Τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία

Ο φετινός Άρης είναι η τρανή απόδειξη πως η τα χρήματα δεν εγγυώνται επιτυχίες και διακρίσεις. Τουλάχιστον όχι από μόνα τους. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Μπορώ να φέρω στο μυαλό μου άπειρες συζητήσεις με φίλους σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Όχι μόνο για το ποδόσφαιρο, αλλά γενικά στη ζωή. «Μπορούν τα χρήματα να φέρουν την ευτυχία;», αυτό το ερώτημα να πέφτει στο τραπέζι και να γίνονται αναλύσεις επί αναλύσεων. Οι μεν να λένε «ναι», οι δε να λένε «όχι» και ο καθένας να έχει τα επιχειρήματα του.

«Τι να τα κάνεις τα χρήματα αν δεν έχεις την υγειά σου;» από τη μία πλευρά, «Μα τα χρήματα τα έχεις ανάγκη πολλές φορές, προκειμένου για να έχεις ακόμα και την υγειά σου» από την άλλη και άκρη να μη βγαίνει ποτέ. Απλά να συμφωνούμε ότι διαφωνούμε και να προχωράμε. Νομίζω, όμως, πως στο ποδόσφαιρο το θέμα δεν είναι τόσο πολύπλοκο. Εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά.

Υπάρχουν τα ζωντανά παραδείγματα, που μας δίνουν από μόνα τους απάντηση στο εν λόγω ερώτημα. Και ο φετινός Άρης είναι ένα από αυτά, καθώς παρόλο που το μπάτζετ αυξήθηκε σημαντικά, η πορεία της ομάδας είναι κάκιστη, δεδομένου πως παραλίγο να μην μπει καν στα playoffs 5-8 και να κατρακυλήσει στα playouts. Εκείνος έκανε ό,τι μπορούσε για να το... πετύχει κι αυτό, αλλά πάλι καλά δεν συνέβη.

Βασικά, για να το πούμε πιο ξεκάθαρα: Ο Άρης έχοντας το ακριβότερο μπάτζετ από τότε που έχει επιστρέψει στη Stoiximan Super League κάνει τη χειρότερη χρονιά του. Παρότι ο Θόδωρος Καρυπίδης έκανε μία μεγάλη επένδυση το καλοκαίρι, δίνοντας πολλά χρήματα για μεταγραφές -θεωρητικά- από το πάνω ράφι και μεγάλα συμβόλαια, στο χορτάρι δεν βλέπουμε τίποτα. Η μάλλον βλέπουμε κάτι, που καλύτερα να μην το βλέπαμε.

Και αυτό γιατί η συντριπτική πλειονότητα των ποδοσφαιριστών που ήρθαν, παρόλο που κόστισαν και έχουν καλά βιογραφικά, είναι κατώτεροι των προσδοκιών, ενώ οι περισσότεροι είναι και συχνά πυκνά εκτός με προβλήματα τραυματισμών. Βέβαια εγώ το έχω πει πολλάκις και θα το ξαναπώ: Υπάρχουν καλοί παίκτες στο ρόστερ, που... χαντακώνονται λόγω της όλης κατάστασης που επικρατεί στην ομάδα. Παίκτες που υπό άλλες -και φυσιολογικές- συνθήκες θα έδειχναν ένα καλύτερο πρόσωπο.

Ωστόσο, το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο και είναι αρνητικό. Στον κόσμο του ποδοσφαίρου λοιπόν -και κατά τη δική μου ταπεινή άποψη πάντα- είναι πολύ ξεκάθαρο ότι τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία. Τουλάχιστον όχι από μόνα τους. Γιατί προφανώς και μία ομάδα έχει ανάγκη ένα καλό μπάτζετ αν θέλει να διεκδικήσει τίτλους και διακρίσεις. Προφανώς και αν δεν επενδύονται χρήματα δεν μπορείς να κοιτάξεις ψηλά τη σήμερον ημέρα.

Το «κλειδί», όμως, είναι στο πως θα τα ξοδέψεις. Εκεί κρύβεται η εξήγηση στο πως ο Άρης έχει καταφέρει σε μία χρονιά που ο Θόδωρος Καρυπίδης πράγματι έβαλε βαθιά το χέρι στην τσέπη το καλοκαίρι -ακόμα και μετά τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό- να βρίσκεται στην 8η θέση της βαθμολογίας του ελληνικού πρωταθλήματος και να έχει ξεχάσει τι σημαίνει νίκη.

Ο Άρης έχει σημαντικά προβλήματα στον τρόπο που λειτουργεί και «στήνει» ένα πρότζεκτ. Η μάλλον που ΔΕΝ έχει κάποιο πρότζεκτ και πάει... γιούρια, χωρίς να επιλέγει ορθολογικό μοντέλο. Προβλήματα, τα οποία δεν μπορούν να λυθούν με χρήματα, ούτε καν με πολλά εκατομμύρια. Προβλήματα, τα οποία τα έχουμε αναλύσει ουκ ολίγες φορές και φυσικά βαραίνουν τη διοίκηση του συλλόγου.

Αν δεν λυθούν αυτά και ο Άρης συνεχίσει να μην έχει καθόλου ποδοσφαιρική λογική στις κινήσεις του, όσα χρήματα κι αν επενδύονται, θα είναι απλά για να ανεβαίνει η χρηματηστηριακή αξία και το μπάτζετ και όχι η πραγματική αξία της ομάδας μέσα στο γήπεδο και οι προσδοκίες μας για επιτυχίες. Τόσο απλά. Βουρ στα playoffs τώρα μπας και γίνει η μετάλλαξη και έρθει τουλάχιστον η 5η θέση και το ευρωπαϊκό εισιτήριο και όλα τα άλλα θα έχουμε χρόνο να τα συζητήσουμε ξανά από το καλοκαίρι. Μπορεί και πιο σύντομα...