ΠΑΟΚ FOREVER 11
EuroLeague
Ο Ντέβιν Κάναντι μίλησε στο podcast «Man to Man Powered by Stoiximan», για την πορεία του στην Ελλάδα, την αρχική του άρνηση στην Μύκονο Betsson και για το είδωλό του, τον Μάικλ Τζόρνταν.
Ο Ντέβιν Κάναντι παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στο podcast «Man to Man Powered by Stoiximan», όπου μίλησε για τη διετή του πορεία στη Stoiximan GBL, την αρχική του άρνηση να υπογράψει στη νεοφώτιστη Μύκονο Betsson και την πρώτη του επαφή με τον προπονητή Άρη Λυκογιάννη στον Πανιώνιο Cosmorama Travel, που τον έβαλε αμέσως στο κλίμα του πρωταθλήματος.
Ο Αμερικανός γκαρντ αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια στην μπασκετική πολιτεία της Ιντιάνα, αποκαλύπτοντας γιατί το είδωλό του ήταν ο Μάικλ Τζόρνταν. Μίλησε επίσης για τις σπουδές του στο φημισμένο πανεπιστήμιο Πρίνστον, τη συνάντησή του με τον νυν γκαρντ του Παναθηναϊκού, Τζέριαν Γκραντ, και τον πρώην παίκτη του Άρη με τον οποίο τον συνέκριναν.
Ο 30χρονος αθλητής περιέγραψε πώς διαχειρίστηκε τον σοβαρό τραυματισμό του κατά τη θητεία του στο ΝΒΑ με τους Ορλάντο Μάτζικ. Αφηγήθηκε την πορεία του από MVP των τελικών της G-League και τις προπονήσεις στο Μπρούκλιν δίπλα στους Κέβιν Ντουράντ και Καϊρί Ίρβινγκ, μέχρι την άφιξή του στην Ελλάδα. Τέλος, τόνισε τη σημασία της οικογένειας και της κοινής πορείας με τη σύζυγό του, Κέιτι Λου Σάμιουελσον, παίκτρια του WNBA.
Μερικά αποσπάσματα από τη συνέντευξή του στο επιτυχημένο podcast της Stoiximan GBL:
Για τα πρώτα βήματα στο μπάσκετ, στην Ιντιάνα: «Όταν ήμουν μικρός, ο πατέρας μου θυσίασε την καριέρα του στο μπάσκετ. Ήταν σε ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν κάτι σαν χριστιανικό καθολικό δόγμα και αν είχες παιδί εκτός γάμου, έπρεπε να φύγεις από το σχολείο… Σταμάτησε να παίζει, όμως ήταν μεγάλος φαν του Μάικλ Τζόρνταν και παρακολουθούσαμε μαζί κασέτες του από τους Μπουλς… Ίσως ήταν μοίρα, πεπρωμένο, ήμουν καλός και συνέχισα να παίζω».
Για τα ινδάλματά του: «Ήρωάς μου ήταν ο Τζόρνταν, αλλά απολάμβανα να βλέπω σουτέρ. Ρέτζι Μίλερ, Τζέισον Τέρι. Αυτούς παρατηρούσα όταν μελετούσα το παιχνίδι και με σύγκριναν με τον Πάτι Μιλς και τον Μπριν Φορμπς…»
Για την πορεία από MVP στη G-League ως το ΝΒΑ και τον τραυματισμό στο Ορλάντο: «Νομίζω ότι ο μεγάλος λόγος που έφτασα στο ΝΒΑ δεν ήταν το πώς ήμουν ως παίκτης, αλλά το πώς σκεφτόμουν και πώς μπορούσα να παίξω για να βοηθώ τους άλλους… Το ότι δεν έγινα επιλογή στο ντραφτ δεν με απογοήτευσε. Ήμουν ρεαλιστής. Δεν είμαι καλός χειριστής ή ρεαλιστής. Επομένως, έπρεπε να ξεχωρίσω και να κάνω καλά ένα πράγμα, όπως η ικανότητα στο σουτ… Όταν τραυματίστηκα στον αστράγαλο, είπα μέσα μου μία προσευχή. “Θεέ μου, σε ευχαριστώ. Δεν θα πω ‘γιατί, τώρα;’. Ξέρω ότι δίνεις κάτι στους δυνατούς στρατιώτες σου”…».
