Όταν (το) πιστεύει ο Νίκολιτς...

Ο Κώστας Τσίλης επέστρεψε από την Μαδρίτη και γράφει λίγα για όσα έγιναν στον Βαγιέκας και πολλά περισσότερο για όσα πλέον έχει μπροστά της η ΑΕΚ

Η ΑΕΚ προφανώς και αιφνιδιάστηκε ούτε από το επίπεδο που έχει στο παιχνίδι της η Ράγιο, ούτε από την πίεση και την ένταση που βγάζει, ούτε από την ταχύτητά της. Είναι χαρακτηριστικά που προκύπτουν από ένα πρώτο διάβασμα της Βαγιεκάνο. Ενώ ποτέ κανένας στην ΑΕΚ δεν θεωρούσε πως είναι η Ράγιο κάτι λιγότερο από μια ομάδα, έστω και μικρομεσαία, ενός από τα κορυφαία πρωταθλήματα του κόσμου.

Προφανώς και συνιστά ενός είδους αιφνιδιασμό το γεγονός πως η ΑΕΚ βρέθηκε να κυνηγάει στο σκορ μόλις από το δεύτερο λεπτό. Όμως και αυτό μέσα στο ποδόσφαιρο είναι και πάντα το έχεις στην άκρη του μυαλού σου, όταν πηγαίνεις να παίξεις εκτός έδρας, σε ματς που ξέρεις πως ο αντίπαλος θα προσπαθήσει από την αρχή να σε πιέσει. Και μάλιστα πολύ. Υπό αυτή την έννοια, δεν είναι και τόσο μεγάλος αιφνιδιασμός το γρήγορο γκολ των Ισπανών.

Αυτό που ίσως αιφνιδίασε την ΑΕΚ, ήταν η ατμόσφαιρα που συνάντηση. Το Βαγιέκας, ειδικά μετά το γρήγορο γκολ, θύμιζε πολύ μια έδρα ομάδας από την Αργεντινή. Όλες οι κερκίδες ήταν στο πόδι και έδιναν τρομερό ρυθμό στους παίκτες της Ράγιο. Και η αλήθεια είναι, πως αν δεν υπήρχε το ζήτημα με την έξτρα πίεση που έβαζε όλο αυτό στην ΑΕΚ, μπορεί και να το απολάμβανες. Διότι ήταν πραγματικά πολύ ζεστή η ατμόσφαιρα που έκαναν οι οπαδοί της Ράγιο. Χωρίς ταυτόχρονα να έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα με τους οπαδούς της ΑΕΚ που ήταν διάσπαρτοι με τα κασκόλ τους και τις μπλούζες σε κάθε γωνιά, κάθε εξέδρας.

Φυσικά και το ζήτημα για την ΑΕΚ δεν ήταν η ατμόσφαιρα του Βαγιέκας, παρόλο που ήταν παράγοντας του ματς. Και δεν το καταλαβαίνει κανείς εύκολα, αν δεν το ζήσει. Δεν ήταν όμως αυτό το ζήτημα για την ΑΕΚ. Το βασικό ήταν πως στα δικά της δύσκολα διαστήματα μέσα στο παιχνίδι, δέχθηκε τρία γκολ. Αντίθετα όταν εκείνη έβαλε δύσκολα διαστήματα στην Ράγιο, δεν κατάφερε να πετύχει ούτε ένα. Είχε δοκάρι, είχε μια μεγάλη ευκαιρία με τον Γιόβιτς, είχε ακόμα δυο ακόμα μεγαλύτερες με τον Κοϊτά.

Καμιά φορά η εξήγηση για ένα αποτέλεσμα στο ποδόσφαιρο, βρίσκεται στο πιο προφανές. Η Ράγιο βρήκε δυο γκολ, στις δυο μεγάλες ευκαιρίες της και κέρδισε και ένα πέναλτι. Η ΑΕΚ δεν βρήκε κανένα γκολ στις τέσσερις μεγάλες ευκαιρίες της. Απλούστατο. Και στα μάτια τα δικά μου άδικο. Όχι πως η Ράγιο δεν άξιζε να κερδίσει το ματς. Υπήρχαν διαστήματα μέσα στο παιχνίδι που έβγαζε πολύ ποιότητα, όχι τόσο με την μπάλα στα πόδια της, αλλά στο πρέσινγκ, στις εντάσεις, στην ταχύτητα, στο πνίξιμο του αντιπάλου.

