EuroLeague
Η ιστορική αναδρομή του Ολυμπιακού στα Final Four από το 1994 μέχρι το 2026 στην Αθήνα, οι τρεις θρίαμβοι, οι πικρές ήττες και το μεγάλο φετινό στοίχημα.
Ο Ολυμπιακός παραμένει πιστός στο ραντεβού του με το Final Four της Euroleague για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά. Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα ταξιδεύει στην έδρα του «αιωνίου» αντιπάλου, στην Αθήνα, με έναν και μοναδικό στόχο, να ανέβει στην κορυφή της Ευρώπης, κατακτώντας το τέταρτο ευρωπαϊκό της τρόπαιο.
Αν κάτι χαρακτηρίζει τον μπασκετικό Ολυμπιακό διαχρονικά, αυτό είναι αδιαμφισβήτητα η σταθερότητα. Οι Πειραιώτες αποτελούν μία από τις πιο επιτυχημένες ομάδες της Euroleague όσον αφορά την παρουσία τους σε Final Four. Με 15 συμμετοχές τα τελευταία 32 χρόνια (από το 1994 στο Τελ Αβίβ έως το 2026 στην Αθήνα), οι «ερυθρόλευκοι» αποδεικνύουν πως ανήκουν μόνιμα στην αφρόκρεμα, ακόμα κι αν αρκετές φορές έφτασαν στην πηγή αλλά δεν ήπιαν νερό.
Τα πρώτα βήματα και ο θρίαμβος της Ρώμης
Η ιστορία του Ολυμπιακού στα Final Four ξεκίνησε δυναμικά τη δεκαετία του ’90, υπό την ηγεσία του Σωκράτη Κόκκαλη στα διοικητικά και του Γιάννη Ιωαννίδη στον πάγκο. Το 1994 στο Τελ Αβίβ και το 1995 στη Σαραγόσα, οι Πειραιώτες έφτασαν σε δύο συνεχόμενους τελικούς, αποκλείοντας ισάριθμες φορές τον Παναθηναϊκό στους μεγάλους ημιτελικούς. Ωστόσο, ηττήθηκαν στον τελικό από τις ισπανικές Μπανταλόνα (59-57) και Ρεάλ Μαδρίτης (73-61) αντίστοιχα, χάνοντας την ευκαιρία να στεφθούν πρωταθλητές Ευρώπης.
Το 1997 στη Ρώμη γράφτηκε τελικά η χρονιά-ορόσημο με χρυσά γράμματα. Με προπονητή τον Ντούσαν Ίβκοβιτς και ηγέτη τον ασυγκράτητο Ντέιβιντ Ρίβερς, ο Ολυμπιακός σάρωσε την Μπαρτσελόνα με 73-58 στον τελικό και πανηγύρισε το πρώτο του ευρωπαϊκό τρόπαιο, ολοκληρώνοντας μια ονειρική σεζόν που έφερε και το ιστορικό triple crown. Η δεκαετία έκλεισε με μια ακόμα παρουσία το 1999 στο Μόναχο, όπου η πορεία επισκιάστηκε από την ήττα στον ημιτελικό με 87-71 από την «υπερηχητική» Ζαλγκίρις του Τάιους Έντνι, με τον Ολυμπιακό να περιορίζεται τελικά στην τρίτη θέση μετά τη νίκη του επί της Τιμσίστεμ Μπολόνια.
Η εποχή των Αγγελόπουλων και το «επος» του Back-to-Back
Η διοικητική εμπλοκή των Παναγιώτη και Γιώργου Αγγελόπουλου από το 2004 και η πλήρης ανάληψη των ηνίων το 2009, επανέφεραν τον σύλλογο στο κορυφαίο επίπεδο μετά από μια δεκαετία απουσίας, μέσα από μεγάλες επενδύσεις. Το 2009 στο Βερολίνο, η ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη επέστρεψε στην ελίτ, αλλά λύγισε στον ημιτελικό από τον Παναθηναϊκό, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση μετά την ήττα από την Μπαρτσελόνα. Ένα χρόνο μετά, το 2010 στο Παρίσι, ένα πανίσχυρο ρόστερ γεμάτο αστέρες όπως οι Κλέιζα, Τεόντοσιτς και Παπαλουκάς, πέρασε στην παράταση το εμπόδιο της Παρτιζάν, όμως ηττήθηκε στον τελικό από την ανώτερη Μπαρτσελόνα με 86-68.
