Η πολυπλοκότητα των «πέναλτι», σαν αυτό του Γιακουμάκη

Οι επιτιθέμενοι βλέπουν σηκωμένο πόδι αντιπάλου και κατευθύνονται ή γέρνουν κατά πάνω του, ώστε να τους βρει σε κάποιο σημείο του σώματος και να εκμαιεύσουν την παράβαση.

Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω ούτε πως να καταλήξω, μέχρι να αραδιάσω όσα έχω στο κεφάλι μου. Περίπλοκο το θέμα κι ακόμη πιο ζόρικες οι διατυπώσεις, με τον κίνδυνο παρεξηγήσεων και παρερμηνειών να είναι παραπάνω από ορατός. Τέλος πάντων θα το προσπαθήσω κάπως πιο «ύπουλα», με έναν πρόλογο από αυτούς που χρησιμοποιούνται στο φλερτ. Που το πας γύρω γύρω, το φέρνεις από εδώ το πας από εκεί και καταλήγεις στο σημείο που δίνεις στίγμα.

Εισαγωγικά δηλώνω fan του physical game, λάτρης των δυνατών μονομαχιών στα όρια του σκληρού και των κορμιών που συγκρούονται. Ως εκ τούτου αποστρέφομαι τους μυγιάγγιχτους, που έχουν αναγάγει τη βουτιά σε τρόπο παιγνιδιού και το θέατρο σε επιστήμη.

Μια χαρά μου έχει κάτσει μέχρι τώρα και η επιλογή Λανουά να φέρνει κατά βάσει Γερμανούς, αυτοί και οι Άγγλοι σφυρίζουν με τη λογική πως «αν δε βγει αίμα, δεν υπάρχει τίποτα». Αν και υπήρξαν περιπτώσεις φέτος που το παράκαναν, για να είμαστε ειλικρινείς. Το αίμα δεν αρκούσε και για να υποδείξουν παράβαση, ο παίκτης έπρεπε να φτάσει στα πρόθυρα της ΜΕΘ. Ακόμα κι έτσι όμως, τους προτιμώ από κάτι Ίβηρες και Βαλκάνιους, που σφυρίζουν με την ίδια συχνότητα που ακούς το «Κύριε Ελέησον» στις εκκλησίες.

Δεν αναφέρομαι σε Έλληνες διαιτητές, γιατί τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Ο Γιώργος Γιακουμάκης έχει το χαρακτηριστικό που εκτιμώ ιδιαιτέρως, αφού του αρέσει να παίζει όρθιος. Ο προηγούμενος που θυμάμαι ήταν ο Μιχάλης Κωνσταντίνου. Ο Κύπριος δεν ήταν ότι δεν συνήθιζε να βουτάει αλλά κι όταν τον κλάδευαν, προσπαθούσε να μην πέσει. Ο αντίπαλος τον τραβούσε κι εκείνος συνέχιζε, προτιμώντας να τον σέρνει μαζί του μέχρι να εκτελέσει.

Το πέναλτι που έγραψε το τελικό αποτέλεσμα την Τετάρτη στη Λεωφόρο, είναι από αυτά που συχνά κερδίζουν οι επιτιθέμενοι αντιδρώντας μηχανικά. Δεν το λες θέατρο εννοείται, αλλά ούτε και καραμπινάτο. Πρόκειται για αυτοματοποιημένη αντίδραση με την οποία έχουν άπαντες συμβιβαστεί και κατά συνέπεια, σπανίζουν τα πολλά και διαφωτιστικά τηλεοπτικά replays.

Λίγες μέρες πριν για το χτύπημα του Ποντένσε στον Πήλιο, είδαμε και ξαναείδαμε τη φάση από διάφορες λήψεις, συνοδευόμενα από εκτιμήσεις για το αν και κατά πόσο δυνατό ήταν, σε ποιο σημείο τον βρήκε κλπ. Αντίθετα, κάθε φάση παρόμοια με του Γιακουμάκη προβάλλεται με τη λογική «ξεπέτας», αρκεί ένα σηκωμένο πόδι,  ένας επιθετικός που σφαδάζει και πάμε παρακάτω. Θεωρούνται πέναλτι πέραν πάσης αμφιβολίας, γι αυτό και οποιονδήποτε Παναθηναϊκό ή και ουδέτερο παρατηρητή αν ρωτούσες προχθές, θα συμφωνούσε με τον Ευαγγέλου. Και εννοείται πως αν γινόταν κάτι αντίστοιχο στην περιοχή του ΠΑΟΚ, επίσης ουδείς από τους φιλοξενούμενους θα σκεφτόταν να το αμφισβητήσει. 

Είναι από τις φάσεις που άπαντες αποδέχονται ως παραβάσεις και η περιπτωσιολογία έχει μηδενιστεί. Βλέποντας την παρακάτω φωτογραφία, παίρνει κάποιος όρκο ότι ο Καλάμπρια βρίσκει το Γιακουμάκη σε βαθμό που να προκαλεί πτώση;

Mπορεί ναι, μπορεί όχι, ίσως τον πήρε ξώφαλτσα, μπορεί πάλι να βρήκε στο μικρό δείκτη της παλάμης. Το χέρι του στο Ευαγγέλιο πάντως, δεν το βάζει κανείς.

Κι όμως, είτε «θύτες» είτε «θύματα» οι πάντες έχουν συμβιβαστεί με την ιδέα ότι κάθε σήκωμα ποδιού με τον αντίπαλο δίπλα, πρέπει να τιμωρείται. Αν όχι τις περισσότερες, σε αρκετές περιπτώσεις οι επιθετικοί βλέπουν σηκωμένο πόδι αμυντικού και κατευθύνονται ή γέρνουν προς αυτό, ώστε να τους βρει σε κάποιο σημείο του σώματος και να εκμαιεύσουν την παράβαση. Ακριβώς επειδή γνωρίζουν, ότι ο διαιτητής δε θα κάνει δεύτερες σκέψεις.

Πρακτικά, δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά με τις φάσεις που ο επιθετικός εκβίαζε το πέναλτι, πέφτοντας πάνω στα απλωμένα χέρια του τερματοφύλακα. Ο αόριστος χρόνος έχει να κάνει με την αλλαγή του κανονισμού από τη FIFA όταν είχε παραγίνει το κακό, που προέβλεπε τιμωρία με κάρτα για θέατρο. Από τότε, η συνήθεια έχει εξαλειφθεί. 

Η παγκόσμια ομοσπονδία που συνηθίζει τις βελτιώσεις για το καλό του αθλήματος, ίσως θα έπρεπε να θέσει κάποιες προϋποθέσεις για τέτοιες περιπτώσεις, που φαίνεται να έχουν τυποποιηθε. Λόγω των ιδιομορφιών και της πολυπλοκότητας των φάσεων βέβαια, ελλοχεύει ο κίνδυνος πως για τα έστω και στοιχειώδη προαπαιτούμενα που θα τεθούν, να χρειάζεται στην καλύτερη ένα πεντάλεπτο στο varίστα, μέχρι να αποφασίσει.

Και για τους ίδιους λόγους, να πολλαπλασιαστούν οι φωνές και τα μπάχαλα. Οπότε ίσως γι αυτό, ο κανονισμός δεν έχει διαφοροποιηθεί. Σήκωσες το πόδι και το εκμεταλλεύτηκε ο αντίπαλος; Πρόβλημά σου, ας πρόσεχες...