Το άδικο έχει να κάνει κυρίως με το μηδέν στην πλευρά του σκορ της ΑΕΚ. Δεν άξιζε να φύγει από το Βαγιέκας, χωρίς να έχει στείλει ούτε μια φορά την μπάλα στα δίχτυα. Αλλά η κεφαλιά του Βάργκα πήγε στο δοκάρι. Και όταν ο Κοϊτά έφυγε μόνος του απέναντι στον τερματοφύλακα, την στιγμή που πάτησε γερά το ένα πόδι για να κάνει την ντρίμπλα και να τον αποφύγει, γλίστρησε και έγιναν όλα μαντάτα. Όπως γλίστρησε και ο Μάνταλος στο ξεκίνημα του πρώτου γκολ. Όπως γλίστρησαν πολλές φορές, πολλοί παίκτες της ΑΕΚ, σ’ ένα τερέν για οποίο φωνάζει συνεχώς ο ίδιος ο προπονητής της Ράγιο.

Ένα γκολ είτε από τον Κοϊτά, είτε από τον Βάργκα, είτε ακόμα και στο φινάλε στην κεφαλιά του Μουκουντί, θα έκανε τεράστια διαφορά. Ακόμα και αν πάλι η ΑΕΚ δεν είχε βρει τρόπους να αποφύγει τα δυο γκολ που δέχθηκε. Πολύ διαφορετικό το 3-1, από το 3-0 και δεν χρειάζεται και μεγάλη επ’ αυτού ανάλυση. Βεβαίως δεν θα άλλαζε καθόλου το πως το σκέφτεται ο Νίκολιτς. Είτε με 3-0, είτε με 3-1, για τον Σέρβο κόουτς είναι το ίδιο στο μυαλό του. Πάμε να το γυρίσουμε.

Τώρα κάποιος θα πει, πως κανείς προπονητής στον κόσμο, δεν θα σήκωνε λευκή σημαία, ακόμα και μετά από ένα 3-0. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, θα προσπαθούσε να πείσει και τους παίκτες του, ίσως και τον εαυτό του, πως μπορεί να το παλέψει στην ρεβάνς. Όμως ο Νίκολιτς είναι ένας προπονητής πολύ πραγματιστής, πολύ ρεαλιστής. Στα όρια του κυνικού και ίσως πέρα απ’ αυτά. Το έχει αποδείξει πως δεν είναι ποτέ στα πάμε… γιούρια. Ούτε πολύ περισσότερο να πούμε, αυτό που ο κόσμος θα ήθελε να ακούσει.

Μετράει πολύ και αυτά που λέει δημοσίως και αυτά που λέει μέσα στα αποδυτήρια και αυτά που ο ίδιος πιστεύει. Πριν από το παιχνίδι με την Φιορεντίνα, τότε που έμοιαζε σχεδόν αδιανόητο να πάει η ΑΕΚ να κερδίσει για πρώτη φορά στην ιστορία της σε ιταλικό έδαφος, ειδικά στην κατάσταση που βρισκόταν τότε. Και θυμάμαι τον Νίκολιτς να λέει, πως τους δυο βαθμούς που χάσαμε με την ισοπαλία στη Φιλαδέλφεια με την Σάμροκ, θα πρέπει να τους βρούμε εδώ στην Φλωρεντία. Το έλεγε και το πίστευε και έτσι μπήκε η ΑΕΚ μέσα στο γήπεδο. Και κέρδισε.

Εξυπακούεται πως τώρα δεν είναι η ίδια συνθήκη. Δεν γυρίζει καθόλου εύκολα ένα ματς από το 3-0, ειδικά απέναντι σε μια ομάδα που παίζει και στέκεται σ’ ένα πρωτάθλημα δέκα φορές καλύτερο από το ελληνικό. Αλλά η ΑΕΚ οφείλει να το κυνηγήσει. Κι αν είναι μόνο 1% οι πιθανότητές της, να ματώσει γι αυτές. Με ανατροπή από 3-0 άλλωστε, είχε περάσει και την αμέσως προηγούμενη φορά σε ευρωπαϊκά ημιτελικά. Και το πρώτο βήμα σ’ αυτό, είναι να το πιστέψει ο προπονητής και να κάνει και τους παίκτες του να το πιστέψουν.

Αυτό που καταλαβαίνω είναι πως ήδη ο Νίκολιτς, από την πρώτη στιγμή που έφυγε από το Βαγιέκας και μπήκε στο αεροπλάνο για την Αθήνα, το πιστεύει. Άλλωστε αυτό περί της μοναδικής χαμένης μάχης, που είναι αυτή που δεν δίνεις, πρέπει να είναι γραμμένο στην ταυτότητα του Σέρβου. Το πιστεύει. Και σχεδιάζει πως θα κάνει και τους παίκτες του να το πιστέψει. Και αφού ο προπονητή το πιστεύει, οφείλει και ολόκληρος ο οργανισμός της ΑΕΚ, να το πιστέψει. Πράττοντας τα δέοντα, ο καθείς από το δικό του μετερίζι.

Ροή Ειδήσεων

Περισσότερες ειδήσεις