Ο Μπακασέτας δεν είναι το πρόβλημα - Είναι αυτός που το δείχνει

Ο Παναθηναϊκός θυμίζει αίθουσα αεροδρομίου. Κόσμος πάει κι έρχεται, καρικατούρες χωρίς πρόσωπο και χαρακτηριστικά, που βαδίζουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Αν αναζητούσαμε τίτλο για τη στοχοποίηση Μπακασέτα και τις αποδοκιμασίες που ακούει από τους Παναθηναϊκούς σε κάθε ευκαιρία, θα ταίριαζε απόλυτα εκείνος του τηλεπαιχνιδιού «ο πιο αδύναμος κρίκος».

Σε κάθε ομάδα που παραπατάει, υπάρχει πάντα ένας παίκτης που χρεώνεται τις «αμαρτίες» όλων.

Πείτε τον εύκολο, άμεσο ή βολικό στόχο, μικρή σημασία έχει.

Το ίδιο συμβαίνει σε κάθε ομάδα, στον ΠΑΟΚ για παράδειγμα ήταν ο Τσάλοφ που έφταιγε κι όταν βρισκόταν εκτός αποστολής!

Δεν υπάρχει λογική, παρά μόνο ανάγκη του κοινού να εκτονώσει κάπου την οργή του.

Ίδια περίπτωση και ο Πέτρος Μάνταλος που είτε έπαιζε είτε όχι, πάντα αυτός πλήρωνε τη νύφη.

Η συνήθεια καταργήθηκε επί Αλμέιδα, όταν ο παίκτης μετατράπηκε από βασικός και αναντικατάστατος σε game changer και προσέφερε πολλά.

Τότε κατάλαβαν όλοι ότι ακόμη κι αν η επιλογή του αδύναμου κρίκου δεν είναι πάντα συγκυριακή, δε φταίει ο...δακτυλοδεικτούμενος.

Προφανώς στο Μάνταλο είχαν φορτωθεί ευθύνες και υπήρχαν απαιτήσεις στις οποίες δε μπορούσε να ανταποκριθεί, κάτι που δεν αποτελούσε δική του επιλογή.

Επιστρέφοντας στον πρωταγωνιστή του σήμερα Τάσο Μπακασέτα, ήρθε δυο χρόνια πριν μετά βαΐων και κλάδων, έχοντας υπογράψει ηγεμονικό συμβόλαιο αντάξιο των προσδοκιών που υπήρχαν από εκείνον. Να ηγηθεί της προσπάθειας επιστροφής του Παναθηναϊκού σε ρόλο πρωταγωνιστή και τακτικού διεκδικητή τίτλων.

Από τότε έχουν μεσολαβήσει τέσσερις μεταγραφικές περίοδοι και σε κάθε μια από αυτές ο Παναθηναϊκός ανακοίνωνε σχεδόν μισή ντουζίνα παικτών τύπου Μπακασέτα. Με βαριά συμβόλαια, πλούσια βιογραφικά, που έδιναν όραμα στον κόσμο.

Για να χωρέσουν όλοι αυτοί, ενδιάμεσα αποχωρούσαν άλλοι που είχαν έρθει σκορπίζοντας επίσης υποσχέσεις και όνειρα.

Οπότε τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα δεν είναι ο Μπακασέτας.

Ίσα ίσα που η περίπτωση Μπακασέτα δείχνει ποιο είναι το πρόβλημα. Το ατέρμονο «φύγε συ έλα συ» όπως έλεγε ο ανεπανάληπτος Βλάσσης Μπονάτσος και το οποίο καταδεικνύει προχειρότητα, έλλειψη πλάνου και ερασιτεχνικό σχεδιασμό...

Δεν είναι μόνο οι ποδοσφαιριστές, τα ίδια γίνονται με στελέχη του αγωνιστικού τμήματος, προπονητές και επιτελεία.

Η κατάσταση στον Παναθηναϊκό είναι σαν την πρώτη εικόνα που αντικρίζεις μπαίνοντας σε αίθουσα αεροδρομίου.

