Το λάθος τώρα συγχωρείται…

Ο Κώστας Σωτηρίου γράφει για τη soft εμφάνιση του Παναθηναϊκού στο Game 3 με την Βαλένθια και αναλύει λάθη και συμπεριφορές, που προκάλεσαν το 2-1 στη σειρά με τους «πυραυλοκίνητους» Ισπανούς.

Το μπάσκετ είναι δίκαιο σπορ και στο «T-Center», όπου είχαν βγει… σκούπες για την πρόκριση του Παναθηναϊκού στο Final Four, πανηγύρισε η ομάδα, που το άξιζε περισσότερο. Ίσως, τώρα, να άλλαξαν πλευρό, όσοι πίστευαν (δημοσιογράφοι και οπαδοί) ότι η Βαλένθια κατέρρευσε μετά τις δύο δραματικές νίκες του Τριφυλλιού στην «Ροτς Αρένα» και να δουν τη συνέχεια με τη σωστή νοοτροπία και προσέγγιση: όχι ως πάρτι για να βγάλουμε φωτογραφίες, αλλά ως… πόλεμο, γιατί έτσι (πρέπει να) είναι τα playoffs και φυσικά το Final Four της EuroLeague!

Η εικόνα του Παναθηναϊκού σε άμυνα και επίθεση ήταν απογοητευτική, πολύ κάτω από τις απαιτήσεις ενός τέτοιου αγώνα, που από τη μια έκρινε πρόκριση και από την άλλη επιβίωση. Τελικά, κέρδισε αυτός, που πάσχιζε να επιβιώσει, ωστόσο για να νικήσει η Βαλένθια και να δοθεί παράταση στη σειρά και την αγωνία, οι Πράσινοι «βοήθησαν» με την αγωνιστική προσέγγιση και (αν)ετοιμότητα. Από το πρώτο δευτερόλεπτο ήταν εξαιρετικά soft σε όλα και αυτό έκανε τους Ισπανούς να αισθανθούν σαν στο σπίτι τους τιμωρώντας τον Παναθηναϊκό, όπως στο ματς της κανονικής περιόδου.

Στην άμυνα συνέβη το ακραίο: οι Πράσινοι δέχθηκαν… 28 δίποντα (56 πόντους) από σουτ μέσα στη ρακέτα, λέι απ, καρφώματα και φλόουτερ, κάτι το οποίο δεν επιτρέπεται σε ματς playoffs, όπου για να πατήσεις στο ζωγραφιστό και να βγεις όρθιος, πρέπει να έχεις αποκομίσει… μώλωπες από το αδυσώπητο «ξύλο»! Ο Παναθηναϊκός… δεν έδειρε και το πλήρωσε. Μόνο ο Ναν έβαλε το κορμί του και έκανε τελικά πέντε φάουλ (κακή διαχείριση από τον Άταμαν), την ώρα που παίκτες – ρολίστες κοιτούσαν τους αντιπάλους τους μαζεύοντας την μπάλα από το διχτάκι!

Τρομερή ασυνεννοησία, κακές περιστροφές, καμία σύνδεση στην άμυνα, αλλά και στην επίθεση λειτούργησε η συνθήκη «κάνουμε ό,τι μας καπνίσει» χωρίς σύστημα, υπομονή, καλές αποστάσεις, γρήγορη κυκλοφορία και εκτέλεση. Άραγε υπάρχουν ακόμη (μπασκετ)άνθρωποι, που πιστεύουν ότι ο Παναθηναϊκός νίκησε δύο φορές την Βαλένθια, επειδή έλειπε ο Σλούκας; Τι άλλο θα ακούσουμε σε αυτή τη χώρα της φαιδρότητας και της επιφανειακής προσέγγισης όλων των θεμάτων;

Όσο για τους διαιτητές; Η απόφαση του έμπειρου Γιαβόρ (αυτός έκανε κουμάντο και όχι φυσικά οι Νέντοβιτς και Σούκις) να αποβάλει τους δύο προπονητές φάνηκε εκ πρώτης όψεως ακραία και υπερβολική, ωστόσο ο Κροάτης θα σκέφτηκε προφανώς ότι «καλύτερα να αποβάλω δύο, που μαλώνουν σαν τα κοκόρια, παρά να χαθεί πλήρως ο έλεγχος. Θα βγάλω δύο και θα ηρεμήσουν οι πολλοί», κάτι, που πέτυχε σε μεγάλο βαθμό. Βέβαια, θα πει κανείς ότι για να γίνει μπαρούτι ο Άταμαν, δόθηκε ανάποδα ένα φάουλ στον Ρογκαβόπουλο, ωστόσο δεν γίνεται με ένα λάθος σφύριγμα να βγαίνεις από τα ρούχα σου σε ματς πλέι οφ. Στο Game 4 αμφότεροι θα είναι πιο προσεκτικοί.

Συνοψίζοντας, ο Παναθηναϊκός, παρά την κάκιστη εμφάνιση έχασε ένα ματς στον πόντο, αλλά συνεχίζει να προβάλλει ως φαβορί για την πρόκριση στο δέκατο τέταρτο Final Four της ιστορίας του. Ναι, επέτρεψε στη Βαλένθια να έχει δέκα περισσότερες κατοχές από τις 67 του πρώτου ματς. Αν το καλοσκεφτούμε, όμως, είναι καλύτερο, που έχασε τώρα παρά στο Final Four, όπου το λάθος στον ημιτελικό δεν συγχωρείται, ενώ τώρα έχει τον χρόνο να το διορθώσει και να επανέλθει δριμύτερος, ώστε να αποκλείσει μια φοβερή ισπανική ομάδα, που αξίζει τον έπαινο για την εικόνα που παρουσιάζει στο παρκέ.