Αποκαλύψεις από Μαρούσι Chery για Λιόλιο: Όταν οι εξουσίες βολεύονται με τους φυσικούς αυτουργούς και σιγοντάρουν τους ηθικούς

Όταν ανάβει φωτιά σε κοινή θέα, πρέπει πρώτα να ενημερωθεί ο υπουργός, να δώσει σήμα στην πυροσβεστική και να σπεύσει για κατάσβεση; Σοβαρά τώρα;

Τον τελευταίο αιώνα στην Ελλάδα δε θα βρεις υφυπουργό αθλητισμού που δεν ανακοίνωσε κομπορρημονώντας κάποιο ρηξικέλευθο νομοσχέδιο, το οποίο θα εξάλειφε οριστικά τη βία από τα γήπεδα.

Για την αποτελεσματικότητα η γνωμοδότησή μας είναι περιττή, αφού κάθε διάδοχος καταργούσε αυτό του προκατόχου του για να περάσει ένα επόμενο, δικής του έμπνευσης.

Στο σύνολό τους τα νομοσχέδια είχαν ως επίκεντρο το κοινό στις κερκίδες, οι φυσικοί αυτουργοί άλλωστε αποτελούν ανέκαθεν εύκολο θύμα και βολικό άλλοθι.

Ο Γιώργος Λιάνης κάποτε είχε απαγορεύσει τις οργανωμένες μετακινήσεις οπαδών, ο Γιώργος Ορφανός έφερε το ιδιώνυμο, ο Γιώργος Βασιλειάδης καθιέρωσε τελικούς κεκλεισμένων των θυρών, ο Γιάννης Βρούτσης εφηύρε την υποχρεωτική ταυτοποίηση μέσω gov.gr για είσοδο στο γήπεδο.

Όλα ανεξαιρέτως τα νομοσχέδια ήταν «Ελληνικής πατέντας», ουδείς ομόλογός τους σε χώρες που ο χουλιγκανισμός σχεδόν μηδενίστηκε, είχε τόσο «φαεινές» ιδέες.

Κανένα νομοσχέδιο ωστόσο δεν ακούμπησε έστω και στο ελάχιστο τους ηθικούς αυτουργούς, που ήταν παράγοντες, επιτροπές, διοργανώτριες αρχές, διαιτητές, όπως και ΜΜΕ, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι.

Παρέμεναν στο απυρόβλητο, ακόμη κι αν ο Ποινικός κώδικας ανέκαθεν αντιμετώπιζε με μεγαλύτερη αυστηρότητα την ηθική αυτουργία, σε σχέση με τη φυσική.

Ας μην κρυβόμαστε κι ας μην στρουθοκαμηλίζουμε, όλοι έχουμε παρακολουθήσει αγώνες και διοργανώσεις όπου οι νικητές καθορίστηκαν από εξωγενείς παράγοντες.

Κι όταν λέμε καθορίστηκαν δεν αναφερόμαστε σε κάποιο ανθρώπινο λάθος ή μια αβλεψία, αλλά για καλά οργανωμένες διαδικασίες που απέβλεπαν στον προκαθορισμό του αποτελέσματος.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο αποδιοπομπαίος τράγος ήταν πάντα ο φίλαθλος που πάνω στην τρέλα και στην αγανάκτηση της στιγμής αντιδρούσε με ακραίο τρόπο, ποτέ όμως ο εμπνευστής, ο ιθύνων νους, ο σεναριογράφος και τα εκτελεστικά όργανα.

Αποτέλεσμα ήταν η διαιώνιση της βίας, καθώς η ορμέμφυτη αντίδραση του φυσικού αυτουργού ήταν «όχι και να δείχνεις με το δάχτυλο εμένα, για να καμουφλάρεις τους υποκινητές.»

Σε επίπεδο τεκμηρίωσης, οι καταγγελίες του Αμαρουσίου για τον πρόεδρο της ΕΟΚ δεν έχουν προηγούμενο.

