Το πρόβλημα του Άρη δεν είναι το ταλέντο, είναι η δομή

Ο φετινός Άρης έχει ποιότητα αλλά χάνει με τον ίδιο τρόπο. Η έλλειψη ποιντ γκαρντ και δομής εξηγεί τα προβλήματα σε επίθεση και άμυνα.

Ο Άρης δεν είναι μια ομάδα χωρίς ταλέντο. Αντιθέτως, διαθέτει ποιοτικές μονάδες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Όταν όμως μια ομάδα χάνει σταθερά με τον ίδιο τρόπο ανεξαρτήτως αντιπάλου, έδρας ή συνθηκών τότε το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό. Είναι δομικό και αφορά τον τρόπο με τον οποίο έχει χτιστεί.

Στον Άρη οι ρόλοι δεν είναι ξεκάθαρα ιεραρχημένοι. Υπάρχουν παίκτες που μπορούν να σκοράρουν και να πάρουν πρωτοβουλίες, όμως ποιος μπορεί να αξιώσει τον θεσμικό ρόλο του ηγέτη στο παρκέ; Η ομάδα σκοράρει, αλλά όταν ανεβαίνει η πίεση τα συστήματα δεν εκτελούνται με υπομονή και η μπάλα «κολλάει» στα χέρια. Δεν υπάρχει κεντρικός άξονας λήψης αποφάσεων.

Η έλλειψη δομής στην επίθεση μεταφέρεται αναπόφευκτα και στην άμυνα. Οι περιφερειακοί δεν οργανώνουν σωστά την άμυνα στο transition, οι ψηλοί χάνουν αμυντικά ριμπάουντ και η ομάδα αναγκάζεται να αντιδρά αντί να προλαμβάνει. Οι καλά δομημένες ομάδες έχουν σημεία αναφοράς.

Στον Άρη υπάρχουν γκαρντ, αλλά όχι ο playmaker που «μαζεύει» το παιχνίδι. Υπάρχουν φόργουορντ, αλλά όχι βάθος. Υπάρχουν ψηλοί, αλλά όχι ο παίκτης που επιβάλλει την παρουσία του στη ρακέτα. Ο Κώστας Αντετοκούνμπο έχει την προοπτική να καλύψει αυτόν τον ρόλο, όμως ακόμη δεν έχει «κολλήσει» στο παζλ και θα χρειαστεί χρόνος.

Το πρόβλημα είναι δομικό γιατί επηρεάζει όλα τα επίπεδα της ομάδας και δεν λύνεται με προσωρινά ξεσπάσματα φόρμας ή με ατομικό ταλέντο.

Χωρίς καμία αμφιβολία, η πιο επείγουσα ανάγκη είναι ο «άσος». Οι υπάρχοντες γκαρντ μπορούν να σκοράρουν ή να λειτουργήσουν ως combo, όμως δεν υπάρχει καθαρός οργανωτής που να ελέγχει το τέμπο, να τρέχει με συνέπεια το pick-and-roll και να καθοδηγεί την ομάδα στα τελευταία λεπτά. Ως αποτέλεσμα, ο Άρης παράγει πόντους κυρίως μέσα από ατομικές εμπνεύσεις και όχι από οργανωμένο παιχνίδι.

Στα κρίσιμα σημεία των αγώνων το πρόβλημα γίνεται εμφανές: βιαστικές επιλογές, κακό spacing, isolation χωρίς πλάνο και έλλειψη καθαρής απόφασης. Δεν υπάρχει ο παίκτης που θα πει «πάμε εδώ, παίζουμε αυτό, τελειώνουμε έτσι». Ένας καθαρός playmaker, με σταθερή σχέση ασίστ/λαθών και ψυχραιμία υπό πίεση, θα μπορούσε να βελτιώσει άμεσα τη ροή της επίθεσης και ταυτόχρονα να «κρύψει» και άλλες αδυναμίες του ρόστερ.

Ο Ελάιζα Μήτρου-Λονγκ δεν είναι αυτός ο παίκτης, όσο κι αν προσπάθησε να τον μετατρέψει σε τέτοιον ο Ιγκόρ Μίλιτσιτς. Ο Ελληνοκαναδός κρατά υπερβολικά την μπάλα, παίζει για το προσωπικό του σερί και δημιουργεί κυρίως όταν δεν έχει σουτ. Τα στατιστικά του μπορεί να δείχνουν καλά, όμως η ομάδα αποδιοργανώνεται.

Η περίπτωση του Αλόντες Ουίλιαμς, που είχε γραφτεί πριν από λίγο καιρό, είναι ιδανική. Με σκόρερ που χρειάζονται την μπάλα στη σωστή στιγμή, φόργουορντ που αποδίδουν μέσα από ροή και όχι χάος και ψηλούς που δεν δημιουργούν μόνοι τους, ένας τέτοιος παίκτης θα έβαζε κάθε κομμάτι στη σωστή θέση και θα αναβάθμιζε συνολικά το παιχνίδι της ομάδας.

Τι πρέπει να κάνει ο Άρης στην αγορά

Από τη στιγμή που η πρόθεση της ΚΑΕ είναι να κινηθεί για προσθήκη ξένου, αυτή θα πρέπει να είναι ένας καθαρός ποιντ γκαρντ. Αν υπάρξει δυνατότητα για δεύτερη κίνηση, τότε αυτή θα πρέπει να αφορά είτε έναν rim protector ψηλό είτε έναν φόργουορντ που να συνδυάζει αξιόπιστο τρίποντο με αμυντικό impact.

Με σωστές επιλογές, ο Άρης μπορεί να γίνει πιο ήρεμος, πιο δομημένος και πιο αποτελεσματικός και οι νίκες να έρθουν όχι εντυπωσιακά, αλλά επαγγελματικά.