Τελευταία ευκαιρία για τον Άρη: Νίκη ή… τέλος – Τι περιμένει ο κόσμος και τι έρχεται!

Ο Χρύσανθος Τσαλτίδης γράφει στο blog του στο sportal για το παιχνίδι με τον Βόλο που είναι η τελευταία ευκαιρία για τον ποδοσφαιρικό Άρη, αλλά και τις προσδοκίες για το τέλος της χρονιάς.

Ο Άρης το απόγευμα του Σαββάτου (18/04, 19:00) αντιμετωπίζει μία από τις δύο ομάδες που κέρδισε στο «Κλ. Βικελίδης» φιλοδοξώντας να το κάνει εκ νέου και να μείνει ζωντανός στο κυνήγι της πέμπτης θέσης. Προφανώς και εξακολουθεί να μειονεκτεί, προφανέστατα στην έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου θα ξέρει και το αποτέλεσμα στην Κρήτη και ό, τι αυτό θα συνεπάγεται, αλλά όλα αυτά δεν αλλάζουν ότι πρέπει επιτέλους να κάνει και μία νίκη στην έδρα του.

Ως τώρα μία φορά ο Βόλος και μία η Λάρισα είναι οι ομάδες που έφυγαν ηττημένες στην χειρότερη χρονιά του Άρη εντός έδρας. Ο Γρηγορίου μετά από 5 παιχνίδια ψάχνει και αυτός την πρώτη του νίκη και η αλήθεια είναι ότι είχε πλέον αρκετό χρόνο να προετοιμάσει την ομάδα και μάλιστα με πληρότητα…πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της φετινής σεζόν.

Πραγματικά κανένας δεν ενδιαφέρεται με ποια ενδεκάδα θα παίξει ο Άρης και σε τι κατάσταση είναι ο αντίπαλος. Δεν τον νοιάζει αν θα σκοράρει ο Καντεβέρε ή ο Γκαρέ, ο Μορόν ή ο Γιαννιώτας, ποιος θα ξεκινήσει και ποιος θα τελειώσει το παιχνίδι. Τον ενδιαφέρει μόνο να κατακτηθεί η νίκη και να μείνει ζωντανός ως το τέλος της σεζόν με την παράμετρο φυσικά πάντα και του κυπέλλου.

Είναι αυτό που απασχολεί τον φίλο του Άρη περισσότερο από κάθε τι άλλο; Η απάντηση είναι πολύ εύκολη. Σε καμία περίπτωση! Ωστόσο όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι πρέπει να υπάρχει μία ηρεμία ως το τέλος της αγωνιστικής περιόδου και με αγωνιστικό ενδιαφέρον ενεργό έστω για ένα μήνα αυτό μπορεί να εξασφαλιστεί και άπαντες να περιμένουν ότι θα προκύψουν θετικές εξελίξεις ενόψει της νέας σεζόν.

Παρεμπιπτόντως είναι εξόχως κουραστικό και…ανέντιμο το ότι ορισμένοι συνεχίζουν να παίζουν με την αγωνία και την τρέλα του κόσμου του Άρη για ένα καλύτερο αύριο, διασπείροντας συνεχώς ψευδείς ειδήσεις σε όλα τα επίπεδα με αποκορύφωμα φυσικά αυτό που πονάει περισσότερο τον κόσμο του Άρη. Την έλευση επενδυτή…

Για αυτό το θέμα θα επαναλάβω για μια ακόμα φορά ότι πρέπει να υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους του ΑΣ που κινούνται μεθοδικά, συνετά και στοχευμένα. Και πολύ σύντομα θα το διαπιστώσουν άπαντες…

ΥΓ1 Το μοναδικό γήπεδο στο οποίο ακούγονται εμετικά υβριστικά συνθήματα κατά την διάρκεια της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου είναι αυτό της Πυλαίας. Ένα γήπεδο που χτίστηκε με χρήματα του ελληνικού λαού, που μάλιστα για καμιά δεκαετία ενδεχομένως και παραπάνω επιβαρύνονταν και με τους λογαριασμούς ρεύματος πάντα υπό την σκέπη και την προστασία κυβερνητικών αποφάσεων. Και σε αυτό το γήπεδο την ώρα του εθνικού ύμνου, κάποιοι…άνθρωποι νιώθουν ότι μπορούν να προσβάλουν όλους όσους έδωσαν τα πάντα για αυτή την σημαία και αυτόν τον εθνικό ύμνο. Και αυτό δεν αποτελεί πρώτο θέμα παντού, δεν γίνεται καν αναφορά.

Ναι σε όλα τα γήπεδα και από όλους τους οπαδούς ακούγονται απαράδεκτα συνθήματα, μπινελίκια για μάνες, αντεθνικά, σεξιστικά από όλα. Όλοι όμως οι άλλοι, όλοι αντιλαμβάνονται γιατί πρέπει για ένα λεπτό να καθίσουν προσοχή όταν ακούγεται ο εθνικός ύμνος! Ξέρω, ξέρω δικαιολογίες για την ήττα και όλα τα σχετικά. Έχασε ο Άρης και ασχολείσαι με τον εθνικό ύμνο, ενώ ο Μπέβερλι σε…διέλυσε και ο…φοβερός λαός! Αυτό ακριβώς. Ο καθένας με ότι πρεσβεύει, το ήθος και τις αξίες του…

ΥΓ2 Α, μια και γίνονται συγκρίσεις για το μπάσκετ. Σοβαρά τώρα μπαίνετε στην σύγκριση με την ομάδα που έχει 3πλάσιους τίτλους; Την ομάδα των 22 τίτλων, την ομάδα των συνεχόμενων αήττητων νταμπλ; Την ομάδα που άλλαξε την ιστορία του ελληνικού μπάσκετ; Και κρατήστε το, θα το ξανακάνει. Το νιώθουν άλλωστε και αυτοί που έβριζαν την μητέρα του Αντετοκούμπο. Μέχρι πέρσι…επέλεγαν τον Γκάλη για όσα βίωσαν στο παρελθόν. Η αλλαγή πλέον γίνεται για ότι φέρνει το μέλλον με σύνεση και μπασκετικό πλάνο μακροπρόθεσμα…