Όταν η κατασκευή άλλοθι, υπερβαίνει το στόχο του τίτλου

Σαφώς βελτιωμένη η διαιτησία στη φετινή Stoiximan Super League, με ανεπαίσθητη έως μηδαμινή συμμετοχή στη βαθμολογική κατάταξη των ομάδων.

Τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» σε κάθε έκφανσή της, αξίζει να τη λαμβάνεις υπόψιν, να την αφουγκράζεσαι, να τη μετράς, αλλά μέχρι εκεί.

Το λάθος είναι όταν σε «καταπίνει» και καθορίζει τις σκέψεις και τις συμπεριφορές σου.

Τις περισσότερες φορές άγεται και φέρεται από φωνασκίες, ψεύδη, προπαγάνδα, βολικές «αλήθειες» που χαϊδεύουν αυτιά και κυρίως, την ποσότητα των επαναλήψεων.

Ακούγοντας 1000 φορές σε μια ημέρα ότι «ο Α είναι καλύτερος από Β» θα το πιστέψεις και όταν ερωτηθείς «ποιος εκ των δυο είναι καλύτερος» θα απαντήσεις «ο Α φυσικά. Θέλει και ρώτημα;». Αν όμως σου ζητήσουν να τεκμηριώσεις την επιλογή σου, θα κοιτάς το υπερπέραν σαν πρωταγωνιστής ταινίας του Αγγελόπουλου.

Στην ποδοσφαιρική Ελλάδα οι ομάδες στηρίζουν πολλά στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, επενδύοντας στη δημιουργία επίσημων και ανεπίσημων mediaκών στρατών.

Με ανάλογες μεθόδους και παρασυρόμενοί από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, πολλοί θα πίστεψαν ότι οι διαιτησίες της φετινής Super League είναι κάκιστες, επηρεάζοντας αποτελέσματα αγώνων και κατά συνέπεια τη βαθμολογία.

Όταν σε μόνιμη βάση ακούνε κραυγές και διαμαρτυρίες, μοιραία θα πεισθούν ότι κάτι ύποπτο συμβαίνει.

Οι ομάδες βέβαια τη δουλειά τους κάνουν, αφενός προσπαθούν να κρύψουν τις αγωνιστικές τους ανεπάρκειες πίσω από εφευρέσεις ή και διογκώσεις διαιτητικών λαθών, αφετέρου επιδιώκουν να εξασφαλίσουν «δια της γκρίνιας» κάποιο ευνοϊκό σφύριγμα στην πορεία.

Η πραγματικότητα και τα γεγονότα επιβεβαιώνουν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, ότι στο σύνολό της η διαιτησία τις δυο τελευταίες περιόδους είναι σαφώς βελτιωμένη συγκριτικά με τις προηγούμενες και με ανεπαίσθητη έως μηδαμινή συμμετοχή στην κατάταξη των ομάδων στον πίνακα.

Οι δε προηγούμενες, είναι μέρα με τη νύχτα σε σχέση με όσα βλέπαμε πριν την τελευταία δεκαετία.

Το VAR, οι ξένοι διαιτητές, συν το ότι με το ποδόσφαιρο του σήμερα εμπλέκονται αρκετοί και ισχυρότατοι παίκτες, δημιουργούν εκ των πραγμάτων συνθήκες ισορροπίας.

Όχι απόλυτης εννοείται, κάτι που δε θα βρεις ούτε στην Premier, ούτε στη Bundesliga που τα επίπεδα αξιοπιστίας είναι υψηλά.

Απλώς εκεί δε γκρινιάζουν για τις εντυπώσεις, ούτε σπαταλούν χρόνο και φαιά ουσία επενδύοντας σε αφηγήματα και τοξικότητα.

Προτιμούν να τα καταναλώνουν σε δημιουργία προς όφελος των ομάδων τους.

Ενδεχομένως επειδή και το κοινό είναι διαφορετικό, οπότε δύσκολα παρασύρεται από ασυνάρτητα ουρλιαχτά.

