EuroLeague
Ο Ολυμπιακός έκανε ένα από τα χειρότερά του παιχνίδια μέσα στη σεζόν, ξέχασε να παίζει ομαδικά και το 1-1 ήρθε φυσιολογικά - Γράφει ο Νότης Ψιλόπουλος.
Η απόφαση του Γιώργου Μπαρτζώκα να αφήσει εκτός εξάδας ξένων τους Τάισον Γουόρντ και Ταϊρίκ Τζόουνς προκάλεσε εύλογη έκπληξη πριν από το τζάμπολ, όμως είχε ξεκάθαρη αγωνιστική λογική. Ο Έλληνας τεχνικός ήθελε έναν επιπλέον χειριστή στην περιφέρεια, ώστε η ομάδα του να ελέγξει καλύτερα τον ρυθμό, να περιορίσει τα λάθη και να έχει περισσότερη ασφάλεια στην κυκλοφορία της μπάλας. Παράλληλα, επέλεξε να δώσει χώρο σε έναν ψηλό με μεγαλύτερη ευχέρεια στις συνεργασίες pick-and-roll, αναζητώντας διαφορετικά χαρακτηριστικά μέσα στη ρακέτα. Kαι κάπως έτσι μπήκαν στην αποστολή οι Φρανκ Νιλικίνα και Ντόντα Χολ, με τον πρώτο να μην κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του στο T-Center.
Ο Ολυμπιακός μπήκε στο παιχνίδι με συγκέντρωση και ψυχραιμία. Παρότι δεν απέφυγε ορισμένα λάθη, είχε σωστή προσέγγιση στο παιχνίδι του, κυκλοφορούσε καλά την μπάλα και έβρισκε με συνέπεια τον ελεύθερο παίκτη. Τα τρίποντα του Κώστα Παπανικολάου έδωσαν ρυθμό στην επίθεση, ενώ ο Σάσα Βεζένκοφ διαμόρφωσε για πρώτη φορά διψήφια διαφορά (+10, 11-21), επιβεβαιώνοντας την ανωτερότητα των «ερυθρολεύκων» στο ξεκίνημα της αναμέτρησης.
Οι πρωταθλητές Ευρώπης έδειχναν να ελέγχουν την κατάσταση χωρίς καν να έχουν φτάσει σε υψηλά επίπεδα απόδοσης. Κάπου εκεί, όμως, ήρθε η αντίδραση του Παναθηναϊκού. Οι γηπεδούχοι ανέβασαν την ένταση στην άμυνα, έβγαλαν μεγαλύτερη ενέργεια και κατάφεραν να μειώσουν τη διαφορά στον πόντο (29-30) λίγο πριν από το τέλος του ημιχρόνου.
Σε ένα πρώτο εικοσάλεπτο στο οποίο οι διαιτητές επέτρεψαν αρκετές επαφές και άφησαν το παιχνίδι να γίνει ιδιαίτερα σκληρό, καμία από τις δύο ομάδες δεν βρήκε σταθερό επιθετικό ρυθμό. Ο Ολυμπιακός σούταρε με μόλις 23% από την περιφέρεια (3/13), ενώ ο Παναθηναϊκός είχε αντίστοιχα 25% (3/12). Οι Πειραιώτες, πάντως, συνέχισαν να έχουν τον έλεγχο στα ριμπάουντ (21-17), στοιχείο που τους κράτησε μπροστά στο σκορ μέχρι την ανάπαυλα.
Το δεύτερο ημίχρονο, όμως, εξελίχθηκε εντελώς διαφορετικά. Ο Ολυμπιακός επέστρεψε στο παρκέ με το βασικό του σχήμα, αλλά άρχισε να χάνει τον έλεγχο του αγώνα μέσα από τα δικά του λάθη. Οι κακές αποφάσεις, οι βιαστικές επιλογές και η έλλειψη καθαρού μυαλού έδωσαν στον Παναθηναϊκό τη δυνατότητα να επιβάλει τον δικό του ρυθμό και να περάσει μπροστά στο σκορ (36-30).
