Βραδιές που θα τις διηγούμαστε στα εγγόνια μας...

Ο Ολυμπιακός πανάξια πήρε την πρόκριση. Στις τελευταίες τρεις στροφές της League Phase ήθελε τρεις νίκες και τις πήρε. Με τη μαγκιά του, την ψυχή του, την ποιότητά του, τη λεβεντιά του - Γράφει ο Αλέξης Βιρβίλης.

Ο Ολυμπιακός πήρε μία πρόκριση με καρδιά χιλίων λεόντων και απέναντι σε ένα θρυλικό κλαμπ. Το ταξίδι συνεχίζεται γιατί το άξιζε και με το παραπάνω... Τώρα θέλετε να κάνουμε ανάλυση του αγώνα; Όταν έρχεται μία τέτοια επική πρόκριση μέσα στο Άμστερνταμ, δεν χρειάζονται πολλά λόγια σχετικά με τακτικές και ποδοσφαιρο-συζητήσεις. Αξία έχει η παλικαριά, η ψυχή χιλίων λεόντων και όλες αυτές οι μικρές και μεγάλες ιστορίες που γράφτηκαν στη «Γιόχαν Κρόιφ Αρένα» που είχαν ως τεράστιο έπαθλο την πρόκριση του Ολυμπιακού στα πλέι οφ του Φεβρουαρίου.

Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ήταν ο ορισμός του στρατηγού. Εντόπισε τα πολλά προβλήματα στο πρώτο ημίχρονο, ετοίμαστε πνευματικά τους παίκτες του για να μπουν καλύτερα στο δεύτερο 45λεπτο και με τις αλλαγές που έκανε μετά το 1-1 έστειλε... αδιάβαστους τους Ολλανδούς! Όταν αποχωρούσε ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί μετά το γκολ της ισοφάρισης, δεν ήταν και λίγοι εκείνοι που έλεγαν ότι η έξοδος του Μαροκινού επιθετικού προκάλεσε ερωτηματικά, επειδή ο Μεντιλίμπαρ έβγαζε ένα βαρύ πυροβολικό.

Όμως, η είσοδος των Τσικίνιο και Σιπιόνι έκανε πιο ορθολογικό τον Ολυμπιακό σε άμυνα και επίθεση. Δεν στεκόμαστε στο γεγονός ότι ο Τσικίνιο ήταν ο άνθρωπος που έστειλε την μπάλα συστημένη στο κεφάλι του Σαντιάγκο Έσε για το 1-2. Στεκόμαστε στην εν γένει παρουσία του στο τελευταίο 20λεπτο. Ο δε Σιπιόνι από την πλευρά του καθάρισε ένα σωρό φάσεις. Μετά το 1-2 δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί η πρόκριση. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην φύγει ο Ολυμπιακός με το διπλό.

Ξαφνικά άπαντες βρήκαν τέτοιες δυνάμεις λες και τους άγγιξε κάποιο θεϊκό χέρι. Ξαφνικά ο Ζέλσον βρήκε τις αντοχές και γύρισε πίσω για να βοηθήσει τον Ορτέγκα. Ο Έσε δεν σταμάτησε λεπτό να τρέχει και κατάπιε κάθε σπιθαμή του γηπέδου. Ο Ρέτσος ήταν συγκλονιστικός, το ίδιο και ο Κοστίνια.

Ο Τζολάκης πραγματικός... οδοστρωτήρας στις μπαλιές και στις σέντρες προς την περιοχή. Μια καλή κουβέντα αξίζει και ο Μπιανκόν. Το ίδιο και ο Ορτέγκα που το πάλεψε όσο μπορούσε και άφησε το στίγμα του. Ο Μεχντί Ταρέμι από την πλευρά του και ο Ντάνιελ Ποντένσε όταν γίνονταν κάτοχοι της μπάλας, κατάφερναν να ροκανίζουν τον χρόνο και να μην δίνουν τη δυνατότητα στους παίκτες του Άγιαξ να διεκδικήσουν κάτι περισσότερο.

Ο Ολυμπιακός πανάξια πήρε την πρόκριση. Στις τελευταίες τρεις στροφές της League Phase ήθελε τρεις νίκες και τις πήρε. Με τη μαγκιά του, την ψυχή του, την ποιότητά του, τη λεβεντιά του. Η αλήθεια είναι ότι (μας) άγχωσε με την εικόνα του πρώτου ημιχρόνου σε συνδυασμό με την πολύ καλή εικόνα του Άγιαξ. Όμως, αυτά που είδαμε στο δεύτερο ημίχρονο μάς οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια ότι στο Άμστερνταμ θα γραφόταν Ιστορία! Είναι από τις βραδιές που θα τις δηγούμαστε στα εγγόνια μας.