Η σημαντικότερη απόδειξη της βελτιωμένης διαιτητικής εικόνας στο σύνολό της, είναι πως τα λάθη -με τα οποία άπαντες πρέπει να συμβιβαστούμε πως δε θα εξαφανιστούν ποτέ- είναι λιγότερα.

Και το κυριότερο, είναι κατανεμημένα σχεδόν ισομερώς.

Όταν τα θύματα και οι θύτες εναλλάσσονται, σημαίνει πως δεν υπάρχει κεντρική κατεύθυνση που εκπορεύεται από κάποια σκοτεινή δύναμη.

Το πρόβλημα των προηγούμενων δεκαετιών, εκ καταβολής των εθνικών πρωταθλημάτων, ήταν πως πάντα κάποιος θα ήταν ο ευνοούμενος, γνωστός εκ των προτέρων και δακτυλοδεικτούμενος. Άντε και μερικοί «δορυφόροι» πέριξ αυτού, να έπαιρναν το κάτι τις τους, ως ανταμοιβή των «υπηρεσιών».

Τα τελευταία χρόνια με αποκορύφωμα την τρέχουσα περίοδο, μπορεί όλοι να έχουν κάποια δικαιολογημένα παράπονα.

Υπάρχουν και περιπτώσεις ωστόσο που ευνοήθηκαν. Όλοι, μηδενός εξαιρουμένου.

Η ΑΕΚ δεν ευνοήθηκε άραγε από την ακύρωση του γκολ του Λεβαδειακού όταν ο Παπαπέτρου δεν άφησε πλεονέκτημα;

O Άρης που ορθώς εξέφρασε παράπονα για το μη καταλογισμό πέναλτι στη Λεωφόρο, δεν πήρε παρόμοιο δωράκι στο πρώτο παιχνίδι από τον Τσβάιερ που έκλεισε τα μάτια στην...απόπειρα στραγγαλισμού του Ρόουζ στο Γερεμέγεφ; Ή δεν υπήρξε ξεκάθαρο επιθετικό στον Τσέριν πριν ισοφαρίσει;

Ο ΠΑΟΚ που πέραν πάσης αμφιβολίας πήρε πολύτιμο δωράκι προχθές από το Φωτιά, δεν αδικήθηκε στη Λιβαδιά όταν κακώς αποβλήθηκε ο Μεϊτέ 13 λεπτά πριν το φινάλε, με το σκορ στο 2-2;

Με την απορία σε σημείο αγανάκτησης «πως είναι δυνατό να μη σφυρίζονται οφθαλμοφανείς παραβάσεις» ή και το αντίστροφο, συμφωνούν οι πάντες.

Εξίσου εύλογο όμως είναι και το ερώτημα: Αν ήθελαν να «σπρώξουν» πχ τον Ολυμπιακό, θα έκαναν τα στραβά μάτια στο μαρκάρισμα του Μόντσου στον Τσικίνιο;

Αν πάλι ήθελαν να βάλουν εμπόδια στην πορεία του προς τον τίτλο, θα έπαιρνε πέναλτι σαν αυτό του Πέτκοφ στον Ταρέμι στο 1-1 με την Κηφισιά;

Οι παραπάνω αναφορές είναι ενδεικτικές, αμέσως μετά τα διπλά ΑΝ, μπορείτε να βάλετε όποια ομάδα θέλετε. Φάσεις θα βρείτε για όλες, καμία δε θα μείνει με το παράπονο.

Κάνοντας τη σούμα λοιπόν, με ελάχιστες αποκλίσεις όλοι έχασαν και όλοι πήραν.

Η διαφορά έγκειται στο ότι όσο ενδιαφέρει τις ΠΑΕ να πετύχουν τους στόχους τους, άλλο τόσο μεριμνούν για την δημιουργία άλλοθι προκειμένου να το πουλήσουν σε περίπτωση αποτυχίας.

Χωρίς να παίρνω όρκο ότι το δεύτερο, δεν υπερισχύει του πρώτου...