Κόσμος πάει κι έρχεται, τρέχουν, ανεβοκατεβαίνουν σκάλες, συγκρούονται μεταξύ τους ή ξεχνάνε αποσκευές πάνω στη βιασύνη. Καρικατούρες χωρίς πρόσωπο και χαρακτηριστικά, όλοι φαίνονται ίδιοι, δίνοντάς την εντύπωση ότι βαδίζουν χωρίς κατεύθυνση.

Καθένας από αυτούς κουβαλάει μια μικρή ιστορία, έχει χαρακτήρα, προσωπικότητα, πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα, όντες περαστικοί όμως ούτε τα αντιλαμβάνεσαι, ούτε προλαβαίνουν να αφήσουν κάτι πίσω τους.

Βασική προϋπόθεση για να φτιαχτεί μια ομάδα, είναι να υπάρχουν πυλώνες σε κάθε επίπεδο και πάνω σε αυτές να χτίζεται μεθοδικά το οικοδόμημα.

Όπου πυλώνες, βάλτε πρόσωπα στους βασικούς τομείς που θα μεταδίδουν νοερά ή μη, το στίγμα της ομάδας και θα είναι το παράδειγμα προς μίμηση για τους νεοφερμένους.

Κάτι σαν το στρατό δηλαδή, που μέχρι να προσαρμοστείς ακολουθείς τους κανόνες του «παλιού».

Στις όλες τις υπόλοιπες big ομάδες θα βρεις μια προϋπάρχουσα βάση παικτών που έχει ζυμωθεί με το dna του club, ο νεοφερμένος θα κόψει κίνηση πως κινείται ο Πινέδα, ο Ελ Κααμπί, ο Ζίφκοβιτς. Όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά παντού. Αν κάπου δυσκολεύεται, θα τον πιάσουν ο Ρέτσος, ο Πέλκας, ο Τζολάκης, ο Τάισον, ο Μάνταλος, θα του πούνε δυο κουβέντες. Υπάρχουν επίσης ο Καρεμπέ, ο Καρυπίδης, για να μη βάλω μέσα τους τους προπονητές.

Μετά από εμφατικές νίκες του ΠΑΟΚ, η ΠΑΕ συνηθίζει να ανεβάζει βιντεάκια με εμψυχωτικές ομιλίες στα αποδυτήρια. Ζίφκοβιτς, παλιότερα ο Σβαμπ κι ο Βιειρίνια, που αγωνίστηκαν επί σειρά ετών και ταυτίστηκαν με το σύλλογο.

Πίσω από αυτούς υπήρχε πάντα ένα γκρουπ έτοιμο να τους διαδεχτεί.

Ποιος θα μπορούσε να κάνει αυτά στον Παναθηναϊκό;

Ακόμη κι αν προσπαθούσαν οι κάπως παλιότεροι, πως θα άγγιζαν τους υπόλοιπους όταν κόσμος πάει κι έρχεται κάθε έξι μήνες και η κατάσταση μοιάζει χαοτική;

Το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά η λειτουργία και η νοοτροπία. Aυτές εμπνέουν τα πρόσωπα και τους δίνουν ρόλους.

Στο υποθετικό σενάριο που ο Μπακασέτας έκανε το χατίρι στον κόσμο και εξαφανιζόταν από προσώπου γης, θα άλλαζε κάτι;

Για να το κάνω πιο..θεαματικό, αν στη θέση του ερχόταν ο κλώνος του Έκι Γκονζάλες, του Μπορέλι ή και οι δυο μαζί, πιστεύει κάποιος ότι η ομάδα θα παρουσίασε κάτι θεαματικά διαφορετικό;

Κι αυτοί όπως και οι προηγούμενοι παίκτες που αναφέρθηκαν, εντάχθηκαν σε μηχανισμό που λειτουργούσε κανονικά πριν έρθουν. Και με την ποιότητά τους, τον βοήθησαν να γίνει πιο ευέλικτος και αποτελεσματικός.

Αν με κάποιο τρόπο γινόταν να ξαναπαίξουν σήμερα, θα τους κατάπινε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το μόνο που θα κατάφερναν θα ήταν η καταστροφή της υστεροφημίας τους.