Ο Αλλεσάντρο Ντελ Πιέρο παραχώρησε συνέντευξη και ο ίδιος στάθηκε στον αποκλεισμό της Εθνικής Ιταλίας από το Μουντιάλ, λέγοντας πως είναι ντροπιαστικό.
Ο αποκλεισμός της εθνικής Ιταλίας από το Μουντιάλ του 2026, μετά την ήττα στη Ζένιτσα, παραμένει κυρίαρχο θέμα συζήτησης στον ιταλικό Τύπο, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις. Στη συζήτηση παρενέβη και ο θρύλος του ιταλικού ποδοσφαίρου, Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο, ο οποίος μιλώντας στην εκπομπή «Sky Calcio Unplugged» εξέφρασε τη βαθιά του απογοήτευση, χωρίς να κρύψει τα λόγια του.
«Νιώθω θλίψη, θυμό, απογοήτευση και δυσπιστία. Η πρώτη φορά ήταν σοκ, η δεύτερη εφιάλτης και η τρίτη είναι μια ντροπιαστική κατάσταση που δεν δικαιολογείται. Δεν έχει σημασία ποιος φταίει, ο Γκατούζο, ο Μπουφόν ή ο Γκραβίνα. Έχουμε μείνει πολύ πίσω», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Ο 51χρονος πρώην άσος τόνισε την ανάγκη για ριζικές αλλαγές, φέρνοντας ως παράδειγμα χώρες που αναδομήθηκαν επιτυχώς: «Έχουμε μείνει πίσω όχι μόνο σε σχέση με τα δικά μας πρότυπα, αλλά και σε σύγκριση με χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία, που τόλμησαν να ακολουθήσουν νέα μονοπάτια ξεκινώντας από το μηδέν. Οι λύσεις μοιάζουν ακόμα μακρινές».
Ο Ντελ Πιέρο κάλεσε σε συλλογική προσπάθεια και αυτοκριτική. «Πρέπει όλοι να είμαστε έτοιμοι να αντιδράσουμε, να ξεκινήσουμε από την αρχή, να μελετήσουμε και να δουλέψουμε με ενθουσιασμό. Πιστεύω στην ομαδική δουλειά. Δεν πρέπει να ψάχνουμε αποδιοπομπαίους τράγους ή να περιμένουμε από έναν άνθρωπο να τα διορθώσει όλα», ανέφερε.
Επεσήμανε, επίσης, ότι τα προβλήματα είναι βαθύτερα και αφορούν τις υποδομές και τις ακαδημίες. «Πρέπει να αναλύσουμε τι δεν λειτουργεί στο ποδόσφαιρο ανδρών, γιατί στο γυναικείο ποδόσφαιρο και σε άλλα αθλήματα πετυχαίνουμε σπουδαία πράγματα. Τα προβλήματα ξεκινούν από τις ακαδημίες, τα γήπεδα και τις επενδύσεις. Αυτό αφορά πολλούς, από προέδρους μέχρι προπονητές».
Κλείνοντας, ο Ντελ Πιέρο υπογράμμισε την ανάγκη για ταπεινότητα και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό: «Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να παραδεχτούμε ότι δεν είμαστε πια οι καλύτεροι. Η ταπεινότητα είναι απαραίτητη. Δεν είναι μόνο θέμα χρημάτων, χρειαζόμαστε ένα σχέδιο με συγκεκριμένα βήματα. Αυτό απαιτεί χρόνο. Ο Γκασπερίνι στην Αταλάντα έγινε θρύλος με τον χρόνο. Ο Αντσελότι στη Γιούβε φαινόταν ο χειρότερος προπονητής, αλλά δεν ήταν. Οι παίκτες δεν "χτίζονται" απλώς, διαμορφώνονται και υποστηρίζονται για να πετύχουν».