Συγκλονιστική μαρτυρία Μπάκιτς: «Έβλεπα πυραύλους να πέφτουν δίπλα μου στο Ιράν»

Ο πρώην χαφ του ΟΦΗ, Μάρκο Μπάκιτς που αγωνίζεται πλέον στην Περσέπολις του Ιράν, σε συνέντευξή του σε ΜΜΕ του Μαυροβουνίου μίλησε για τις συνταρακτικές εμπειρίες που έζησε στην Τεχεράνη μετά την έναρξη των εχθροπραξιών και για το πως κατάφερε να ξεφύγει την τελευταία στιγμή.

Ο πρώην μέσος του ΟΦΗ, Μάρκο Μπάκιτς, περιέγραψε τις δραματικές στιγμές που έζησε στην Τεχεράνη, από όπου κατάφερε να αποχωρήσει κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, λίγο πριν η κατάσταση εκτραχυνθεί πλήρως.

Μετά την παρουσία του στην Κρήτη, ο Μπάκιτς μετακόμισε στο Ιράν για λογαριασμό της Περσέπολις. Η έκρηξη των εχθροπραξιών στην περιοχή, με την Τεχεράνη να γίνεται στόχος βομβαρδισμών, οδήγησε αναπόφευκτα στην άμεση διακοπή του πρωταθλήματος και κάθε αθλητικής δραστηριότητας.

Σε δηλώσεις του σε ΜΜΕ της πατρίδας του, ο Μαυροβούνιος διεθνής αποκάλυψε τις σοκαριστικές εμπειρίες του από τις πρώτες ώρες των επιθέσεων. Όπως ανέφερε, υποφέρει από μετατραυματικό σοκ, καθώς ο φόβος τον κυριεύει ακόμα και μετά την ασφαλή επιστροφή του στο Μαυροβούνιο.

«Καθόμουν το Σάββατο το πρωί παρακολουθώντας τους πυραύλους να πέφτουν. Στο τμήμα της Τεχεράνης όπου μένουν οι περισσότεροι ακόλουθοι πρεσβειών και διπλωμάτε, όπου βρίσκομαι, στην καφετέρια, επειδή δεν υπήρχε άλλο μέρος, εκτός από το διαμέρισμά μου και το μπαλκόνι μου. Η Τεχεράνη δεν είναι μια ιδιαίτερα προστατευμένη πόλη όσον αφορά τα υπόγεια καταφύγια ή κάτι τέτοιο. Είναι κάποιο είδος αδρεναλίνης ή τι, αλλά ένιωσα πραγματικό φόβο μόνο όταν ήμουν ασφαλής – στο Μαυροβούνιο. Σαν κάποιο είδος μετατραυματικού τραύματος, δεν ξέρω. Πρέπει να πω ότι δεν απειλήθηκα άμεσα, οι πύραυλοι έπεφταν τριγύρω, αλλά ήταν δυσάρεστο – ήταν», λέει ο Μάρκο Μπάκιτς στη «Vijesti».

Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί επιτέθηκαν στο Ιράν το Σάββατο το πρωί, αλλά όλα θα μπορούσαν να είχαν προβλεφθεί πολύ νωρίτερα, λέει ο Μπάκιτς, ο οποίος ζει στην Τεχεράνη από το καλοκαίρι του περασμένου έτους.

«Από το καλοκαίρι μέχρι τον Νοέμβριο, μέχρι που τραυματίστηκα και πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ανάρρωσής μου στο Βελιγράδι, πρέπει να πω ότι ήταν το πιο όμορφο μέρος για να ζεις – το απόλαυσα με κάθε δυνατή έννοια, ποδοσφαιρικά και με κάθε άλλο τρόπο. Η Τεχεράνη είναι μια μεγάλη πόλη, 17 εκατομμύρια κάτοικοι, σε ορισμένα μέρη της πόλης απλά αναρωτιέσαι αν βρίσκεσαι στη Μαδρίτη ή στο Λονδίνο. Φυσικά, υπάρχουν και άλλες αντιθέσεις, εννοώ κυρίως μέρη εκτός Τεχεράνης, αλλά το απόλαυσα», λέει ο διεθνής Μαυροβούνιος.

