ΠΑΟΚ – Κοσέλεφ: Η αναγκαιότητα αλλά και το παρελθόν των στελεχών «εισαγωγής»

Στην Ελλάδα δεν μετράνε τα βιογραφικά και οι ξένες γλώσσες, αρκεί να γνωρίζεις τη Γαλλική προς τους διαιτητές για να τους «εξηγείς το όνειρο».

Διάβασα όπως όλοι για την παρουσία του Γεβγκένι Κοσέλεφ στην Τούμπα, που σύμφωνα με τα ρεπορτάζ δεν ήταν τυχαία και δε θα μπορούσε να είναι.

Σύμφωνα με το βιογραφικό που κυκλοφόρησε έστω και σε μορφή επικεφαλίδων, έχει προϋπηρεσία σε πόστα υπευθύνου δημοσίων σχέσεων, διευθυντή ποδοσφαιρικών επιχειρήσεων και επικεφαλής μόρφωσης ποδοσφαίρου.

Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα τα δυο τελευταία ακούγονται όπως στη μεταπολεμική η λέξη τρακτέρ, αφενός γιατί το άθλημα δεν αντιμετωπίζεται ως επιχείρηση, η μόρφωση -με την ευρεία έννοια-αφετέρου για το μέσο παράγοντα είναι πολυτέλεια.

Άγνωστο επίσης το πόστο που θα καλύψει ο Ρωσοουκρανός, σε περίπτωση που επισημοποιηθεί η συνεργασία του με τον ΠΑΟΚ.

Λογικά θα αναλάβει υψηλόβαθμη θέση στα γραφεία άμεσα συναρτώμενη με το ποδοσφαιρικό τμήμα. Περισσότερο από πιθανή και η συμμετοχή στο Δ.Σ, αν και οι αρμοδιότητες που κουβαλάει ο καθένας μαζί με τα θέματα που διεκπεραιώνει δεν είναι πάντα θέμα ταμπέλας.

Δεδομένης της παραγοντικής ένδειας που έχει επισημανθεί πολλάκις, η ενίσχυση της ομάδας με στελέχη αποτελεί μονόδρομο.

Το μειονέκτημα του Ιβάν Σαββίδη είναι πως με τη βάση του εκτός Ελλάδας κι έχοντας ανδρωθεί επιχειρηματικά, ποδοσφαιρικά και κυρίως πνευματικά σε μακρινά μέρη, λειτουργεί και αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που στη χώρα μας θεωρείται ενδεδειγμένος.

Τούτο δε σημαίνει ότι ο δικός μας τρόπος είναι κι ο σωστός, εκείνο που μετράει όμως είναι το αποτέλεσμα. 

Οπότε σε κάθε περίπτωση, αρχική και βασική προϋπόθεση για κάθε στέλεχος είναι η προσαρμοστικότητα και η ικανότητα αντίληψης του περιβάλλοντος.

Οδηγώντας αυτοκίνητο ως Έλληνας σε Ελληνικούς δρόμους θα είσαι άνετος, περνώντας φανάρια με πορτοκαλί και μουτζώνοντας τους πάντες. Οδηγώντας σε Σκανδιναβικούς δρόμους θα σε δείχνουν με το δάχτυλο επειδή καβαλάς πεζοδρόμια και περνάς τη μισή διαδρομή κορνάροντας.

Ο Ιβάν Σαββίδης το έχει ξανακάνει στο παρελθόν επιλέγοντας στελέχη «εισαγωγής» με παρόμοιες προδιαγραφές, Τσιστιακόφ, Μίχελ, Τζακ Αγγελίδης, που πέρασαν και δεν ακούμπησαν.

Τα βιογραφικά τους εξίσου εντυπωσιακά με αυτό του Κοσέλεφ, κανένας δεν απέδωσε όμως αφού κατέστη αδύνατο εντρυφήσει στα ποδοσφαιρικά μας ήθη και έθιμα.

Ενδεικτικό είναι το στιγμιότυπο της περιόδου Τζακ Αγγελίδη στον ΠΑΟΚ πραγματοποιήθηκε σύσκεψη, με θέμα την αναζήτηση τρόπων ανατροπής της κυριαρχούσας κατάστασης στην Ομοσπονδία.

