Τα βασανιστήρια του Λίσι και το «σιρόπι» του ΠΑΟΚ της Ευρώπης

Βασανιστικό το ξεκίνημα του Λίσι, που θα συνεχίσει να το υφίσταται και τον επόμενο μήνα. Διόλου ειρωνική ή απαξιωτική η αναφορά, τα ίδια ισχύουν για το Νίστρουπ απλώς αποφεύγω να μπαίνω σε ξένα χωράφια. Αμφότεροι πάντως εντάσσονται στην ίδια κατηγορία, οπότε ότι διαβάσετε για τον έναν αφορά και τον άλλον.

Πριν καλά καλά συμπληρώσει ένα μήνα στη νέα του ομάδα ο Ιταλός, πριν προλάβει να αποστηθίσει τα μικρά ονόματα των ποδοσφαιριστών του και το κυριότερο, πριν τους τσεκάρει σε συνθήκες κανονικού αγώνα όπου θα αναδειχτούν ξεκάθαρα πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα, χαρακτήρες και εκατέρωθεν «ταιριάσματα» του καθενός, θα αναγκαστεί να μπει απευθείας στα βαθιά παίζοντας την πρώτη πράξη της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χρονιάς.

Το ότι προπονητικά βρίσκεται σε ηλικία εφήβου έχει τη σημασία του, όχι όμως ότι τα δεδομένα αλλάζουν θεαματικά. Κι ο Αντσελότι ή ο Σάντος να βρισκόταν στη θέση του, επίσης θα χρειάζονταν το χρόνο τους. Η εμπειρία σε βοηθά να διακρίνεις ταχύτερα κάποια πράγματα, όχι να δεις αυτά που για την ώρα είναι αόρατα. Οι βασικοί κανόνες πάνε περίπατο λοιπόν, κάθε νέα προσπάθεια προϋποθέτει προσαρμογή και κατανόηση του περιβάλλοντος, που δε γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη.

Σε περιπτώσεις καινούργιων προπονητών που ξεκινούν με τη δαμόκλειο σπάθη της επιτακτικής πρόκρισης πάνω από το κεφάλι τους, η περίοδος χάριτος καταργείται. Μοιάζει με μάθημα κολύμβησης που αντί να ξεκινήσεις με μπρατσάκια και σανίδα μέχρι να μάθεις να επιπλέεις, βουτάς στον ωκεανό παρέα με καρχαρίες και λαγοκέφαλους. Το πιθανότερο είναι πως ούτε ο Μάικλ Φελπς θα επιβίωνε, αν έπρεπε να περάσει παρόμοιο τεστ με το καλημέρα.

Παρόμοια περίπτωση ήταν ο Νίκολιτς πέρσι, που κουβαλούσε το επιπρόσθετο βάρος του τρία στα τρία. Ο Λίσι τουλάχιστον, έχει το περιθώριο μιας γκέλας. Ο Σέρβος ξεκίνησε με την πλάτη στον τοίχο, κούτσα – κούτσα όμως και με ονειρικό τρόπο χάρισε στον κόσμο της ομάδας του ένα ηδονικό τρόπαιο στο τέλος της σεζόν.

Στη λογικοφανή επισήμανση πως ο Νίκολιτς τα κατάφερε ακριβώς επειδή ήταν ικανός, θα αντιπαραθέσω όσα του χρέωναν το πρώτο τρίτο του πρωταθλήματος και μέχρι να αρχίσει να πατάει γερά στα πόδια του. Έχοντας εξασφαλίσει και πρόκριση σε League Phase παρακαλώ, φανταστείτε να είχε αποτύχει. Θα είχε κουνήσει μαντηλάκι, στερώντας από την ομάδα του τις μετέπειτα ηδονές, με τον ίδιο να μένει στην ιστορία ως αποτυχημένος που οι τρίχες της κεφαλής του ήταν περισσότερες από τις γνώσεις του.