«Ως ο μεγαλύτερος σύλλογος της χώρας, είχαμε όλα τα προνόμια. Πήγαμε στο Κατάρ για προπόνηση, την ίδια εποχή που ξεκίνησαν μαζικές αντικαθεστωτικές διαμαρτυρίες στο Ιράν. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μετά από αυτό, όταν επιστρέψαμε στην Τεχεράνη, δεν ήταν πλέον το ίδιο μέρος για να ζούμε. Ήταν απλώς αφόρητη, μια κλειστή χώρα, και ιδιαίτερα αφόρητη για τους Ιρανούς, τον τοπικό πληθυσμό. Όλοι ήξεραν τι ερχόταν. Δεν ήταν θέμα αν θα γινόταν επίθεση, αλλά πότε θα ερχόταν. Μας είχαν προειδοποιήσει, αλλά μπορούσαμε να νιώσουμε τα πάντα και οι ίδιοι», λέει χαρακτηριστικά ο πρώην ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ.

Ο Μπάκιτς επισημαίνει, άλλωστε, ότι δεν μετανιώνει ούτε στιγμή για την απόφασή του να υπογράψει στην Περσέπολις το περασμένο καλοκαίρι.

«Και όταν υπέγραψα, και όχι μόνο εγώ, επειδή υπάρχουν πολλοί ξένοι στην ομάδα, ξέραμε ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί».

Όταν ξεκίνησαν οι διαμαρτυρίες κατά της κυβέρνησης φέτος, η Περσέπολις, λέει, δεν ήταν πλέον η ίδια ομάδα.

«Δεν υπήρχαν οπαδοί στα γήπεδα, ο σύλλογος φαινόταν να έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Αρχίσαμε να χάνουμε».

«Η Περσέπολις είναι ένας μεγάλος σύλλογος και όλοι εμείς οι παίκτες είχαμε άτομα που μας φρόντιζαν. Ο άνθρωπος από τον σύλλογο που με πήγε στην προπόνηση με περίμενε μπροστά στο κτίριο και μου είπε απλώς να γυρίσω πίσω – ότι είχε ξεκινήσει ο πόλεμος. Δεν είχα καν συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε, δεν είχα κοιτάξει το τηλέφωνό μου πριν από αυτό. Αλλά, περίπου δέκα λεπτά αργότερα, όλα μου έγιναν σαφή. Το ρεύμα κόπηκε στο κτίριο και όλα γύρω άρχισαν να τρέμουν».

«Όλα ήταν στο τμήμα της Τεχεράνης που μένουν οι διπλωμάτες και από εκεί ξεκίνησε η επίθεση. Πετούσαν βόμβες, υπήρχε τρέμουλο για τουλάχιστον τέσσερις ώρες, από τις 10 το πρωί έως τις 2.00 το μεσημέρι το Σάββατο. Δεν απειλήθηκα άμεσα, αλλά μπορούσα να δω και να νιώσω τα πάντα, σαν σε βιντεοπαιχνίδι. Τον ήχο ενός πυραύλου και μετά μια συντριβή, κάπου κοντά».

«Ευτυχώς, η Περσέπολις είναι ένας υπέροχα οργανωμένος σύλλογος και όλοι οι ξένοι μεταφέρθηκαν οργανωμένα το πρωί της Κυριακής. Υπό στρατιωτική συνοδεία, το λεωφορείο μας πήγε στα σύνορα με την Τουρκία, όπου είχε επίσης ανακοινωθεί η άφιξή μας. Αν και το ταξίδι διήρκεσε πολύ, 12 ώρες, δεν υπήρχαν προβλήματα, ειδικά μετά από μια νύχτα που πέρασε ειρηνικά. Μπήκαμε στην Τουρκία και ήμασταν ήδη ασφαλείς εκεί».

«Δεν φρόντισαν μόνο εμένα, αλλά και πολλούς άλλους ξένους πολίτες. Ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Βουκ Ρακόσεβιτς – καμία πρεσβεία δεν έχει κάνει αυτό που έκανε η δική μας, και μαζί μου ήταν ποδοσφαιριστές και εργαζόμενοι στο ποδόσφαιρο από άλλες χώρες της περιοχής. Η δική μας φρόντισε όλους αυτούς, νιώσαμε πραγματικά ασφαλείς».

Βλέποντας τις πρώτες επιθέσεις των Αμερικανών και των Ισραηλινών στο Ιράν από το σημείο, ο Μάρκο Μπάκιτς δεν μπορεί να προβλέψει πόσο θα διαρκέσει:  «Δεν ξέρω, δεν είμαι στρατιωτικός αναλυτής, αλλά από ό,τι έχω δει, οι Ιρανοί έχουν γίνει αγανακτισμένοι – ακόμη και μεταξύ εκείνων που ήταν εναντίον του καθεστώτος, και υπάρχουν πολλοί από αυτούς, η πλειοψηφία. Και είναι όλοι ενωμένοι τώρα».