Μετράει μόνο, πως η ΑΕΚ κόντυνε κι άλλο το σχοινί του τίτλου

Ο Κώστας Τσίλης γράφει για ένα κανονικό ντέρμπι, που η ΑΕΚ είχε ευκαιρίες να το πάρει, αλλά στο τέλος αυτό που μένει είναι μόνο τα μαθηματικά

Στα μάτια τα δικά μου είναι απολύτως λανθασμένη η προσέγγιση της πραγματικότητας, με βάση το ευκταίο ή στην προκειμένη περίπτωση και το ιδανικό. Ναι, θα ήταν καταπληκτικό για την ΑΕΚ να είχε περάσει με νίκη και από την Λεωφόρο, από την στιγμή που έχασε ο Ολυμπιακός. Αγκαλιά με τον τίτλο θα ήταν.

Και προφανώς θα μπορούσε να είχε κερδίσει αν ο Βάργκα δεν είχε τόσες κακές εκτελέσεις, σε φάσεις που βάσει ποιότητας και εκτελεστικής δεινότητας θα έπρεπε να σκόραρε και με το ένα μάτι κλειστό. Από την άλλη μεριά, θα μπορούσε η ΑΕΚ και να είχε χάσει το παιχνίδι, αν ο Στρακόσια δεν είχε κάνει καλά την δουλειά του στο σουτ του Τσέριν ή είχε πλασάρει καλύτερα ο Μπακασέτας.

Ο Παναθηναϊκός έπαιξε και στάθηκε εν πολλοίς σαν Παναθηναϊκός. Ειδικά από την στιγμή που έμεινε με παίκτη λιγότερο. Και ένα ματς ντέρμπι, παίχθηκε και σαν ντέρμπι. Με την ΑΕΚ να έχει να διαχειριστεί ένα εκτός έδρας ντέρμπι, απέναντι στον πιο παραδοσιακό της αντίπαλο. Και αυτό που μετράει και έχει την μεγαλύτερη σημασία, είναι πως το τέλος αυτής της βραδιάς στην Λεωφόρο και αυτής της αγωνιστικής, βρίσκει την ΑΕΚ με έξι βαθμούς διαφοράς από τους διώκτες της, τρείς στροφές πριν το τερματισμό.

Η ΑΕΚ τρείς νίκες στις τρείς πρώτες αγωνιστικές των playoffs δεν έχει κάνει ποτέ. Ούτε όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα το 2023. Και τώρα αυτό που έχει κάνει είναι δυο νίκες και μια ισοπαλία. Δεν έχει δεχθεί ούτε γκολ, έχει τελειώσει από τα δυο από τα τρία εκτός έδρας ντέρμπι που έχει να δώσει και έχει και αέρα έξι βαθμών. Με τα μαθηματικά να λένε, πως με εννέα βαθμούς πλέον διαθέσιμους, χρειάζεται τέσσερις για να πάρει το πρωτάθλημα, χωρίς να ασχολείται με κανενός το αποτέλεσμα.

Φυσικά και στην ΑΕΚ ξέρουν καλά, πως σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο της σεζόν, δεν υπάρχει χώρος για τόσες πολλές χαμένες καθαρές ευκαιρίες. Ξέρουν επίσης πως στην πραγματικότητα έκαναν περισσότερα πράγματα λάθος, παρά σωστά, από την στιγμή που ο Παναθηναϊκός έμεινε με δέκα παίκτες. Ενώ μέχρι το σημείο της αποβολής, είχε συμβεί το αντίθετο. Αλλά και αυτό μέσα στο ποδόσφαιρο είναι, ειδικά όταν έχεις απέναντι σου μια μεγάλη ομάδα, που παίζει στην έδρα της και δεν έχει και τίποτα απολύτως να χάσει.

