EuroLeague
Η μεταγραφική συζήτηση για τον ΠΑΟΚ επανέρχεται κάθε καλοκαίρι, αλλά το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι η ταχύτητα των κινήσεων, αλλά η αξία τους στο γήπεδο.
Στις μεταγραφικές περιόδους κλείνεις τρύπες και ενισχύεσαι για να παρουσιαστείς καλύτερος την επόμενη χρονιά, στόχος δεν είναι το χρυσό μετάλλιο ταχύτητας ολοκλήρωσης του ρόστερ
Όχι πως χρειαζόταν ΑΕΚ και Ολυμπιακός να ανακοινώσουν Ζουμπκόφ και Φορτούνη για να ξεκινήσει η γκρίνια στον ΠΑΟΚ. Η αργοπορία στις μεταγραφές άλλωστε αποτελεί μόνιμη επωδό. Μουρμούρα και μεμψιμοιρία υπάρχει σε όλες τις ομάδες εννοείται, αλλά η ασπρόμαυρη τσακίζει κάθε ρεκόρ. Αδύνατη η περιγραφή των διαστάσεών της, μόνο αν την νοιώσεις στο πετσί σου αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είναι συνήθεια, αλλά ασθένεια.
Αν γινόταν δημοσκόπηση με θέμα «προτιμάτε να πάρει ο ΠΑΟΚ πρωτάθλημα ή να το χάσει και να έχετε τρεις μήνες περιθώριο να μιζεριάζετε;» μην παίρνετε όρκο για την επιλογή που θα έπαιρνε αυτοδυναμία.
Το ότι η ομάδα δεν λειτουργεί με ιδιαίτερη ταχύτητα στις μεταγραφές είναι γεγονός, το παζάρι όμως δεν συνιστά αγώνα δρόμου για να κερδίσει ο γρηγορότερος αλλά εκείνος που θα στοχεύσει καλύτερα. Ειδικότερα στον ΠΑΟΚ με ιδιοκτήτη και επιτελικά στελέχη γαλουχημένα σε εταιρικές νοοτροπίες που δεν έχουν σχέση με Ελληνικές συνήθειες, η διαδικασία λήψης αποφάσεων είναι πιο χρονοβόρα. Το συγκεκριμένο μοντέλο λειτουργίας «επιδεινώθηκε» μετά τα πρώτα χρόνια παρουσίας του Ιβάν Σαββίδη στην Ελλάδα.
Όσοι έζησαν έστω κι εξ΄ αποστάσεως τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ στο ξεκίνημα του, θυμούνται έναν άνθρωπο που μοίραζε τα εκατομμύρια σαν στραγάλια. Μπορεί να περνούσε έξω από γηροκομείο και αντικρίζοντας τους μουχλιασμένους τοίχους να σκεφτόταν «πω πω, κρίμα τα γεροντάκια να ζούνε κάτω από αυτές τις συνθήκες, πάρτε 300.000 ευρώ για ανακαίνιση».
Κάπως έτσι, ο Σαββίδης πέρασε την εικόνα του αφελή που σκορπάει αλόγιστα τα χρήματα του, με συνέπεια να πιάνεται εύκολα κορόιδο. Στην ΠΑΕ τότε έφταναν σωρηδόν αιτήματα του τύπου «γειά σας είμαι φανατικός φίλαθλος του ΠΑΟΚ και ετοιμάζω beach bar στη Χαλκιδική. Θα ήθελα να ζητήσω από τον κύριο Σαββίδη 2000 ευρώ δανεικά για να αγοράσω ομπρέλες, δεσμεύομαι ότι θα τα επιστρέψω μέχρι το Σεπτέμβριο.»
Μην το γελάτε, δεν πρόκειται ούτε για υπερβολή ούτε για μεμονωμένη περίπτωση. Με την πάροδο του χρόνου ο Σαββίδης συνειδητοποίησε αυτό που οι περισσότεροι ήδη γνωρίζαμε. Όταν στην Ελλάδα σε μετράνε ως πουγκί, πρώτα σε κοιτούν στην τσέπη και μετά στα μάτια, οπότε αναθεώρησε πολλές από τις συμπεριφορές του. Ξέχωρα από αυτό, η σκοπιμότητα του φουριόζικου και μαζικού μεταγραφικού ξεκινήματος που επιζητά ο κόσμος, είναι ακατανόητη.
