Η ΑΕΚ δεν θα είχε φτάσει ποτέ εως εδώ, χωρίς το πνεύμα και το γράμμα της ομιλίας Ηλιόπουλου στην Κρήτη

Ο Κώστας Τσίλης γράφει όχι τόσο για το πως έφτασε η ΑΕΚ σε μια τέτοια σεζόν να είναι πρώτη στο πρωτάθλημα και στα προημιτελικά της Ευρώπης, αλλά κυρίως για το πως αυτό δεν θα είχε συμβεί ποτέ, αν ο Ηλιόπουλος δεν ήταν ο Ηλιόπουλος

Να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Το βασικό κομμάτι της δουλειάς που έχει να κάνει φέτος η ΑΕΚ, ξεκινά από την Κυριακή. Έχει μπροστά της έξι «μάχες» μέχρις… εσχάτων για να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Για λόγους που έχω χιλιοαναλύσει, δεν είναι το φαβορί για να πάρει τον τίτλο, αλλά θεωρώ πως θα το παλέψει όσο πάει. Ίσως και όσο δεν πάει.

Επίσης έχει μπροστά την τεράστια πρόκληση, να φτάσει όσο πιο μακριά δεν έχει φτάσει ποτέ στην Ευρώπη. Για λόγους που επίσης έχω χιλιοαναλύσει, δεν είναι το φαβορί απέναντι σε μια ομάδα από την Πριμέρα Ντιβιζιόν, που έχει παίκτη στην επίθεση της που ήταν άπιαστο μεταγραφικό όνειρο και για Ολυμπιακό και για Παναθηναϊκό. Αλλά αυτό και αν είναι ένα διακύβευμα, που θα το παλέψει όσο πάει και όσο δεν πάει.

Πρακτικά λοιπόν, το πιο σημαντικό και βασικό κομμάτι της δουλειάς της ΑΕΚ για φέτος, είναι αυτό που ξεκινά την Κυριακή. Από την άλλη μεριά, υπάρχει και μια διαδρομή εως εδώ. Μια διαδρομή που είχε ως αφετηρία ένα καλοκαίρι που όλα άρχισαν να «τρέχουν» από το μηδέν. Το πρότζεκτ που πήρε πάνω του ο Ριμπάλτα. Η ομάδα που έκτισε από το μηδέν (ίσως και κάτω του μηδενός) ο Νίκολιτς.

Αυτή η διαδρομή, έφερε την ΑΕΚ πρώτη στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος, με δυο και τρεις βαθμούς διαφορά από δυο ομάδες που είναι θρεμμένες αγωνιστικά με τους ίδιους προπονητές. Την έφερε και στα προημιτελικά της Ευρώπης, μετά από 26 χρόνια. Και κυρίως είναι μια διαδρομή που έδειξε πως το πρότζεκτ Ριμπάλτα, με τον προπονητή Νίκολιτς, έχει βάλει την ΑΕΚ στον σωστό δρόμο.

Όλα αυτά, είναι εξαιρετικά σημαντικά, όποια και αν είναι η εξέλιξη των μαχών που υπάρχουν μπροστά. Ειδικά το τελευταίο. Όμως η πραγματικότητα είναι πως καμία τέτοια διαδρομή δεν επρόκειτο να είχε διανύσει η ΑΕΚ, αν δεν υπήρχε το πνεύμα και κυρίως το γράμμα εκείνης της ομιλίας του Μάριου Ηλιόπουλου, πριν από το παιχνίδι με τον ΟΦΗ στην Κρήτη, τον περασμένο Νοέμβρη.

Θυμίζω πως ήταν μια ομιλία σε κρητικούς οπαδούς της ΑΕΚ. Ήταν μια ομιλία που την έκανε ο Ηλιόπουλος μετά από έναν εφιαλτικό Οκτώβρη. Ήττα με κακή εικόνα από την Τσέλιε, ήττα με κακή εικόνα από τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό. Νίκη με τα χίλια ζόρια στις καθυστερήσεις στην Ηλιούπολη, απέναντι στην ουραγό ομάδα της Β’ εθνικής. Και μ’ ένα βαρύ σύννεφο όχι μόνο προβληματισμού, αλλά και αμφισβήτησης, να έχει κατέβει πολύ χαμηλά πάνω από τη Νέα Φιλαδέλφεια.

Ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ μίλησε στους οπαδούς της ομάδας, πριν καν γίνει το ματς με τον ΟΦΗ (που παρεμπιπτόντως ήταν η αρχή ενός σερί νικών, που διακόπηκε αρχές Γενάρη με την ισοπαλία στο Χαριλάου) και τους ξεκαθάρισε πως χρειάζεται και υπομονή και χρόνος. Μίλησε για ομάδες που δεν κτίζονται από την μια μέρα στην άλλη. Μίλησε για την ανάγκη στήριξης και εμπιστοσύνης σ’ ένα πρότζεκτ.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα κατά το παρελθόν, που τέτοιου είδους ομιλίες από ιδιοκτήτες, σε εποχή αγωνιστικής κρίσης, όχι μόνο δεν σήμαιναν και πολλά πράγματα, αλλά ήταν και ένα πολύ καθαρό σημάδι πως έρχονται… εκκαθαρίσεις. Άλλωστε για να ξέρουμε και τι λέμε, πάντα το εύκολο σ’ αυτές τις περιπτώσεις για έναν διοικητικό παράγοντα, είναι να κόψει και όχι να λύσει έναν γόρδιο δεσμό. Έχει γίνει πολλές φορές κατά το παρελθόν και η ΑΕΚ το πλήρωσε πανάκριβα.