Δεν μιλάμε για εικασίες ούτε για συμπεράσματα που προέκυψαν από συνδυασμό ενδείξεων, αλλά για ατράνταχτες αποδείξεις που φέρουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή του βρισκόμενου στην κορυφή της μπασκετικής πυραμίδας κ. Λιόλιου.

Αφορούν δικά του μηνύματα γραμμένα με τα χεράκια του, όχι αυθαίρετα πορίσματα που συνοδεύονται από «άρα, οπότε, συνεπώς, ενδεχομένως και εμφανώς», τα ομολογεί μόνος του, χωρίς να πιέζεται.

Στη προχθεσινή συνέντευξη Τύπου ο Μιχάλης ο Δημητρακόπουλος αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στο Προμηθέας – ΠΑΟΚ, όσοι έτυχε να παρακολουθήσουν το συγκεκριμένο αγώνα έψαχναν τρόπο να εισβάλλουν στο γήπεδο μέσω της οθόνης για να ρωτήσουν τους διαιτητές «τι σφυρίζετε ρε; Δεν έχετε λίγη τσίπα; Κάντε το τουλάχιστον πιο διακριτικά…»

Μια αναδρομή μάλιστα σε ανάλογους «χειρουργικούς θριάμβους» των Πατρινών, επιβεβαιώνει ότι τα ονόματα τον εκτελεστικών οργάνων ήταν πάντα τα ίδια.

Παρακολουθώντας τη σχετική επικαιρότητα του τελευταίου 48ωρου, διαβάσαμε μετ΄ εκπλήξεως την είδηση για ανάληψη δράσης από τον αθλητικό εισαγγελέα μετά από εντολή του Γιάννη Βρούτση, ο οποίος με τη σειρά του κινητοποιήθηκε μετά από γνωστοποίηση των καταγγελιών της ΚΑΕ Μαρούσι προς το υπουργείο.

Επειδή συχνά οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, ένα βασικό ερώτημα είναι αν έπρεπε πρώτα να κοινοποιηθούν τα καθέκαστα τον υπουργό, να τα στείλει με τη σειρά του στον εισαγγελέα, με όλους εμάς να περιμένουμε τα επόμενα βήματα λες και βρισκόμαστε σε αίθουσα αναμονής εφημερεύοντος νοσοκομείου.

Αρπάζει φωτιά σε κοινή θέα δηλαδή και επιβάλλεται να ενημερωθεί αρχικά ο υπουργός προστασίας του πολίτη, για να δώσει σήμα στην πυροσβεστική και στη συνέχεια να σπεύσει για κατάσβεση.

Σοβαρά τώρα;

Αμφιβάλλει κάποιος ότι αν το θέμα αφορούσε ένα 20χρονο παιδί που έσπασε και πέταξε ένα καρεκλάκι σε γήπεδο, θα βλέπαμε το πρόσωπο του στα ΜΜΕ σε χρόνο dt με αναλυτικά ρεπορτάζ για πιθανές προηγούμενες παραβατικές συμπεριφορές του, θα παρακολουθούσαμε ατελείωτες ώρες συζητήσεων από ειδικούς και τη στιγμή της σύλληψης του θα υπήρχαν κάμερες από drones;

Με την προφυλάκιση να είναι άμεση, ώστε οι αρμόδιοι να καμαρώσουν μιλώντας με στόμφο για μηδενική ανοχή στη βία;

O 20χρονος όμως θα ήταν ένας ακόμη φυσικός αυτουργός, για τον ηθικό που επί σειρά ετών τραυματίζει βάναυσα ολόκληρο το μπάσκετ, έπρεπε να ενημερωθεί ο υπουργός, να μεταβιβάσει τις καταγγελίες στον εισαγγελέα κι εμείς να μυρίζουμε τα δάκτυλά μας για το τι θα γίνει, πότε και κυρίως, αν…