Μαυραγάνης Γιώργος: Όταν η αλαζονεία φοράει τον μανδύα της γνώσης

Στον χώρο της ελληνικής διαιτησίας του μπάσκετ, όπως και σε κάθε οργανωμένο θεσμό, υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται αθόρυβα, με συνέπεια και γνώση. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που έχουν πείσει πρώτα τον εαυτό τους ότι γνωρίζουν τα πάντα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η άγνοια. Είναι η ψευδαίσθηση της παντογνωσίας.

Όταν κάποιος θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να ακούσει κανέναν, όταν απορρίπτει κάθε διαφορετική άποψη και πιστεύει ότι μόνο ο ίδιος γνωρίζει τη σωστή κατεύθυνση, τότε οι αποφάσεις του παύουν να υπηρετούν το άθλημα και αρχίζουν να υπηρετούν τον εγωισμό του.

Ακόμη πιο επικίνδυνη είναι η περίπτωση εκείνου που επιλέγει να ηγείται από το παρασκήνιο.

Ένας μέτριος καλαθοσφαιριστής με βαρύ στοιχηματικό μητρώο, χωρίς θεσμική ευθύνη, χωρίς δημόσια λογοδοσία, αλλά με διαρκή επιρροή στις αποφάσεις. Μια μορφή «κρυφής διοίκησης» που δημιουργεί σύγχυση, καχυποψία και τελικά υπονομεύει την αξιοπιστία ολόκληρου του συστήματος.

Γιώργο Μαυραγάνη, η πραγματική ηγεσία δεν ασκείται πίσω από κλειστές πόρτες, ούτε στα πατάρια! Δεν βασίζεται σε προσωπικές εξυπηρετήσεις, σε ανεπίσημα κέντρα αποφάσεων ή στην ανάγκη ελέγχου των πάντων. Η πραγματική ηγεσία κρίνεται στο φως, με διαφάνεια, ευθύνη και διάθεση να αξιολογηθεί.

Το μπάσκετ χρειάζεται ανθρώπους που να αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Γιατί μόνο όποιος παραδέχεται ότι δεν τα γνωρίζει όλα μπορεί να εξελιχθεί. Αντίθετα, εκείνος που πιστεύει ότι είναι αλάνθαστος συνήθως οδηγείται σε συνεχόμενα λάθη, χωρίς ποτέ να αντιλαμβάνεται ότι η βασική αιτία είναι ο ίδιος.

Καμία θέση, κανένας τίτλος και καμία επιρροή δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη γνώση, την εμπειρία και την αξιοκρατία. Και καμία προσωπική φιλοδοξία δεν μπορεί να είναι σημαντικότερη από την πρόοδο της ελληνικής διαιτησίας.

Η διαιτησία χρειάζεται ανθρώπους που να εμπνέουν εμπιστοσύνη, όχι φόβο. Ανθρώπους που να ενώνουν, όχι να διχάζουν. Που να ακούν περισσότερο απ’ όσο μιλούν και να υπηρετούν τον θεσμό αντί να τον χρησιμοποιούν.

Στο τέλος της ημέρας, η ιστορία δεν θυμάται εκείνους που πίστευαν ότι τα ήξεραν όλα. Θυμάται εκείνους που άφησαν πίσω τους ένα καλύτερο περιβάλλον από αυτό που παρέλαβαν.

Κάτσε σκέψου ότι αναφέρει αυτό το άρθρο, γιατί εάν τα καταλάβεις εσύ είναι πιθανό να τα εξηγήσεις και στο φίλο σου!!!!

ΥΣ : Και σταμάτα να κοκορεύεσαι ότι ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ της ΔΟΕ είναι φίλος σου και θα βγάλει «ΛΑΔΙ» τον Λιόλιο Ευάγγελο στην Επιτροπή Φιλάθλου Πνεύματος, Ηθικής και Δεοντολογίας (Ε.ΦΙ.Π.Η.Δ.).

Τον εκθέτεις ….