Αντιθέτως αυτό είχε αποφασίσει να χαράξει ως γραμμή τότε ο Ηλίόπουλος, ήταν ακριβώς αυτό που είπε στους οπαδούς της ΑΕΚ. Γι αυτό έγραψα και για πνεύμα και για γράμμα της ομιλίας. Αυτό που ζήτησε από τον κόσμο, το είχε αποφασίσει πρώτα ο ίδιος για τον εαυτό του. Και το είχε μεταφέρει και στον Ριμπάλτα αλλά και στον Νίκολιτς. Για την στήριξη, για τον χρόνο που ήθελε να δώσει σ’ αυτό το πρότζεκτ.

Πιστέψτε με, δεν ήταν μια καθόλου εύκολη απόφαση. Όχι μόνο διότι ο Ηλιόπουλος πήγαινε εντελώς κόντρα σ’ αυτό που συνηθίζεται ως λύση από τους ιδιοκτήτες, σε περιόδους κρίσης. Και μάλιστα από έναν ιδιοκτήτη που ήταν μόλις έναν χρόνο στο τιμόνι ομάδες. Αλλά και διότι εκείνη την περίοδο, αγωνιστικά η ΑΕΚ έδειχνε να έχει μπει σ’ ένα σκοτεινό τούνελ, χωρίς να πολυφαίνεται το φως από την έξοδο. Για να είμαστε και απολύτως δίκαιοι, ο Ηλιόπουλος τότε ήταν από τους λίγους που ήταν τόσο σίγουρος πως το έβλεπε. Και πήρε τις αποφάσεις του με βάση αυτή την σιγουριά. Όχι απλό, ούτε εύκολο.

Προφανώς με τα «αν» δεν γράφεται η ιστορία. Από την άλλη μεριά, είναι η ιστορία που έχει δείξει, πως τις περισσότερες φορές η βιαστική άρση εμπιστοσύνης σ’ ένα πρότζεκτ, έχει οδηγήσει σε πολύ χειρότερα αποτελέσματα. Και στα μάτια τα δικά μου, φέρνοντας στο μυαλό και παλαιότερα και όχι τόσο παλαιότερα παραδείγματα από το παρελθόν, είμαι σχεδόν βέβαιος πως η ΑΕΚ ούτε θα ήταν τώρα πρώτη, ούτε στα προημιτελικά της Ευρώπης, αν ο Ηλιόπουλος είχε κάνει το… εύκολο. Το απλό. Το συνηθισμένο.

Ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ επέλεξε έναν δύσκολο δρόμο. Της εμπιστοσύνης και της στήριξης στα δύσκολα, των δικών του επιλογών. Και πρακτικά σ’ αυτό έχει ήδη δικαιωθεί, διότι έχει αποδειχθεί πως ήταν η σωστή απόφαση. Όπως επίσης έχει ήδη δικαιωθεί ο Ηλιόπουλος, για την απολύτως ποδοσφαιρικά ορθολογική στελέχωση που έχει κάνει, σ’ όλα τα επίπεδα και τους τομείς του οργανισμού της ομάδας. Ούτε και αυτό ήταν ποτέ στην ΑΕΚ αυτονόητο.

Για να είμαστε καθαροί. Φυσικά και ο Ηλιόπουλος έχει κάνει λάθη. Αλίμονο και να ήταν διαφορετικά. Δεδομένα πως θα κάνει και άλλα. Μακάρι όσο το δυνατόν λιγότερο. Σίγουρα όμως, υπάρχει κάτι που ήδη πιστώνεται. Προτιμά για κάθε δουλειά μέσα στην ΑΕΚ, ανθρώπους που εκτιμά (και αποδεικνύεται βάσει βιογραφικού) πως την ξέρουν πολύ καλά. Και αυτό δεν είναι κάτι που συνηθίζουν παράγοντες που στο αντικείμενο της επιχειρηματικής τους δράσης, έχουν αποδείξει πως την δουλειά την ξέρουν καλύτερα α΄πό τον καθένα. Πιστώνεται επίσης την εμπιστοσύνη που έδειξε ακόμα και μέσα στα πολύ δύσκολα, σε επιλογές που ο ίδιος είχε κάνει και σ' ένα πρότζεκτ που τελικά όντως χρειαζόταν τον χρόνο του για να θρέψει και να προχωρήσει σωστά και σταθερά.