Τα «χαμηλόβαθμα» στελέχη κατέθεταν προτάσεις, την ίδια στιγμή που ο πρόεδρος Τζακ κοιτούσε αποσβολωμένος ρωτώντας τους διπλανούς του πως μεταφράζεται η λέξη ΕΠΣ.

Προερχόμενος από διαφορετικό περιβάλλον, έπρεπε αρχικά να κατανοήσει το δικό μας ποδοσφαιρικό οικοσύστημα και το γενικότερο τρόπο λειτουργίας του. Εάν και εφόσον το κατάφερνε θα ξεδίπλωνε τις όποιες ικανότητές του, αλλά το πρώτο δε συνέβη ποτέ. Κατά συνέπεια ούτε το δεύτερο.

Σε οποιαδήποτε μη τριτοκοσμική χώρα του πλανήτη οι πόρτες κάποιας Αθλητικής και όχι μόνο εταιρίας, ανοίγουν με βάση το βιογραφικό. Σπουδές, προϋπηρεσία, διακρίσεις, ξένες γλώσσες κλπ. Στην Ελλάδα θα σου πούνε «Λες ότι μιλάς Αγγλικά, Ιταλικά, Πορτογαλικά, Γερμανικά και Γαλλικά Γαλλίας, αλλά δε μας ενδιαφέρουν. Γνωρίζεις τη Γαλλική προς τους διαιτητές, να τους εξηγείς το όνειρο;»

Βλέποντάς το σφαιρικά, το πρόβλημα αφορά εμάς όχι τους άλλους, αν το εξειδικεύσουμε στις δικές μας ανάγκες όμως τα πάντα αντιστρέφονται, για τον ίδιο λόγο που ο Σκανδιναβός οδηγός θα δυσκολευόταν να προσαρμοστεί στα δικά μας οδηγικά στάνταρντ ερχόμενος στην Ελλάδα.

Δεν είναι λοιπόν αν κάποιος φταίει ή ποιος φέρει ευθύνη, πιθανότατα κανένας γιατί έτσι έχει η κατάσταση.

Άρα το ζήτημα είναι αν ο οποιοσδήποτε είναι σε θέση να κατανοήσει τις υφιστάμενες συνήθειες και να «παίξει μπάλα» στα υφιστάμενα καλούπια.

Τα τελευταία χρόνια η λειτουργία των ακαδημιών του ΠΑΟΚ είναι υποδειγματική και παράγει σούπερ παίκτες, αυτό που έχει περάσει κάπως απαρατήρητο είναι πως εκτός από παίκτες ο σύλλογος γεννά και παράγοντες.

Ζαγοράκης, Βρύζας, Γκαγκάτσης, Κυριάκος, οι πρώην πρόεδροι της ΚΑΕ Πρέλεβιτς και Θανάσης Χατζόπουλος, αναδείχτηκαν παραγοντικά μέσα από τα σπλάχνα της ομάδας.

Η πραγματικότητα του ΠΑΟΚ βεβαίως παραπέμπει στο «ουδείς προφήτης δεκτός εστίν εν τη πατρίδι αυτού» οπότε αν δεν άρεσαν οι προαναφερθέντες, αναμένεται η υπόδειξη έστω κι ενός «εισαγόμενου» που πέτυχε το ελάχιστο σε σχέση με αυτούς.

Με τον ορισμό του «εισαγόμενου» εννοείται να μην αφορά αποκλειστικά τη χώρα προέλευσης, αλλά την εν γένει γνώση και αντίληψη του αντικειμένου.

Τα παραπάνω δεν αφορούν τον Κοσέλεφ όχι τόσο γιατί δεν γίνεται να κριθεί ενώ καλά καλά δεν έχει έρθει, αλλά γιατί η ανάγκη έλευσης στελεχών με πιο τεχνοκρατική αντίληψη είναι αυτονόητη.

Μένοντας όμως μόνο σε αυτούς, χωρίς ανθρώπους που γνωρίζουν τα συστημικά κατατόπια και τη μεθοδολογία ελιγμών μπρος ή πίσω από κουρτίνες, το πιθανότερο είναι να επιστρέψουμε στο παρελθόν όπου αποτυχημένες χρονιές συνοδεύονταν από ατελείωτο πάνε – έλα βαρέων βιογραφικών…