Απόψε (25/01,03:00) οι Σικάγο Μπουλς τιμούν τον Ντέρικ Ρόουζ με την απόσυρση της φανέλας του Νο.1. Από το MVP του 2011, τους τραυματισμούς μέχρι τη νύχτα των 50 πόντων, η ιστορία του Ρόουζ δεν είναι μόνο μπάσκετ, είναι έμπνευση ζωής.
Απόψε τα ξημερώματα (03:00), η φανέλα με το Νο. 1 του Ντέρικ Ρόουζ θα ανεβεί στον θόλο του United Center, για να μείνει εκεί για πάντα. Μια στιγμή που συγκινεί κάθε οπαδό των Σικάγο Μπουλς και τιμά όχι μόνο τα κατορθώματά του στο παρκέ, αλλά και την καρδιά, την αφοσίωση και την αντοχή που έδειξε καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του.
Για τους Μπουλς και τους οπαδούς τους, ο D-Rose δεν ήταν απλώς ένας παίκτης, ήταν το παιδί της γειτονιάς που ονειρευόταν μεγάλα πράγματα και τα έκανε πραγματικότητα. Από το MVP του 2011 μέχρι τους τραυματισμούς που στιγμάτισαν την καριέρα του, έδειξε τι σημαίνει να παλεύεις μέχρι το τέλος. Όπως έχει πει ο ίδιος:
«Όσο έχω την πίστη μου στον Θεό, είμαι καλά. Ξέρω ότι όλα τα άλλα θα έρθουν.»
Το παιδί της γειτονιάς που έγινε θρύλος
Ο Ντέρικ Ρόουζ γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1988 στο Σικάγο, μεγαλώνοντας σε μια σκληρή γειτονιά της Δυτικής Πλευράς, στο Englewood, μαζί με τη μητέρα του και τρεις μεγαλύτερους αδελφούς. Από μικρός ξεχώριζε για το ταλέντο και την αποφασιστικότητά του στο μπάσκετ, ενώ παράλληλα έμαθε την αξία της οικογένειας και της πίστης:
«Θέλω να ευχαριστήσω τη μαμά μου, Μπρέντα Ρόουζ. Η καρδιά μου, ο λόγος που παίζω όπως παίζω…»
Μετά από μια εντυπωσιακή πορεία στο λύκειο και στο Πανεπιστήμιο του Μέμφις, έγινε πρώτη επιλογή στο NBA Draft του 2008 από τους Σικάγο Μπουλς, ξεκινώντας μια σχέση που θα γινόταν θρύλος.
Κατορθώματα που έγραψαν ιστορία
Κερδίζει τον τίτλο Rookie of the Year, δείχνοντας αμέσως το τεράστιο ταλέντο του και τρία χρόνια αργότερα αναδεικνύεται MVP του NBA σε ηλικία μόλις 22 ετών, ο νεότερος παίκτης στην ιστορία που το κατάφερε, οδηγώντας τους «Ταύρους» στην κορυφή της Ανατολής.
«Γιατί να μην είμαι MVP του πρωταθλήματος; Γιατί να μην είμαι ο καλύτερος παίκτης στη λίγκα;»
Η ατυχία που στιγμάτισε την καριέρα
Όλα έδειχναν ότι ο Ρόουζ θα οδηγούσε τους Μπουλς στη Γη της Επαγγελίας μετά την χρυσή εποχή των 90s, όμως το 2012 έμελλε να αλλάξει την πορεία της καριέρας του. Στους πρώτους αγώνες των πλέι οφ, υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού, μια στιγμή που τον κράτησε εκτός όλη τη σεζόν και τον έβαλε σε έναν κύκλο αποκατάστασης και προκλήσεων. Παρά τις επιστροφές και τα απίστευτα buzzer-beaters που ακολούθησαν, όπως απέναντι στους Κλίβελαντ Καβαλίερς το 2015, ο Ρόουζ ποτέ δεν κατάφερε να ξαναβρεί την απόλυτη κορυφή του. Η νοοτροπία του όμως παρέμεινε ανεξίτηλη:
«Όποιος κι αν είναι ο στόχος σου: αφοσιώσου σε αυτόν και θα χρειαστεί μεγάλη θυσία, αλλά αν αγαπάς αυτό που θέλεις να κάνεις, δεν θα πρέπει να είναι πρόβλημα.»
Και συνέχιζε να δίνει το παράδειγμα για υπομονή, επιμονή και πίστη.
Ακολούθησαν κι άλλοι τραυματισμοί και πολυάριθμες περιόδοι αποθεραπείας, όμως ο Ρόουζ συνέχισε να παίζει στο NBA για συνολικά 15 σεζόν. Μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές του ήρθε το 10 Φεβρουαρίου 2018, όταν, παίζοντας για τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, πέτυχε 50 πόντους απέναντι στους Γιούτα Τζαζ, μια βραδιά που απέδειξε ότι ακόμα και μετά από σοβαρούς τραυματισμούς, η μαγεία του στο παρκέ ήταν ζωντανή. Ο ίδιος είχε δηλώσει μετά:
«Όλες οι μέρες που ξυπνάς, έχεις μία δουλειά και αυτή είναι να γίνεσαι καλύτερος, κάθε μέρα.»
Κάθε πόντος εκείνης της βραδιάς ήταν μια υπενθύμιση της αντοχής, της πίστης και της αποφασιστικότητας που χαρακτήριζαν την καριέρα του.
Η τιμή που μένει για πάντα
Απόψε, η φανέλα με το No. 1 ανεβαίνει στους θόλους του United Center, δίπλα σε θρύλους όπως ο Μάικλ Τζόρνταν και ο Σκότι Πίπεν. Είναι μια στιγμή που τιμά την αφοσίωση, την καρδιά και την αγάπη του για την πόλη του Σικάγο και για το μπάσκετ.
«Το σημαντικό για μένα είναι απλώς να παραμείνω θετικός. Βρες αυτό που αγαπάς και αφοσιώσου σε αυτό.»
Μια φράση που συνοψίζει το μήνυμα της καριέρας του. Όχι μόνο για το μπάσκετ, αλλά και για τη ζωή. Κι αυτό ακριβώς γιορτάζουν απόψε οι Μπουλς και η πόλη του Σικάγο.