Και τη συντριπτική πλειοψηφία να διαρρηγνύει τα ιμάτιά της, για την «εγκληματική» απόλυση Αλμέιδα. Ο πιο πετυχημένος προπονητής του ΠΑΟΚ και με διαφορά μάλιστα, ο Λουτσέσκου, συστήθηκε στο κοινό που μετέπειτα το λάτρεψε, αποκλειόμενος από την Έστερσουντ το 2017. Αν η ομάδα λειτουργούσε με την παρόρμηση και το θυμικό της στιγμής, πιθανότατα ο ΠΑΟΚ θα είχε στερηθεί τις στιγμές που έζησε με το Ραζβάν στον πάγκο την επόμενη διετία, όταν κατέκτησε -στο χόρτο- κάθε διαθέσιμο τίτλο στην Ελλάδα.

Αυτή ακριβώς είναι η ερμηνεία του «βασανιστικού ξεκινήματος» που ανέφερα στην αρχή, ο Λίσι να κριθεί εν πολλοίς σε χρονικό σημείο που δεν το αξίζει. Το οξύμωρο είναι πως αν και το πρωτάθλημα αποτελεί αυτοσκοπό για όλους ανεξαιρέτως τους big 4, ενδεχόμενες γκέλες στις πρώτες αγωνιστικές της Super League θα προκαλέσουν αναταράξεις που θα είναι ελεγχόμενες όμως, με το σκεπτικό ότι στην πορεία μπορούν να ρεφάρουν κάθε βαθμολογική απώλεια.

Στην Ευρώπη αν και ουδείς ξεκινά με βλέψεις για κατάκτηση τροπαίων κι η οριοθέτηση στόχων είναι αόριστη -να πάμε όσο πιο μακριά γίνεται κλπ- ενδεχόμενη αποτυχία στα προκριματικά μπορεί να προκαλέσει σεισμικές δονήσεις. Δεν είναι το χρήμα και οι τζίροι, με εξαίρεση περιπτώσεις που αφορούν το ffp ουδείς εκ των ιδιοκτητών θα προβληματιζόταν ιδιαίτερα αν στερούνταν 10 – 20εκ ευρώ. Δε μιλάμε για διοικήσεις Ζαγοράκη και Ντέμη που επιβίωναν αποκλειστικά από τα έσοδα και μετρούσαν τα κέρματα των εισπράξεων για να βεβαιωθούν ότι θα ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις του μήνα.

Η Ευρώπη όμως είναι πρεστίζ, ευκολότερα θα πείσεις κάποιον μεταγραφικό στόχο αν δίπλα στο συμβόλαιο υπάρχει η Ευρωπαϊκή προοπτική. Είναι και το σύνθημα της ΠΑΟΚτσήδικης κερκίδας «στην Ευρώπη το καλύτερο σιρόπι» όχι απαραίτητα με τη μεταφορική του διάσταση.

Φέρνεις Χ εντός έδρας με τον ουραγό στο πρωτάθλημα, αλλά η γκρίνια μετριάζεται αφού σε μερικά 24ωρα υποδέχεσαι την Άρσεναλ, τη Ντόρτμουντ, παίζεις εκτός με Άιντραχτ ή Άγιαξ και πρέπει να κανονίσεις τα αεροπορικά, τις διανυκτερεύσεις. Το μυαλό ταξιδεύει, δεν περισσεύει χρόνος για μεμψιμοιρίες και αναζήτηση ευθυνών. Χωρίς Ευρώπη παραμένεις εγκλωβισμένος στην εσωστρέφεια, μέχρι την επόμενη αγωνιστική.

ΥΓ. Το ότι οι ομάδες που δυσκολεύονται τα καλοκαίρια τους χειμώνες συνήθως βρίσκουν βηματισμό, είναι γεγονός

Όπως και το ότι όσες «πετάνε» τα καλοκαίρια, τους χειμώνες κλατάρουν επειδή οι προετοιμασίες ήταν της πλάκας. Άδικο για τον κάθε προπονητή, να κρίνεται σε φάση που θα βρίσκεται στο ζύμωμα.

Εξίσου επικίνδυνο και για την ομάδα όμως, αν παρασυρθεί από ενδεχόμενες παραπλανητικές εικόνες Ιούλιο – Αύγουστο και κάψει τη χρονιά.

Συνεπώς, η πρόκριση αποτελεί μεν ζητούμενο, αλλά η ματιά δεν πρέπει να είναι προσκολλημένη αποκλειστικά στον ηλεκτρονικό πίνακα…