Η τεράστια Μαρινέλλα που δεν είναι πια μαζί μας συνέδεσε το όνομά της με την εποποιία της Εθνικής ομάδας μπάσκετ του 1987. Το γνωστό τραγούδι «Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τ' άλλα παιδιά...», ήταν δική της διασκευή για τον μεγάλο Άρη της δεκαετίας του '80.
Η μεγάλη Μαρινέλλα δεν είναι πια ανάμεσά μας και μία από τις μεγαλύτερες και σπουδαιότερες φωνές που έβγαλε ποτέ η χώρα μας, έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών.
Η χώρα πενθεί καθώς οι μελωδίες της συντρόφευσαν γενιές και γενιές, ενώ την ίδια στιγμή έχει συνδέσει το όνομά της με το έπος του 1987.
Ήταν τότε που η χώρα μας ζούσε και ανέπνεε στους ρυθμούς του ευρωμπάσκετ που φιλοξενούσε η χώρα μας και η «γαλανόλευκη» έγραψε τότε τον άθλο της κατάκτησής του.
Η Μαρινέλλα ήταν λάτρης του αθλήματος, βρίσκονταν πάντα στο ΣΕΦ και μάλιστα όλοι οι Έλληνες τραγουδούσαμε «Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Φιλίππου και τ' άλλα παιδιά, προχωράμε και νικάμε κάθε ομάδα που είναι μπροστά…».
Πρόκειται για τη διασκευή της ίδιας και του Γιάννη Πάριου, του γνωστού τραγουδιού «Με το στόμα γεμάτο φιλιά», των Χρίστου Νικολόπουλου και Λευτέρη Παπαδόπουλου (σ.σ. η αυθεντική εκτέλεση ανήκει στον Λεωνίδα Βελή).
Αρχικά ήταν το σήμα κατατεθέν του μεγάλου Άρη της δεκαετίας του ’80 τον οποίο ακολουθούσε πιστά, αλλά το 1987 αποτέλεσε το «ύμνο» της χώρας μας.
Αγαπούσε το μπάσκετ και παλαιότερα σε μία συνέντευξή της είπε πει πως «στο μπάσκετ, όπως ξέρετε, υποστηρίζω τον Άρη. Ίσως η φιλία μου με τα παιδιά του Άρη, ίσως η θεαματικότητα του αθλήματος μ’ έχουν κάνει φανατική του σπορ. Νιώθω ικανοποίηση και ξεκούραση ακόμη, όταν παρακολουθώ αγώνες του».
Μάλιστα έδωσε 1.000.000 δραχμές ως πριμ στους διεθνείς του 1987, όπου εννοείται πως γιόρτασαν μαζί τη μεγάλη τους επιτυχία.
Οι στίχοι του τραγουδιού που πέρασε στην ιστορία
«Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη,
τον Φιλίππου και τ' άλλα παιδιά,
προχωράμε και νικάμε
κάθε ομάδα που είναι μπροστά…
Με τον Άρη μας πάντα μπροστά,
να ανεβαίνει δυο - δυο τα σκαλιά,
να πηγαίνει να πάρει πρωτιά στην Ευρώπη…
Με τον Άρη μας πάντα μπροστά,
μ' ένα σώμα και μία καρδιά,
και το κύπελλο ξαφνικά θα σηκώσει…
Με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη,
τον Φιλίππου και τ' άλλα παιδιά,
προχωράμε και νικάμε,
και το κύπελλο είναι μπροστά…»