Άρης: 63 και σήμερα...

Ο Άρης έχει φτάσει σε σημείο να κινδυνεύει σοβαρά να μείνει εκτός από το 5-8 και ευχή όλων είναι μία: Να τελειώσει το μαρτύριο. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Η αλήθεια είναι πως τα λόγια έχουν στερέψει. Όχι τώρα, εδώ και καιρό. Η φετινή χρονιά που κάνει ο Άρης είναι ένας εφιάλτης δίχως τέλος. Από νωρίς φάνηκε πως πάει το πράγμα, όμως θέλω να είμαι ειλικρινής. Δεν περίμενα ότι μέσα Μαρτίου και μία εβδομάδα πριν την τελευταία αγωνιστική της κανονικής διάρκειας της Stoiximan Super League θα συζητούσαμε τι χρειάζεται η ομάδα, ώστε να μπει στο 5-8 και να μην καταλήξει στα playouts.

Ωστόσο, όταν σε δύο παιχνίδια κόντρα στον ουραγό και τη χειρότερη ομάδα του πρωταθλήματος δεν μπορείς να πανηγυρίσεις νίκη, όταν έχεις να νικήσεις 1,5 μήνα, όταν η τελευταία σου νίκη στο «Κλ. Βικελίδης» είναι πριν 3,5 μήνες, όταν μετράς μόλις 6 νίκες και 20 γκολ σε 25 παιχνίδια έχοντας τη δεύτερη χειρότερη επίθεση στο ελληνικό πρωτάθλημα και όταν έχεις αλλάξει τρεις προπονητές μέσα σε λίγους μήνες, δεν είναι καθόλου παράλογο να έχεις φτάσει σε αυτό το τραγικό σημείο.

Πάμε όμως και λίγο στα του παιχνιδιού που είδαμε στις Σέρρες. Όχι πως υπάρχει όρεξη από κανέναν για αγωνιστική ανάλυση νομίζω, αλλά ας πούμε 2-3 κουβέντες. Ο Άρης ήταν καλύτερος στο πρώτο ημίχρονο, όμως δεν ήταν καλός. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Είχε την μπάλα στα πόδια του με τις... ευλογίες του Πανσερραϊκού που ήθελε να χτυπά στις αντεπιθέσεις, όμως δεν ήξερε τι να την κάνει. Η τουλάχιστον δεν ήξερε πως να σπάσει το πούλμαν των Σερραίων. Του έλειψε η κάθετη, του έλειψε η ατομική ενέργεια. Είχε δύο μεγάλες φάσεις με Ντούντου και Αλφαρέλα και that's all.

Στην επανάληψη ο Πανσερραϊκός αιφνιδίασε τους Θεσσαλονικείς, καθώς μπήκε να παίξει ποδόσφαιρο. Να πιέσει και να δημιουργήσει. Και στο 59ο λεπτό έρχεται η φάση, που αλλάζει όλο το ματς. Σε μία φάση που έχει ευθύνη και ο Ντούντου, που χαρίζει απλόχερα αντεπίθεση στα «λιοντάρια», ο Τεχέρο ενώ είχε το πλεονέκτημα κόντρα στον Τεϊσέιρα τον γκρεμίζει και δίκαια παίρνει κόκκινη κάρτα και μένει με δέκα παίκτες ο Άρης. Ο Ισπανός μπακ αξίζει μέχρι και πρόστιμο για το πως ενέργησε σε αυτή τη φάση, αλλά με τα «τέρατα» που έχουμε δει φέτος, τι να το κάνεις. Το δέχεσαι και προχωράς.

Η εικόνα του αγώνα άλλαξε τελείως, ο Πανσερραϊκός απέκτησε το πάνω χέρι και ο Άρης χρειάστηκε τον εξαιρετικό Αθανασιάδη και τις καίριες επεμβάσεις του σε πολλές φάσεις για να μη φύγει με τελείως άδεια χέρια από τις Σέρρες. Ίσως ο μόνος που σώζεται από το χθεσινό να είναι ο Αθανασιάδης, που για ακόμα μία φορά έκανε εξαιρετική επέμβαση και γλίτωσε την ομάδα της Θεσσαλονίκης από τα χειρότερα. Γιατί αν η ισοπαλία είναι σαν ήττα, η ήττα θα έμοιαζε με καταστροφή. Όσον αφορά το δοκάρι του Γιαννιώτα στο 93', είναι αυτό που έχω πει πολλές φορές: Το ποδόσφαιρο δείχνει στον Άρη το σκληρό του πρόσωπο, γιατί ο ίδιος ο Άρης το κοροϊδεύει με τον τρόπο που λειτουργεί.