Η απόλυτη δικαίωση και η μπασκετική κυριαρχία ήρθαν την επόμενη διετία με την κατάκτηση δύο συνεχόμενων τίτλων. Το 2012 στην Κωνσταντινούπολη, με τον Ντούσαν Ίβκοβιτς ξανά στο τιμόνι, ο Ολυμπιακός απέκλεισε την Μπαρτσελόνα και στον τελικό ολοκλήρωσε τη μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του θεσμού απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, με το θρυλικό «πεταχτάρι» του Γιώργου Πρίντεζη να γράφει το 62-61. Το 2013 στο Λονδίνο, με τον Γιώργο Μπαρτζώκα πλέον στον πάγκο, η ΤΣΣΚΑ έγινε ξανά θύμα στον ημιτελικό. Στον μεγάλο τελικό, παρά το εις βάρος του διψήφιο προβάδισμα της Ρεάλ Μαδρίτης στο ημίχρονο, ο συγκλονιστικός Βασίλης Σπανούλης οδήγησε την ομάδα στο επιβλητικό 100-88, σφραγίζοντας το επικό back-to-back.
Οι σύγχρονες προκλήσεις: Οι πικρές ήττες και τα 4 σερί Final Four
Από το 2015 και μετά, ο Ολυμπιακός εδραιώθηκε ως σταθερή δύναμη, όμως οι λεπτομέρειες των τελικών του στέρησαν επιπλέον τρόπαια. Το 2015 στη Μαδρίτη, ο Σπανούλης «καθάρισε» ξανά την ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό, αλλά η ομάδα του Γιάννη Σφαιρόπουλου λύγισε από τη γηπεδούχο Ρεάλ στον τελικό με 78-59. Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε το 2017 στην Κωνσταντινούπολη, με νέα νίκη επί της ΤΣΣΚΑ, αλλά ήττα στον τελικό από τη γηπεδούχο Φενέρμπαχτσε του Ζέλικο Ομπράντοβιτς με 80-64.
Η τρέχουσα χρυσή εποχή της σταθερότητας φέρει αποκλειστικά την υπογραφή του Γιώργου Μπαρτζώκα, ο οποίος έχτισε ένα εντυπωσιακό σερί πέντε συνεχόμενων συμμετοχών, οι οποίες όμως συνοδεύτηκαν από μερικές πολύ σκληρές στιγμές. Το 2022 στο Βελιγράδι, η επιστροφή στα Final Four έληξε άδοξα στον ημιτελικό με το buzzer-beater τρίποντο του Μίτσιτς που έδωσε τη νίκη στην Εφές με 77-74. Το 2023 στο Κάουνας, μετά τη νίκη επί της Μονακό, ένα καλάθι-μαχαιριά του Σέρχιο Γιούλ στα 3 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του τελικού χάρισε τον τίτλο στη Ρεάλ Μαδρίτης, αφήνοντας τον Ολυμπιακό δευτεραθλητή.
Το 2024 στο Βερολίνο, η Ρεάλ αποδείχθηκε ξανά ανυπέρβλητο εμπόδιο στον ημιτελικό επικρατώντας με 87-76, με τους Πειραιώτες να παίρνουν τελικά την τρίτη θέση απέναντι στη Φενέρμπαχτσε. Η μεγαλύτερη ίσως απογοήτευση ήρθε το 2025 στο Άμπου Ντάμπι. Με τον Παναθηναϊκό ήδη αποκλεισμένο από τον πρώτο ημιτελικό, ο δρόμος για την κούπα φάνταζε ανοιχτός, όμως ο Ολυμπιακός παρουσίασε μια αδικαιολόγητα κακή εμφάνιση και έπεσε θύμα έκπληξης, χάνοντας από τη Μονακό με 78-68.
Φέτος, στο Final Four της Αθήνας για το 2026, ο Ολυμπιακός κουβαλάει στις πλάτες του το βάρος των συνεχόμενων χαμένων ευκαιριών, αλλά και την τεράστια εμπειρία του παρελθόντος. Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αν αυτή θα είναι η χρονιά που η ομάδα του Πειραιά θα εξαργυρώσει τη σταθερότητά της, ράβοντας το πολυπόθητο τέταρτο αστέρι στη φανέλα της μπροστά στο κοινό της.
