Το δίλημμα Μπαρτζώκα για τον «αντί-Πίτερς» και ο γρίφος της θέσης «4»

Η αποχώρηση του Άλεκ Πίτερς από τον Ολυμπιακό δημιουργεί ένα σημαντικό κενό, το οποίο μόνο απαρατήρητο δεν μπορεί να περάσει, καθώς ο Αμερικανός προσέφερε πολύτιμα στοιχεία στην καλοκουρδισμένη μηχανή του Γιώργου Μπαρτζώκα. Η απουσία του γεννά αυτομάτως ένα εύλογο, αλλά και σύνθετο, μπασκετικό ερώτημα. Οι «ερυθρόλευκοι» θα κινηθούν για ένα «τεσσάρι» με ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά ή θα αναζητήσουν κάτι διαφορετικό, όπως έναν φόργουορντ με έμφαση στα καθαρά αθλητικά προσόντα;

Ο Πίτερς αποτελούσε έναν παίκτη παρόμοιας φιλοσοφίας με τον Σάσα Βεζένκοφ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η χημεία και οι αποστάσεις της ομάδας να μένουν αναλλοίωτες, ανεξαρτήτως του ποιος βρισκόταν στο παρκέ. Η προσφορά του Αμερικανού γίνεται ακόμα πιο εκτιμήσιμη, αν αναλογιστεί κανείς τη δυσκολία του ρόλου του. Κατάφερε να αποδίδει εξαιρετικά και να βρίσκει ρυθμό παίζοντας αυστηρά 8 με 15 λεπτά.

Τα τρία κριτήρια για τον εκλεκτό

Η αναζήτηση του αντικαταστάτη του δεν είναι απλή υπόθεση και στηρίζεται σε τρεις βασικούς άξονες. Το πρωταρχικό κριτήριο είναι ξεκάθαρα το σχέδιο που έχει στο μυαλό του ο Γιώργος Μπαρτζώκας και πώς οραματίζεται τη λειτουργία της second unit. Παράλληλα, κομβικό ρόλο θα παίξουν οι επιλογές της αγοράς, δηλαδή ποιοι παίκτες είναι ρεαλιστικά διαθέσιμοι αυτή τη στιγμή, οι οποίοι να μπορούν να ανταποκριθούν στο κορυφαίο επίπεδο και τις υψηλές απαιτήσεις του Ολυμπιακού.

Το πιο κρίσιμο σημείο, ωστόσο, παραμένει ο χρόνος συμμετοχής. Ο παίκτης που θα έρθει πρέπει να έχει την ικανότητα να αποδώσει στα 8 με 12 λεπτά που θα περισσεύουν, καθώς θεωρείται δεδομένο ότι ο Σάσα Βεζένκοφ θα αγωνίζεται πάνω από 30 λεπτά. Επομένως, τίθεται το ερώτημα αν ένας αθλητικός φόργουορντ, για παράδειγμα τύπου Μπλόσομγκεϊμ, μπορεί να βρει ρυθμό, να προσφέρει ουσιαστικά και να δικαιολογήσει την αξία του σε τόσο περιορισμένο χρόνο.

Το δίλημμα: Ο «κλώνος» ή η αθλητικότητα στην άμυνα

Η πρωταρχική λογική υπαγορεύει πως, από τη στιγμή που η συνταγή λειτουργεί, ο Ολυμπιακός θα κινηθεί για έναν παίκτη με προφίλ αντίστοιχο του Άλεκ Πίτερς. Έναν, δηλαδή, ικανό «floor spacer» με αξιόπιστο μακρινό σουτ, που θα ανοίγει το γήπεδο και θα είναι οικονομικός με την μπάλα στα χέρια.

Την ίδια στιγμή, αναπτύσσεται και το αφήγημα πως, εφόσον ούτε ο Βεζένκοφ ούτε ο Πίτερς ήταν αμυντικοί «εξολοθρευτές», ίσως ήρθε η ώρα να κλείσει αυτή η «τρύπα» με έναν παίκτη διαφορετικών χαρακτηριστικών. Ωστόσο, η απάντηση δεν είναι απαραίτητα καταφατική. Η ομαδική άμυνα του Ολυμπιακού είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να κρύβει τις όποιες αδυναμίες στη θέση «4», κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν.

Οι «καραμπόλες» με τις θέσεις «3» και «5»

Η προσθήκη του νέου πάουερ φόργουορντ ενδέχεται να συνδέεται άμεσα με τη στελέχωση των υπόλοιπων θέσεων της φροντ λάιν. Αρχικά, όσον αφορά τη θέση «3», η οποία μοιράζεται κατά κύριο λόγο στους Γουόρντ και Παπανικολάου, ο αρχηγός του Ολυμπιακού διατηρείται μεν σε εξαιρετική κατάσταση αλλά οδεύει πλέον προς τα 37 του χρόνια και ο χρόνος είναι αμείλικτος. Το τεχνικό επιτελείο πρέπει να έχει ένα έτοιμο πλάνο σε περίπτωση κάποιου απρόοπτου τραυματισμού, επομένως το νέο «τεσσάρι» θα μπορούσε ιδανικά να έχει τα χαρακτηριστικά ώστε να «ακουμπάει» και στη θέση «3».

Η άλλη σύνδεση αφορά τη θέση «5», όπου στο «ερυθρόλευκο» ρόστερ υπάρχουν ήδη τρεις σέντερ που έχουν «κουμπώσει» εξαιρετικά μεταξύ τους. Η λογική λέει ότι δεν θα υπάρξει κάποια διαφοροποίηση σε αυτή τη γραμμή. Αν όμως προκύψει κάποια αλλαγή, ίσως η αναζήτηση στραφεί σε έναν «twinner», έναν παίκτη δηλαδή που θα μπορεί να καλύπτει εξίσου τις θέσεις «4» και «5», αν και ένα τέτοιο σενάριο φαντάζει για την ώρα το λιγότερο πιθανό.