Το καλεντάρι (και τα deal) σας, δεν είναι τόσο ισχυρά όσο νομίζετε

Ο Κώστας Τσίλης βρίσκει κουράγιο να γράψει για όσα έγιναν στην Ρουμανία και βάζει στο τραπέζι τον χειρισμό της UEFA για το ματς στην Λιόν και την σιγουριά που δεν πρέπει να είναι και τόσο σιγουριά

Για επτά τόσο νέα παιδιά, που χάθηκαν και δεν πρόλαβαν να ζήσουν τίποτα, στερεύουν τα λόγια. Το ίδιο και για τους δικούς τους ανθρώπους, που θα ζήσουν πλέον ως σκιές. Για τον κόμπο στον λαιμό που έχουμε όλοι μας όσοι ξέρουμε και νιώθουμε από την ιεροτελεστία του ταξιδιού με την ομάδα, τα είπε όλα μια φράση από την ανακοίνωση των οπαδών του Άρη. «Όλοι στους ίδιους δρόμους ταξιδεύουν». Και για την επόμενη μέρα, τα είπε όλα το πανό των οπαδών της ΑΕΚ. «Όσοι ξεκινάμε, τόσοι να επιστρέφουμε». Τίποτε περισσότερο απ’ αυτά.

Από την άλλη μεριά, η UEFA στη ανάρτησή της, έκανε ήταν εξαιρετικά φλύαρη. Και χρησιμοποίησε καμιά 20αρία λέξεις για να εκφράσει την οδύνη της αλλά και την συμπαράσταση της στην οικογένεια του ΠΑΟΚ. Σπατάλη λέξεων, ενώ στην πραγματικότητα η ουσία αυτής της οδύνης και της στήριξης, θα βρισκόταν μόνο σε μια. «Αναβάλλεται». Εννοώ το ματς στην Λιόν. Αυτή η λέξη θα αρκούσε για να καταλάβουν και τα παιδιά που είχαν φτάσει στα μισά της διαδρομής για την Γαλλία και το μόνο που ήθελαν ήταν να γυρίσουν πίσω, αλλά και οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ που αυτές τις στιγμές δεν τους ενδιαφέρει το επάγγελμά τους, πως πραγματικά η ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική ομοσπονδία, ενδιαφέρεται.

Να δείξει πως ενδιαφέρεται όχι για την οικογένεια του ΠΑΟΚ που θρηνεί, αλλά για το αντικείμενο της που είναι το ποδόσφαιρο. Θα έπρεπε, ποδοσφαιρική ομοσπονδία γαρ, να είχαν από καιρό καταλάβει πως ποδόσφαιρο χωρίς τον κόσμο, χωρίς τους οπαδούς, δεν υπάρχει. Και όταν επτά παιδιά, οπαδοί, «φεύγουν», όταν σύσσωμο το οπαδικό κίνημα πενθεί, δεν μπορεί να υπάρξει ποδόσφαιρο. Αυτό το άθλημα έγινε το μαζικότερο και το λαϊκότερο σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, διότι μπορεί να προσφέρει σ’ όλους ανεξαιρέτως χρώματος, εθνικότητας, τάξεως, επαγγέλματος, συναισθήματα που γεμίζουν την ψυχή. Και που όμως ο θάνατος αυτομάτως τα αδειάζει.

Η UEFA επικαλείται το περιβόητο καλεντάρι που είναι σφιχτό και δεν μπορεί να αλλάξει ξαφνικά. Παρόλο που δεν είπε κανείς να αναβληθούν όλα τα ματς και να σταματήσει η ποδοσφαιρική ζωή. Η ζωή γενικώς και ειδικώς, πάντα συνεχίζεται. Ακόμα και για το ματς στην Λιόν, η UEFAτο... καλεντάρι επικαλείται. Αυτό σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση πως υπάρχουν deals εκατομμυρίων ευρώ με χορηγούς και τηλεοπτικούς παρόχους, που δεν μπορούν να πάνε πιο πίσω χρονικά. Δεν πέφτει καν κάποιος από τα σύννεφα, που τα κέρδη μπαίνουν πάνω από την θλίψη και τον θάνατο. Εδώ τις περισσότερες φορές και σε μια σειρά από τομείς της καθημερινότητας, μπαίνουν ακόμα και μπροστά από τις ζωές. Μόλις πριν από μερικές μέρες, πέντε εργάτριες, μανάδες, γιαγιάδες, νεκρές στην βάρδια τους. Και ας φώναζαν εδώ και πολλές εβδομάδες για την έντονη μυρωδιά υγραερίου.