Είναι επίσης γεγονός πως δεν του βγήκαν του Νίκολιτς καθόλου οι αλλαγές του Γιόβιτς και του Ελίασον. Αντιθέτως περισσότερο έμπλεξαν την ήδη νευρικοί και σχετικά ξεκουρδισμένη ΑΕΚ. Όμως για να ξέρουμε τι λέμε, είχε λογική να ρίξει ο κόουτς στο γήπεδο τον Γιόβιτς, στην λογική πως ο Παναθηναϊκός θα κλειστεί στο καβούκι του και επομένως θα χρειαστεί φορ ποιοτικό μέσα στην περιοχή και όχι με τα τρεξίματα του Ζίνι. Όπως και είχε λογική να δοκιμάσει να απλώσει το γήπεδο με τον Ελίασον. Απλώς ο Γιόβιτς είναι χωρίς αγωνιστικό ρυθμό και ο Ελίασον χωρίς ρυθμό και διάθεση.

Όμως το ματς ο Νίκολιτς το είχε διαβάσει πολύ σωστά ως προς την προετοιμασία του. Εξ ου και η ΑΕΚ το έφερε από το πρώτο λεπτό στα δικά της μέτρα, έστω και αν πολύ εμφανώς, οι δυο παίκτες – κλειδιά του παιχνιδιού της, που είναι ο Πινέδα και ο Μαρίν, δεν είχαν τον γνωστό αγωνιστικό ρυθμό τους. Παρόλα αυτά, εκεί που το ήθελε το είχε η ΑΕΚ το παιχνίδι και απόρροια αυτού ήταν η κερδισμένη αποβολή, που αν δεν έκανε την ανατροπή ο Ερνάντες, ο Ζίνι θα είχε μπει με την μπάλα στα δίχτυα.

Οι αγωνιστικοί γρίφοι άρχισαν να μπαίνουν, όταν πλέον ο Παναθηναϊκός έμεινε με δυο αντί για τρεις κεντρικούς αμυντικούς και άρχισε να παίζει διαφορετικά. Και είχε και σημασία πως οι παίκτες της ΑΕΚ έγινε πολύ πιο νευρικοί και αγχωμένοι απ’ ότι ήταν πριν την αποβολή, διότι ήταν σαν να αισθάνθηκαν πως η υποχρέωση για να πάρουν τη νίκη, έγινε ακόμα μεγαλύτερη. Μάλιστα εξαιτίας αυτού, παραλίγο στο τέλος ξεχάσουν πως εδώ που έχουν έρθει τα πράγματα, είναι ζωτικής σημασίας να μην χάσουν ένα ματς που δεν το κερδίζουν.

Καθαρά με βάση την εικόνα του ματς, η ΑΕΚ έχασε και ευκαιρία αλλά κυρίως ευκαιρίες για να κερδίσει. Ο Λαφόν έκανε το ματς της ζωής του και έβγαλε εκπληκτικά πράγματα, αλλά κυρίως η ΑΕΚ δεν τελείωσε σωστά κάποιες φάσεις. Από την άλλη μεριά και ο Παναθηναϊκός έκανε ευκαιρίες, που ίσως με έντεκα εναντίον έντεκα, να μην της είχε κάνει καν. Αλλά τρεις αγωνιστικές πριν από την λήξη του πρωταθλήματος, η υψηλή τακτική και ποδοσφαιρική ανάλυση, δεν έχει και μεγάλη σημασία.

Για τον Νίκολιτς και τους παίκτες του, το μοναδικό που έχει πλέον σημασία και τίποτε άλλο, είναι η μάχη που έχουν την προσεχή Κυριακή με τον Παναθηναϊκό στη Νέα Φιλαδέλφεια. Διότι μάχη θα είναι και αυτή. Μετά θα κοιτάξουν το αμέσως επόμενο παιχνίδι, που θα είναι επίσης μάχη. Για την ΑΕΚ όμως, στο φινάλε της 3^ης αγωνιστικής, αυτό που μένει είναι πως η διαφορά από τους διώκτες της, από τους πέντε βαθμούς πήγε στους έξι. Και οι αγωνιστικές που απομένουν είναι μόλις τρεις. Οι δυο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Αυτό καθαρά ποδοσφαιρικά σημαίνει, πως σχοινί που οδηγεί στον τίτλο, κόντυνε ακόμα περισσότερο. Τελεία, παύλα, παράγραφος.