EuroLeague
Ο Κώστας Τσίλης παραδέχεται πως αφού δεν υπάρχει η ΑΕΚ στην Λειψία, θέλει τροπαιούχο την Ράγιο και εξηγεί τους λόγους
Για την ΑΕΚ πάντα το όνομα της Ράγιο Βαγιεκάνο θα φέρνει έναν μικρό κόμπο στον λαιμό. Και εκείνη η μοναδική στιγμή που χάθηκε η συγκέντρωση και μπήκε το γκολ του Παλαθόν, σ’ ένα τέλειο ματς στη Νέα Φιλαδέλφεια, θα έρχεται και θα ξαναέρχεται σαν εφιάλτης. Όχι επειδή η Ράγιο ήταν μια συνοικιακή ομάδα της Μαδρίτης και του χεριού της ΑΕΚ, όπως ανέλυαν κάτι καρτούν. Άλλωστε η παρέλαση που έκαναν μέσα στο Στρασβούργο στα ημιτελικά, έδειξε τι ομάδα έχουν. Κυρίως επειδή αυτή η ΑΕΚ του Νίκολιτς, ξεκάθαρα μπορούσε να φτάσει μέχρι τέλους στην φετινή της εξαιρετική ευρωπαϊκή διαδρομή.
Άλλωστε και χωρίς τίποτα να χρειαστεί να πούμε ή να αναλύσουμε, η εικόνα με τους ποδοσφαιριστές της Ράγιο να διακόπτουν τους πανηγυρισμούς τους μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια για την ιστορική τους πρόκριση, προκειμένου να χειροκροτήσουν Νίκολιτς και παίκτες της ΑΕΚ, τα λέει όλα. Και ξέρετε, δεν επρόκειτο γι αυτή την στημένη κλισέ αστειότητα του πασίγιο. Ήταν μια πανέμορφη αυθόρμητη, χωρίς καμία προετοιμασία, κίνηση από τους παίκτες του Ράγιο. Μια κίνηση που φανέρωσε σ’ όλο το μεγαλείο του, τι είχε κάνει εκείνο το βράδυ η ΑΕΚ, αλλά και τι ευκαιρία έχασε. Φανέρωσε όμως και κάτι ακόμα.
Αν αγαπάς το πραγματικό ποδόσφαιρο και όχι τον φανταχτερό νάϋλον κόσμο του σύγχρονου ποδοσφαίρου, δεν γίνεται να μην ερωτευτείς έναν σύλλογο σαν την Ράγιο. Δεν γίνεται να μην γουστάρεις μια ομάδα που οι παίκτες της μάζεψαν λεφτά για να καλύψουν τα χρήματα που έχασαν κάποιοι οπαδοί που έπεσαν θύματα απάτης με τα εισιτήρια του τελικού. Δεν γίνεται να μην γουστάρεις έναν σύλλογο που έχει αναλάβει να πληρώνει το ενοίκιο ηλικιωμένης οπαδού, που βρέθηκε στον δρόμο επειδή είχε μπει εγγυήτρια σε δάνειο του γιού της.
Δεν γίνεται να μην γουστάρεις έναν σύλλογο που έχει ως ήρωά του έναν Νιγηριανό τερματοφύλακα απλώς και μόνο επειδή είχε υψώσει το ανάστημα του απέναντι στον ρατσισμό. Και του έχουν δώσει και όνομα θύρας. Δεν γίνεται να μην γουστάρεις έναν σύλλογο, που κινητοποίησε ένα ολόκληρο οικονομικό τετράγωνο στο Βαγιέκας και έκανε έρανο, προκειμένου ο θυρωρός μιας από τις πολυκατοικίες, να μπορέσει να ταξιδέψει στην Λειψία.
Ναι, έχουν ένα μικρό γήπεδο για έδρα και όταν μπαίνεις θαρρείς πως έχει σταματήσει ο χρόνος. Ναι, με τον τοίχο πίσω από το ένα τέρμα, νομίζεις πως γύρισες στην δεκαετία του ’90 για να παίξεις με την Προοδευτική και από κάπου θα σκάσει μύτη και ο Ζαίμι. Ναι τα αποδυτήρια είναι στριμωχτά και τα δημοσιογραφικά θεωρία απαρχαιωμένα. Αλλά αυτό είναι το τίμημα που δέχεται να πληρώσει ένας σύλλογος που δεν θέλει να αφήσει την γειτονιά του Βαγιέκας για να φτιάξει κάπου αλλού ένα μοντέρνο γήπεδο, προκειμένου να μην αποκοπεί από την τοπική κοινωνία. Πως να μην τον γουστάρεις αυτόν τον σύλλογο.
Έναν σύλλογο που έφτασε μέχρι και τον τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης και ο πρώτος λόγος που θέλει να τον κερδίσει, είναι για να μπορέσουν να πάνε την επόμενη μέρα το πρωί ευτυχισμένοι στις φάμπρικες, τα εργοστάσια και τα σκληρά μεροκάματά τους, οι άνθρωποι στο Βαγιέκας. Σε μια εποχή που κουμάντο στο ποδόσφαιρο κάνουν τα εκατομμύρια και όλοι παίζουν για αυτά, η Ράγιο επιμένει να μην λησμονεί πως η μπάλα κυλάει για να γουστάρουν, να χαίρονται, να κλαίνε και να γελάνε οι οπαδοί.
Αφού λοιπόν αυτό το ευρωπαϊκό δεν θα μπορέσει να το σηκώσει ο Μάνταλος με τον Βίντα και τον Μουκουντί μαζί, όπως ίσως θα άξιζε για την ομάδα του Νίκολιτς, τότε ας πάει στο Βαγιέκας. Να παρελάσει μέσα από την εργατούπολη και να περάσει μπροστά από την τοιχογραφία με τα παιδιά απ’ όλες τις φυλές με την φανέλα της Ράγιο και εκείνη με το πατέρα που έχει στον ώμο το παιδί του. Το αξίζουν 1000% όλοι αυτοί που περιμένουν πάντα υπομονετικά στην ουρά για να πάρουν εισιτήριο ενός ματς. Και που θα φροντίσουν από το υστέρημά τους, να μην μείνει ποτέ κανείς έξω από το Βαγιέκας.