Αλλά ας μιλήσουμε με την γλώσσα που χρησιμοποιούν και μόνο καταλαβαίνουν. Το χρήμα, τα κέρδη. Για σταθείτε λίγο ρε μάγκες της UEFA, όλα αυτά τα deals εκατομμυρίων, που ακριβώς τα στηρίξατε για να τα πετύχετε; Όχι πάντως στην πειθώ από τις ακριβές γραβάτες μεγαλοστελεχών. Τα στηρίξατε στο γεγονός πως το ποδόσφαιρο, είναι το πιο λαοφιλές άθλημα στον πλανήτη. Όχι απλώς το παρακολουθούν, αλλά το λατρεύουν και είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής τους. Αυτό σημαίνει, πως τα εκατομμύρια από τα deals, έχουν προκύψει από τα εκατομμύρια που ακολουθούν πιστά το ποδόσφαιρο ως« θρησκεία χωρίς απίστους» όπως εύστοχα έχει στον τίτλο το βιβλίο του Μπογιόπουλου και του Μηλάκα.

Επομένως στην ερώτηση που ακούω από κάποιους τις τελευταίες ώρες, πως έχεις την απαίτηση η UEFA που δεν ανέβαλε το ματς της ΑΕΚ με τη Ντιναμό, παρά την δολοφονία του Μιχάλη, που δεν ανέλαβε το ματς της εθνικής παρά τον θάνατο του Μπάλντοκ και που έβαλε την Δανία μέσα στο γήπεδο για να παίξει παρά την κατάρρευση του Έρικσεν, η απάντηση είναι μια. Είχα, έχω και θα έχω την απαίτηση από την ομοσπονδία που κλείνει deals εκατομμυρίων χάρη στα εκατομμύρια των οπαδών του ποδοσφαίρου, να βάζει τον σεβασμό στον θάνατο κάποιων εξ αυτών, πάνω από τα καλεντάρια. Το είχα για τα παιχνίδια που παρέθεσα παραπάνω, την έχω και τώρα αυτή την απαίτηση και θα την έχω πάντα. Το αίτημα για σεβασμό στους εκατομμύρια οπαδούς, είναι διαχρονικό.

Διότι ξέρετε κάτι, όλα αυτά τα εκατομμύρια, έχουν δύναμη. Όχι μυϊκή, μην πάει εκεί το μυαλό σας. Έχουν την δύναμη να ενώνονται, να αλληλοεπιδρούν και να δρουν συλλογικά. Και αυτό έχει ισχύ μεγαλύτερη από κάθε… καλεντάρι. Δείτε κάτι. Τρεις χιλιάδες οπαδοί πέταξαν χρήματα που είχαν ξοδέψει, κόπο διπλού ταξιδιού τα πάντα και γύρισαν την πλάτη στο ματς της Πέμπτης στην Λιόν. Η καρδούλα τους το ξέρει πόσο θα ήθελαν να είναι στην θέση τους στην κερκίδα. Όμως συναισθάνθηκαν, αυθόρμητα τους βγήκε, πως η μπάλα, η κερκίδα, το ποδόσφαιρο, τώρα δεν χωράει μέσα στην πόνο τους. Αυτό η UEFA ούτε το σεβάστηκε, ούτε το μέτρησε καν. Στα μάτια τα δικά μου, μεγάλο λάθος που δεν το σεβάστηκε, ακόμα μεγαλύτερο λάθος που δεν το μετρά. Διότι οι τρεις χιλιάδες, μπορούν εύκολα να γίνουν πολλές μα πολλές χιλιάδες. Και τότε τα καλεντάρια και κυρίως τα deals, θα πάνε περίπατο.

Και επειδή ακούω και αυτούς που μέσα σε τέτοιες ώρες προσπαθούν να γίνουν φάρος ρεαλισμού και αναλύουν τα περί τελευταίας αγωνιστικής και κλήρωσης που υπάρχει την Παρασκευή και Μουντιάλ που υπάρχει το καλοκαίρι και είναι στενά τα χρονικά περιθώρια, μια λέξη θα χρησιμοποιήσω μόνο. Θάνατος. Αυτή η λέξη από καταβολής του ανθρώπινου είδους, είναι η μοναδική τελεσίδικη κατάσταση. Τα επτά παιδιά που δεν θα ξαναγυρίσουν στο σπίτι τους. Οι επτά οικογένειες που δεν θα τα ξαναδούν. Αυτό είναι το μόνο που δεν μπορεί να αλλάξει αυτή την στιγμή. Όλα τα υπόλοιπα, αλλάζουν. Και βέβαια η απόδειξη πως όταν υπάρχει θέληση, δηλαδή κέρδος, όλα μπορούν να γίνουν, είναι το γεγονός πως το Μουντιάλ που πάντα γινόταν καλοκαίρι, έγινε χειμώνα για να φιλοξενηθεί από το Κατάρ. Μ' όλες τις ημερομηνίες σ' όλα τα πρωταθλήματα και τις διοργανώσεις, να γίνονται κουλουβάχατο. Εκεί όμως, τίποτα δεν ήταν... στενό και δύσκολο.