Κυρίαρχος στόχος στις μεταγραφικές περιόδους είναι να κλείνεις τρύπες και να ενισχύεσαι, ώστε να παρουσιαστείς καλύτερος την επόμενη χρονιά. Αυτό μετράει, γι αυτό θα κριθούν οι σκάουτερς, οι τεχνικοί διευθυντάδες, η διοίκηση κι ο μεγαλομέτοχος. Η ομάδα που χρειάζεται απαραίτητα πχ δεξί μπακ θα κριθεί αμετάκλητα από την επιλογή της το Μάιο του 2027, μικρή σημασία έχει αν έρθει μέσα Ιουνίου ή τέλη Αυγούστου του 2026.
Προς τι λοιπόν η πρεμούρα να ολοκληρωθούν οι μεταγραφές πριν καλά καλά ολοκληρωθούν οι Πανελλήνιες εξετάσεις; Το καλοκαίρι του 2022 – 23 κόντρα στα ειωθότα, η Τούμπα τέτοιες μέρες είχε υποδεχτεί ήδη τον Κουαλιάτα και το Ράφα Σοάρες, ενώ μέχρι τέλος του μήνα είχαν υπογράψει Κάργας και Ντάντας. Η ομάδα αναχώρησε σχεδόν πλήρης για προετοιμασία, αγωνιώντας για την ολοκλήρωση της μεταγραφής του…Νάσμπεργκ. Όλα καλά όλα ανθηρά όπως θα έλεγε ο αείμνηστος Κώστας Βουτσάς, με την αποτίμηση της χρονιάς να περιλαμβάνει αποκλεισμό από την Ευρώπη με το καλημέρα, πλήρη αποτυχία στο πρωτάθλημα και στο κύπελλο.
Και στο τέλος να ψάχνουν άπαντες πως θα απαλλαγούν από τα «κελεπούρια» του καλοκαιριού, που πανηγύριζαν επειδή είχαν έρθει εγκαίρως. Τη στιγμή που μιλάμε ο ΠΑΟΚ θέλει να κρατήσει το Γιακουμάκη για τη νέα σεζόν, το να πληρώσει έτσι απλά ρήτρα 5 εκατ. ευρώ στην Κρουζ Αζούλ που επιδιώκει την απαλλαγή από το συμβόλαιο του παίκτη για να έχει να λέει ότι καθάρισε την υπόθεση νωρίς, συνιστά μέγιστη ανοησία.
Έτσι είχε γίνει και με την επιστροφή του Βιεϊρίνια, όταν η Βόλφσμπουργκ αξίωνε 2 εκατ. ευρώ για παίκτη που δεν ήθελε, με υπολειπόμενο συμβόλαιο ενός έτους. Ο ΠΑΟΚ το έφτασε στα άκρα, γνωρίζοντας ότι οι Γερμανοί θα κάνουν πίσω και δεν θα συνεχίσουν να πληρώνουν παίκτη που δεν ήθελαν. Και το κατάφερε στα…χασομέρια της μεταγραφικής περιόδου. Η περίπτωση Γιακουμάκη ενδεχομένως να μην του βγει, στις διαπραγματεύσεις δεν κερδίζεις πάντα.
Το ζητούμενο όμως παραμένει τι θα φέρεις και όχι πότε θα το φέρεις. Είναι και το μήνυμα που περνάς στην αγορά, ότι είσαι σκληρός παίκτης και όχι αφελής που σκορπάς απερίσκεπτα όσα σου ζητούν. Το στοίχημα κάθε ομάδας είναι η δημιουργία επαρκούς ρόστερ για να βγει η χρόνια, όχι να καμαρώνει ότι είναι υπερπλήρης λίγο μετά την Πεντηκοστή.
