Δεν είναι ότι ο ΠΑΟΚ κέρδισε, όσο ότι άξιζε να κερδίσει

Εξηγούσα στο χθεσινό blog πόσο δύσκολοι είναι οι Ευρωπαϊκοί προκριματικοί του καλοκαιριού για προπονητές όπως ο Λίσι. Που πριν καλά καλά προσαρμοστούν στο νέο τους περιβάλλον, πριν αποκρυπτογραφήσουν τα χαρακτηριστικά του υλικού τους και το υλικό τα χούγια και τα θέλω τους, καλούνται να περάσουν από απαιτητικές δοκιμασίες.

Στην ίδια φάση βρίσκονται και οι δημοσιογράφοι, που τέτοιες εποχές ξοδεύουν πολλαπλάσιο από το συνηθισμένο χρόνο, για να αραδιάσουν μερικές σειρές. Γράφουν, σβήνουν, αναθεωρούν, σκέφτονται ξανά, διορθώνουν και ξανασβήνουν για να το πάρουν πάλι από την αρχή.

Για να το εξηγήσω πιο απλοϊκά, μου άρεσε πολύ ο Χατζηδιάκος. Έπαιξε με ασυνήθιστη αυτοπεποίθηση για πρωτάρη, πάντα πρώτος στη μπάλα, δυσκολεύοντας ακόμη και την ανάσα του αντιπάλου.

Άδικο για τον παίκτη να μην επισημανθεί, παρακινδυνευμένο όμως αν επικεντρωθείς σε αυτό, όταν σε ορισμένες περιπτώσεις η αμυντική γραμμή στο σύνολό της φάνηκε να πελαγοδρομεί. Ελάχιστες είναι η αλήθεια, αλλά δε γίνεται να μην καταγραφεί ως γεγονός.

Στο πρώτο γκολ οι αντίπαλοι επιτέθηκαν όχι σε αιφνιδιασμό αλλά απέναντι σε ημι-οργανωμένη άμυνα. Χωρίς ιδιαίτερη πίεση και ανάμεσα σε περισσότερους αμυντικούς, σκόραραν με σχετική ευκολία. Επαναλήφθηκε και στο δεύτερο μέρος σε διπλή σχεδόν απανωτή ευκαιρία των Ουκρανών, όταν δυο επιθετικοί τους βρέθηκαν εν μέσω πέντε αντιπάλων. Η δεύτερη φάση, καρμπόν με αυτή που ο Κωνσταντέλιας έκανε τη ανατροπή, μόνο που η μπάλα βρήκε δοκάρι.

Το ότι ο ΠΑΟΚ δεν δέχτηκε επιθέσεις σε κόντρα, λογίζεται στα θετικά.

Δεν γίνεται να ωστόσο να παραβλεφθεί ότι χωρίς να δεχτεί αιφνιδιασμό, υπήρξαν περιπτώσεις που κινδύνεψε. Και όχι από στημένα, που ακόμη και μια τέλεια δουλεμένη ομάδα δε μπορεί να αποφύγει.

Θεωρητικά θα μπορούσε να οφείλεται σε αδυναμία της μεσαίας γραμμής που άφησε κενούς χώρους, αλλά το οξύμωρο είναι πως μετά το Χατζηδιάκο ο έτερος παίκτης που ξεχώρισε -ειδικά στο πρώτο μέρος- ήταν ο Ζαφείρης. Που έχει ακριβώς αυτό το ρόλο, να σκουπίζει δηλαδή αποτελώντας την εμπροσθοφυλακή των μετόπισθεν.

Αντιφατικά και αλληλοσυγκρουόμενα τα παραπάνω, αλλά αν ήταν εφικτό να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα και ερμηνείες για τα πάντα στο πρώτο 90λεπτο της χρονιάς, μάλλον κάτι δε θα πήγαινε καλά.

Ίσως αποτελεί και το βασικό στοίχημα τελικά, να διαπιστώνεις στην πορεία πόσο συρρικνώνονται οι αναπόφευκτες αδυναμίας της πρεμιέρας. Ή και όχι…

Το τελικό σκορ δίνει προβάδισμα στον ΠΑΟΚ, που αποτελεί και το κυρίαρχο στη φάση που διανύουμε.

Αν και βρέθηκε πίσω στο σκορ με τρόπο και σε χρονικό σημείο που ίσως σόκαρε κάθε «νεοαναγειρόμενο» σύνολο, συνήλθε σχεδόν άμεσα. Ισοφάρισε με τον Κωνσταντέλια και προηγήθηκε χάρη σε ζογκλερική έμπνευση του ίδιου, σε κανέναν όμως δε θα αρκούσαν τα παραπάνω αν μέναμε εκεί χωρίς να υπάρχει κάτι άλλο άξιο αναφοράς.

Αν το πρώτο δεκάλεπτο είχε μεγαλύτερη διάρκεια ή επαναλαμβάνονταν δυο – τρεις στη συνολική διάρκεια, η νίκη θα ερχόταν σε δεύτερη μοίρα. Το ίδιο κι αν η ανατροπή είχε ως αφετηρία μερικές ατομικές εμπνεύσεις.

Το θέμα δεν είναι τόσο ο ΠΑΟΚ κέρδισε, όσο ότι άξιζε να κερδίσει κι αν πρέπει να μείνει κάτι από την πρεμιέρα είναι αυτό ακριβώς.

Στα προκριματικά του καλοκαιριού όση αξία έχουν οι προκρίσεις άλλο τόσο έχει και ο χρόνος που κερδίζει η ομάδα, μέχρι να αρχίσει να σχηματοποιείται.

Ο ΠΑΟΚ κέρδισε και τα δυο, μεταφέροντας έξτρα βάρος στην αντίπαλο όχι επειδή καλείται να ανατρέψει το σκορ, όσο γιατί κατάλαβε ότι ο αντίπαλός της έδειξε ανώτερος.