Οι «ερυθρόλευκοι» έγιναν στατικοί στην επίθεση. Η κίνηση χωρίς την μπάλα εξαφανίστηκε, οι αποστάσεις χάθηκαν και οι συνεργασίες περιορίστηκαν σημαντικά. Αντί να αναζητήσουν το ελεύθερο σουτ μέσα από την κυκλοφορία, προσπάθησαν να λύσουν το πρόβλημα μέσω ατομικών ενεργειών. Το σχήμα με τους Τζόσεφ, Φουρνιέ, Παπανικολάου, Πίτερς και Μιλουτίνοφ δεν έδωσε την απαιτούμενη επιθετική ώθηση και ο Παναθηναϊκός βρήκε την ευκαιρία να ανοίξει τη διαφορά στο +10 (48-38).
Το επί μέρους σκορ 19-8 στο συγκεκριμένο διάστημα αποτύπωνε απόλυτα την εικόνα του αγώνα. Ο Ολυμπιακός είχε χάσει τη δημιουργία του, είχε χάσει τον ρυθμό του και, κυρίως, είχε χάσει την αγωνιστική του ταυτότητα.
Στην τελευταία περίοδο η κατάσταση δεν άλλαξε. Οι Πειραιώτες έδειχναν εγκλωβισμένοι σε κάθε πλευρά του παρκέ. Δεν διάβαζαν σωστά τις φάσεις, δεν έβγαζαν συνεργασίες και συνέχιζαν να αναλώνονται σε περισσότερες ντρίμπλες και λιγότερες πάσες. Το παιχνίδι τους έγινε προβλέψιμο και μονοδιάστατο, ακριβώς το αντίθετο από αυτό που τους χαρακτήρισε σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Ο Παναθηναϊκός εκμεταλλεύτηκε πλήρως αυτή την κατάσταση, βρήκε αυτοπεποίθηση μέσα από την άμυνά του και με τον Ντέιβις έστειλε τη διαφορά στο +14 (57-43), βάζοντας ουσιαστικά τέλος στις όποιες ελπίδες ανατροπής. Βασικοί παίκτες του Ολυμπιακού υστέρησαν, είναι εμφανές πως κοστίζει η απουσία του Τάιλερ Ντόρσεϊ, αλλά οι Πειραιώτες οφείλουν -κυρίως- να επιστρέψουν στις βασικές τους αρχές, λειτουργώντας περισσότερα ομαδικά
Το πιο ανησυχητικό για τον Ολυμπιακό δεν ήταν η ήττα. Σε μία σειρά τελικών, οι ήττες μπορούν να συμβούν και εκτός προγράμματος. Το πρόβλημα ήταν πως για μεγάλο μέρος του δεύτερου ημιχρόνου έμοιαζε με μία ομάδα ξένη προς τον εαυτό της. Η ομάδα που κατέκτησε την EuroLeague βασίστηκε στην κυκλοφορία της μπάλας, στις συνεργασίες, στην υπομονή και στην ομαδική λειτουργία. Στο ΟΑΚΑ, όμως, ξέχασε όλα εκείνα τα στοιχεία που την έφεραν στην κορυφή της Ευρώπης. Στράφηκε κυρίως σε ατομικές ενέργειες και σε λιγότερες συνεργασίες. Εκτελούσαν ύστερα από μία πάσα. Οι Πειραιώτες των 90 πόντων μέσον όρο στην επίθεση σημείωσαν μόλις 58 στο Game 2 των τελικών.
Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο συμπέρασμα του δεύτερου τελικού. Όχι ότι ο Παναθηναϊκός ισοφάρισε τη σειρά, αλλά ότι ο Ολυμπιακός ηττήθηκε κυρίως επειδή έπαψε να παίζει το δικό του μπάσκετ. Γιατί όταν κυκλοφορεί την μπάλα, βρίσκει τον ελεύθερο παίκτη και λειτουργεί ως σύνολο, είναι η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Όταν, όμως, παρασύρεται σε παιχνίδι απομονώσεων, βιαστικών αποφάσεων και ατομικών ενεργειών, χάνει το μεγαλύτερο όπλο του: την ταυτότητά του.
