Ο Ιγκόρ Κάλινιν / © Eurokinissi
Παρελθόν αναμένεται να αποτελέσει, όπως όλα δείχνουν, από τον Πανσερραϊκό ο Ιγκόρ Καλίνιν, ο οποίος, παραχώρησε μια άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη στο ρωσικό μέσο «RB Sport», Ο 30χρονος μίλησε για τη ζωή του στην Ελλάδα, τις διαφορές με την πατρίδα του, αλλά και τα… ιδιαίτερα σκηνικά στα αποδυτήρια της ομάδας.
«Στη Ρωσία είναι καλύτερα. Οι τιμές στην Ελλάδα είναι ίδιες με τη Μόσχα, αλλά αν πας σε μια ταβέρνα ή ένα εστιατόριο, οι τιμές εκεί θα είναι πολύ υψηλές. Στη Ρωσία μπορείς να παραγγείλεις τα πάντα από το σπίτι (delivery), αλλά στην Ελλάδα αυτό είναι δύσκολο.
Δες περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις Πρόσθεσε το Sportal στη GoogleΕπίσης, αν νοικιάσεις διαμέρισμα, συνήθως δεν έχει καθόλου έπιπλα. Εγώ στάθηκα τυχερός γιατί γίναμε φίλοι με τον σπιτονοικοκύρη και μας βοήθησε. Αγοράσαμε μόνο τηλεόραση, ένα κομοδίνο και ένα κρεβάτι. Ουσιαστικά, όμως, πρέπει να τα αγοράσεις όλα μόνος σου», τόνισε σε ό,τι αφορά τι ζωή στην Ελλάδα και στεκούμενος στην ακρίβεια δήλωσε ότι:
«Τα ακίνητα και τα ενοίκια είναι υψηλά, ναι. Μένω σε μια καλή γειτονιά στη Θεσσαλονίκη, στον ιδιωτικό τομέα. Εδώ ζουν ποδοσφαιριστές και μπασκετμπολίστες. Τα ενοίκια είναι σαν ένα πολυτελές συγκρότημα διαμερισμάτων στη Μόσχα, αλλά η ποιότητα είναι κατώτερης ποιότητας. Πρέπει να πληρώνεις πολλά για ηλεκτρικό ρεύμα και φυσικό αέριο. Οι τιμές και για τα δύο είναι τρεις φορές υψηλότερες, αλλά τα αυτοκίνητα είναι φθηνά».
Εν συνεχεία ο Κάλινιν στάθηκε στους χαλαρούς ρυθμούς της χώρας, λέγοντας πως: «Οι Έλληνες είναι πολύ αργοί, δεν βιάζονται καθόλου. Στους δρόμους οδηγούν με 40 χιλιόμετρα την ώρα. Οι τράπεζες και οι δημόσιες υπηρεσίες είναι ανοιχτές μέχρι τις δύο το μεσημέρι. Τις Κυριακές τίποτα δεν λειτουργεί. Έχουν την ημέρα του μπάρμπεκιου και περνούν χρόνο με την οικογένειά τους. Αυτό είναι καλό, εμείς βιαζόμαστε πάντα. Αυτή την ηρεμία θα έπρεπε να τη μάθουμε από τους Έλληνες».
Τέλος, ο Καλίνιν παραδέχθηκε πως η ελληνική χαλαρότητα είχε περάσει και στα αποδυτήρια, αναγκάζοντάς τον να αναλάβει τον ρόλο του… κακού. «Αυτή η ηρεμία φαίνεται και στο ποδόσφαιρο. Οι παίκτες χρειάζονταν συνεχή ενθάρρυνση. Με φοβούνταν και με αποκαλούσαν “ζώο”, επειδή τους φώναζα συνεχώς και τους έριχνα καμιά σπρωξιά για να τους εμψυχώσω και να ξυπνήσουν».
Σε ερώτηση του Ρώσου δημοσιογράφου για το αν οι περισσότεροι παίκτες ήταν απλώς στον κόσμο τους και «άραζαν», ο Καλίνιν απάντησε αφοπλιστικά: «Ναι, οι περισσότεροι από αυτούς. Στη συνέχεια, βέβαια, πήραν μπρος και αναθάρρησαν, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά».
Διαβάστε εδώ όλη τη συνέντευξη