Για την πρώτη εμπειρία στο Πανιώνιο: «Στο πρώτο παιχνίδι μου, ο κόουτς Λυκογιάννης μού λέει: “Μαρκάρεις τον Γκάουντλοκ του Κολοσσού, είναι ‘δολοφόνος’…”. Το είπα ότι είμαι κι εγώ το ίδιο. Στα πρώτα τρία λεπτά μού είχε βάλει επτά ή εννιά πόντους! Ο Λυκογιάννης με βγάζει. Τότε κατάλαβα πώς ακόμη και το πρώτο ματς μπορεί να επηρεάσει τη βαθμολογία».
Για την αρχική απόρριψη της πρότασης της Μυκόνου: «Με πήραν τηλέφωνο μέσα Ιουνίου. Το πρώτα πράγμα που είπα ήταν “απολύτως όχι!”. Ήθελα να παίξω σε ευρωπαϊκή διοργάνωση… Η κατάσταση με τον Πανιώνιο δεν συνεχίστηκε, τελικά υπέγραψα και ήταν καλύτερη επιλογή για μένα στην καριέρα μου, καθώς μεγαλώνω με την ομάδα, στη πρώτη φορά της στην Α1».
Για την πίεση του πρωταθλητισμού: «Δεν το αποκαλώ πίεση, αλλά επίπεδο προσδοκιών. Είναι μέρος της δουλειάς μας… Είμαι σίγουρος ότι πολλοί άνθρωποι εδώ στην Ελλάδα ξέρουν τι σημαίνει πραγματική πίεση, όταν προσπαθούν να φροντίσουν την οικογένειά τους, να φέρουν φαγητό στο τραπέζι»
Για την προπόνηση στους Νετς με τους Ντουράντ και Ίρβινγκ: «Δεν κρατάς κάτι που σου λένε. Πρέπει να παρατηρήσεις αυτό που παίρνεις. Τους παρατηρούσα. Βγάζουν χρήματα που πολλοί άνθρωποι δεν θα δουν ποτέ, όμως εμφανίζονται μία ώρα πριν την προπόνηση, φροντίζοντας το σώμα τους… Αν έχεις παίκτες στο υψηλότερο επίπεδο που το παίρνουν τόσο σοβαρά, είναι υποχρεωτικό να κάνεις το ίδιο».
Για τη σύζυγό του και παίκτρια WNBA, Κέιτι Λου Σάμιουελσον: «Προφανώς έχουμε θυσίες, προσπαθώντας και οι δύο να είμαστε αθλητές υψηλού επιπέδου, έχοντας και ένα παιδί. Έχουν υπάρξει στιγμές που εκείνη είχε αυτό το βάρος να παίξει και να φροντίσει την κόρη μας… Τώρα αναρρώνει εκείνη από τραυματισμό στο γόνατο κι εγώ έχω την ευθύνη της Αλίγια. Μέρος αυτής της ομορφιάς είναι η δυσκολία».
Για το παιδικό βιβλίο του και το ίδρυμά του: «Πηγαίναμε ταξίδι του μέλιτος στη Χαβάη και ετοιμαζόμασταν να γίνουμε γονείς. Ήταν μία ιδέα να δημιουργήσεις κάτι και να ζήσει πολύ μετά αφού φύγεις. Κάτι που μπορεί να εμπνεύσει έναν γονιό να πει στο παιδί του “μπορείς να κάνεις κάτι… Υπάρχει κάτι τόσο δυνατό στο να δίνεις ζωή σε ένα παιδί με τα λόγια… Με το Cannady Family Foundation, αφού είμαστε διαρκώς σε διαφορετικά μέρη και δεν έχουμε χρόνο να ριζώσουμε στις κοινότητες, βρήκαμε αντίκτυπο με το ίδρυμα. Θέλαμε να κάνουμε κάτι και στη Μύκονο, στην οποία νιώθω μέρος της κοινότητας. Το ίδρυμα είναι η σύνδεση με κάθε τοπική κουλτούρα».
Για το τι είναι το μπάσκετ: «Είναι πολύ περισσότερο από ένα παιχνίδι, αλλά ταυτόχρονα είναι απλώς ένα παιχνίδι… Αυτό που λέω είναι να μη χάσεις τη χαρά και τη διασκέδαση από ένα παιδικό παιχνίδι, αλλά να έχεις τη θέληση να γίνεις καλύτερος… Είναι εφήμερο, μπορεί να σου πάρει τα πάντα σε μία στιγμή, όμως πρέπει να το ζεις με την εσωτερική ορμή και θέληση».
