταιγισμός μηνυμάτων «δες έναν παίκτη που βρήκα, αν δε σου κάνει τσέκαρε αυτόν. Μήπως σου κάνει ο άλλος; Αν όχι, στέλνω τον επόμενο…»
Εννοείται πως για τόσο κομβικές αποφάσεις έγκρισης ή απόρριψης αθλητών, δεν αρκούν μερικά λεπτά στην οθόνη του smart στην ακροθαλασσιά, πασαλειμμένος με αντιηλιακά.
Ανεβαίνεις στο δωμάτιο, ανοίγεις τον υπολογιστή κάνεις ενδελεχή έλεγχο και αν ο υποψήφιος περάσει το βασικό τεστ, αναζητάς φίλο, γνωστό ή ενδιάμεσο που έχει θητεύσει μαζί του, να σου περιγράψει χαρακτήρα, συμπεριφορές, συνήθειες, ιδιοτροπίες και ότι άλλο δεν είναι ευδιάκριτο μέσα από τα βίντεο.
Ως ευγενής άνθρωπος ο Λουτσέσκου και προκειμένου να διαγράψει ακόμα και την υποψία ενόχλησης πως τον έγραφαν στα παλαιότερα των υποδημάτων, δεν απαντούσε τηλεγραφικά αλλά αιτιολογούσε τις αποφάσεις του. «Αυτός είναι αργός, ο άλλος δεν είναι όσο aggressive θέλουμε, ο επόμενος δεν είναι συνεπής ανασταλτικά» κλπ.
Ίσως και επειδή ως μανιακός με τη δουλειά του, η ανάγκη εύρεσης παίκτη να τον είχε απορροφήσει.
Κάποια στιγμή λοιπόν με τις ολιγοήμερες διακοπές να φτάνουν στο τέλος χωρίς ουσιαστικά να τις έχει χαρεί στο ελάχιστο, εντοπίζεται επιτέλους ο παίκτης των…ονείρων του. Μετά το εξονυχιστικό τσεκ, στέλνει περιχαρής μήνυμα επιβεβαίωσης, σκεπτόμενος προφανώς «χαλάλι οι διακοπές, αρκεί που βρήκαμε παίκτη.»
Η απάντηση τον ισοπέδωσε «έχει συμβόλαιο, δε θέλει να φύγει από την ομάδα του. Μας άρεσε όμως και είπαμε να στείλουμε βίντεο να το δεις…», αφήνοντάς τον με το στόμα ανοιχτό.
Ο Λουτσέσκου έγινε turbo, το εξέλαβε ως εμπαιγμό, έλλειψη σεβασμού και μάλλον δεν είχε άδικο. Ίσως και να θεώρησε ότι το έκαναν επίτηδες, ακριβώς επειδή είχε ζητήσει να μην τον ενοχλήσουν για ασήμαντες αφορμές.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, επικοινώνησε με τους μάνατζερ του δίνοντας εντολή να αποδεχτούν την πρόταση της Αλ Χιλάλ. Κατηγορήθηκε τότε πως ενέδωσε στον πακτωλό χρημάτων η αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική, καθώς οι Σαουδάραβες τον πολιορκούσαν από τα χρόνια που προπονούσε την Ξάνθη.
Το story που μόλις διαβάσατε είναι απολύτως αληθινό χωρίς ίχνος σάλτσας και επιβεβαιώνει ότι παρόμοιες καταστάσεις είναι αλλοπρόσαλλες και δε χωράνε σε καλούπια προβλέψεων.
Γνωρίζοντας τις αιτίες του χωρισμού με μορφή τίτλων, οι περισσότεροι ίσως πίστευαν ότι οι στιγμές που διαδραματίστηκαν «στα στερνά» αφορούσαν Ομηρικούς καβγάδες, φωνές και ανταλλαγή…ιπτάμενων αντικειμένων όπως στις ταινίες.
Κι όμως όλα συνέβησαν ανώδυνα και ήσυχα, με μια φαινομενικά ασήμαντη λεπτομέρεια να ξεχειλίζει το ποτήρι.
Κάθε φορά που ξεσπάει η νέα εκδοχή της «Λουτσεσκιάδας» οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις μοιάζουν με εξιδανικευμένες φαντασιώσεις γήινων όντων, για όσα συμβαίνουν σε ανεξερεύνητους πλανήτες.
Σαββίδης και Λουτσέσκου είναι ισχυρές αλλά και απρόβλεπτες προσωπικότητες, οπότε κάθε απόπειρα διείσδυσης στο μυαλό τους είναι μάταια. Αμφότεροι έχουν το δικό τους τρόπο σκέψης και μπορούν εύκολα να φάνε τη «φλασιά» φέρνοντας τα πάνω κάτω ή και αντιστρέφοντας αυτό που είχαν αποφασίσει οριστικά και αμετάκλητα, το προηγούμενο δευτερόλεπτο.
Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν οι παρατηρητές και οι έχοντες την τάση να ερμηνεύουν τα πάντα, είναι η επίκληση συμβολαίων και ρητρών που υπάρχουν για τους τύπους και ουδέποτε καθορίζουν το «μένω – φεύγω ή μένεις – φεύγεις» που αποτελούν την ουσία.
Αν ένας εκ των δυο αποφασίσει οριστικά να δώσει τέλος, το διαζύγιο αποτελεί μονόδρομο. Για τις αποζημιώσεις και τα υπόλοιπα έτσι ή αλλιώς, εύκολα ή δύσκολα, άμεσα ή μετά από λίγο, λύση θα βρεθεί.
Δεν ισχύει μόνο στον ΠΑΟΚ αυτό, κανένας ιδιοκτήτης δεν έχει δύναμη ή τρόπο να κρατήσει στέλεχος που έχει πάρει απόφαση να φύγει και αντίστοιχα κανένα στέλεχος δεν παραμένει με το ζόρι όταν είναι ανεπιθύμητο.