){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
EuroLeague
)
Το συγκεκριμένο ζήτημα αναδείχθηκε και συζητήθηκε εκτενώς στην εκπομπή του Sportal.gr “Talking Points”, από τον Σωτήρη Κωσταβάρα και τον Στέφανο Αβραμίδη, οι οποίοι συνέκριναν Λεβαδειακό και Παναθηναϊκό και στάθηκαν στον κίνδυνο να «καούν» νεαροί ποδοσφαιριστές όταν καλούνται πρόωρα να σηκώσουν βάρος που δεν τους αναλογεί.
Εκεί όπου στον Παναθηναϊκό δεν υπήρξε η ανοχή στο λάθος, η πραγματική στήριξη και σε καποιες περιπτώσεις ο χρόνος συμμετοχής, στον Λεβαδειακό βρίσκουν κάτι διαφορετικό. Ρόλο, εμπιστοσύνη και συνέχεια. Όχι πίεση για το άμεσο αποτέλεσμα, αλλά σχέδιο.
Παίκτες που στο «τριφύλλι» κρίθηκαν βιαστικά, που έπαιξαν με το άγχος του «πρέπει εδώ και τώρα», στη Λιβαδειά παίζουν με καθαρό μυαλό. Η μισή ενδεκάδα με πράσινο παρελθόν αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν ήταν το ταλέντο, αλλά το πλαίσιο. Φαίνεται ξεκάθαρα από την απόδοση του Γιούρι Λοντίγκιν, του Σεμπαστιάν Παλάσιος, του Χόρντουρ Μάγκνουσον, του Μπένιαμιν Βέρμπιτς, ακόμα και του Ενίς Τσόκαι.
Και εδώ φαίνεται η διαφορά φιλοσοφίας. Ο Παναθηναϊκός, όπως συχνά συμβαίνει στις μεγάλες ομάδες, δεν περίμενε. Ο Λεβαδειακός επένδυσε. Εκεί που στους «πράσινους» το λάθος κόστιζε θέση, στη Λιβαδειά το λάθος γίνεται μάθημα.
Για τους «νέους», όπως ο Τετέ, ο Παντελίδης, ο Ταμπόρδα και ο Αντίνο υπάρχει ένα σημαντικό θέμα. Στον Παναθηναϊκό υπάρχει διαχρονικά ένας επικίνδυνος πειρασμός. Να φορτώνονται οι «νέοι» με ρόλο σωτήρα πριν καν προλάβουν να ριζώσουν. Παίκτες που έρχονται συνήθως από μικρότερες ομάδες, με καλές χρονιές και υποσχέσεις, βαφτίζονται σχεδόν από την πρώτη μέρα «μεσσίες». Και κάπου εκεί ξεκινά το πρόβλημα.
Το άλμα είναι τεράστιο. Άλλο να ξεχωρίζεις χωρίς πίεση και άλλο να παίζεις σε έναν σύλλογο όπου κάθε λάθος μετριέται και κάθε κακή εμφάνιση μεγενθύνεται. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι απλώς μεγαλύτερη ομάδα. Είναι διαφορετικό περιβάλλον.
Οι νεαροί παίκτες δεν αποτυγχάνουν επειδή δεν έχουν ποιότητα. «Καίγονται» επειδή καλούνται να κάνουν περισσότερα απ’ όσα αντέχει το στάδιο της εξέλιξής τους. Να κουβαλήσουν τους υπόλοιπους, να αλλάξουν εικόνα ομάδας, να δικαιολογήσουν προσδοκίες που δεν τους αναλογούν ακόμα.
Και το πιο άδικο είναι πως όταν δεν τα καταφέρνουν άμεσα, το αφήγημα αντιστρέφεται βίαια. Από «ελπίδα» γίνονται «απογοήτευση». Χωρίς ενδιάμεσο χρόνο, χωρίς προστασία, χωρίς πραγματικό πλάνο ένταξης.
Η αλήθεια είναι απλή και συχνά ξεχνιέται.Οι παίκτες θέλουν χρόνο. Θέλουν σταδιακή ένταξη, καθαρούς ρόλους, στήριξη μετά το λάθος. Θέλουν να μάθουν πρώτα να επιβιώνουν και μετά να ξεχωρίζουν.
Αν ο Παναθηναϊκός συνεχίσει να ζητά από κάθε νέο που έρχεται να «σώσει την ομάδα», θα συνεχίσει να χάνει παίκτες πριν τους κερδίσει. Γιατί ταλέντο υπάρχει. Αυτό που λείπει, συχνά, είναι η υπομονή.
Δείτε το σχετικό απόσπασμα στο Talking Points:
){kind=logo}
Λεβαδειακός ){kind=small}
Παναθηναϊκός ){kind=small}
Stoiximan Super League )
)
)
)
)
)
)