Αυτά τα λίγα για το ματς, δεν είναι και για παραπάνω. Πάμε τώρα στην ουσία, η οποία στα δικά μου μάτια είναι μία: Να τελειώσει το μαρτύριο! 63 και σήμερα για να τελειώσει αυτή η εφιαλτική σεζόν αν η ομάδα μπει στο 5-8 και 67 και σήμερα αν πέσει στο 9-14. Νομίζω πως η συντριπτική πλειονότητα αυτό σκέφτεται κατά βάση και όχι αν θα καταφέρει η ομάδα να αποφύγει το τεράστιο κάζο των playouts και στη συνέχεια να διεκδηκήσει την πέμπτη θέση (που μοιάζει πολύ δύσκολο πλέον παρότι ο Λεβαδειακός είναι επίσης σε πολύ κακή κατάσταση). Εξάλλου εγώ τη θεωρία μου την έχω αναφέρει εδώ και καιρό.

Και είναι απλή. Η ζωή θα συνεχιστεί ακόμα κι αν ο Άρης δεν βγει 5ος και δεν πάρει το ευρωπαϊκό εισιτήριο. Θα... τσούξει; Ναι. Θα είναι τεράστια αποτυχία; Ναι. Αλλά αυτό που θα με ενοχλήσει περισσότερο προσωπικά θα είναι να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές και την επόμενη σεζόν και το κλαμπ να μην αποφασίσει να αλλάξει μυαλά παρά η απουσία από τα ευρωπαϊκά προκριματικά. Εν ολίγοις, για εμένα το ευρωπαϊκό εισιτήριο είναι το δέντρο. Το δάσος είναι να δούμε επιτέλους κάτι διαφορετικό.

Να πάρει ο Άρης έναν ΚΑΝΟΝΙΚΟ προπονητή, να τον εμπιστευτεί, να τον στηρίξει, να έχει ένα ορθολογικό πρότζεκτ, να κρατήσει έναν κορμό, να κάνει λίγες και καλές μεταγραφές και γενικότερα να κάνει ό,τι δεν έχει κάνει τα τελευταία χρόνια. Η φετινή χρονιά είναι ήδη άκρως αποτυχημένη. Προφανώς και άπαντες στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο οφείλουν να παλέψουν για να σωθεί ότι σώζεται, να έρθει η νίκη με τον ΟΦΗ την τελευταία αγωνιστική και λοιπά, αλλά κακά τα ψέμματα. Η ουσία είναι στο «καλύτερο αύριο». Με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

ΥΓ. Ο λόγος που δεν ξεκίνησα το κείμενο με αναφορά στο τραγικό συμβάν στην Καλαμαριά, όπου ο 20χρονος φίλος του ΠΑΟΚ Κλεομένης δολοφονήθηκε και αναφέρομαι σε αυτό στο υστερόγραφο δεν είναι επειδή θεωρώ το ποδόσφαιρο η ένα ματς του Άρη πιο σημαντικό από μία ανθρώπινη ζωή που χάθηκε τόσο άδικα προφανώς. Θα ήμουν ψυχικά άρρωστος. Απλά, παραδέχομαι πως δεν έχω τη δύναμη για κάτι τέτοιο. Λυγίζω. Συλλυπητήρια και καλή δύναμη στην οικογένεια του παιδιού θα πω μόνο. «Ποτέ ξανά» δεν θα πω γιατί τείνει από κλισέ να γίνει... υποκριτικό. Δεν το πιστεύει κανείς εξάλλου, όσο κι αν το ευχόμαστε πραγματικά οι περισσότεροι.